Dag4: Bay of Islands & Waitangi Treaty Grounds

Excursiedag: in de voormiddag met de catamaran onder een stralend zonnetje langsheen de eilandjes in de baai met hier en daar een geschiedkundig vertelsel met als hoogtepunt een rots met een gat in waarheen we niet konden varen omdat de zee toch net iets te ruw was.  Er waren ook 2 zeehondjes aan’t rondkruipen op de nabijgelegen rots.  ’t Klinkt wat pejoratief, maar de omgeving was zeer mooi, die glinsterende zee, de strandjes, het groen... Op de terugweg kregen we nog het gezelschap van een 20-tal dolfijnen. Duikelend, meezwemmend aan de boeg en achterste van de boot. Hier en daar een jumpke over golven. .. genieten dus.




Na de middag wat meer van die historisch relevante dingen op de plaats waar het allemaal begon voor de Maori & Europeanen. Leuk museum die het verhaal van de 2 kanten verteld en dan laat samen komen. Er was nog een gidsenrondleiding waarin ongeveer hetzelfde verteld werd en tenslotte nog een “cultural performance”.  En raad eens wie de “chief” van de bezoekers mocht spelen....


Dag3: Road to Russel

Tijd om verder te trekken richting “Bay of Isles”. Plan is de scenic route te nemen naar Russel en vandaaruit dan mijn excursies te doen te komende dagen. Lekker verder sjezend in noordelijke richting komt ik opeens de Kawiti Glow Worm Caves tegen. Een grot van 200m met... gloeiwormen. Leuk om eens doorheen te lopen en toch wel prachtig hoe de natuur in elkaar zit met die draadjes en lichtjes, 3-daagse vliegen en poppen en hoe het allemaal toch maar mooi werkt.  Google maar ;)

Dat betekende wel dat ik mijn afslag gemist had, dus maar terug in de richting van waar ik gekomen was. De afslag stond niet aangeduid als me verteld was, vandaar dus... Eerste pitstop in The Gallery & Café Helena Bay Hill met pracht zicht op de vallei tot aan de baai, ook bij de kunstwerken zaten leuke dingen, zoals een bronzen sculptuur en een “glow in the dark”spiraal met ballen... ofzo.

2de pitstop was Whangaruru, een hoop zomerhuisjes langs een prachtige baai. Geen kat te zien. Wel waadvogels (de alomtegenwoordige ‘variable oyster catcher’ ) en ... een school dolfijnen die zich blijkbaar aan het amuseren waren. Er kon zelfs een salto van af!!


Verder langs mooie baaien tot in Russel. Een leuk stadje aan de top van een schiereilandje. Wat bootjes, wat campings en vakantiehuisjes. Knusjes allemaal.  Ik had ondertussen RRR verwittigd dat het lampje het niet deed in de keuken/living/slaapkamer van mijn rijdend huis.  Na wat heen en weer gebel mocht ik dank zij de camping uitbater nog even langsgaan bij ene James die dat soort dingen fixed. 20 minuten werk (zowat alle connecties zaten los) en 1u later ben ik daar weggeraakt na nog wat babbels en biertjes. “Time for me to knock off” zoals hij zei.



Dag2: Whangarei Falls & Heads

Na het lange stilzitten, vandaag een actiedagje!

In de voormiddag langsheen de rivier en door wat parkjes (met prachtige Kauri bomen) tot aan de mooie watervallen en terug. Een relatief vlakke 3u.



Dan toch naar maar die nijdige klim naar de uitzichtpunt. Iets meer dan een uur op en af.


Verder dan het ritje met de road runner doorheen het alweer prachtig golvende landschap, geflankeerd door een zee in 50-tinten blauw, tot aan het einde van Ocean Road, even het strand op en dan de klim van Bream Head. Paar 100 meter op en af (hoogte) en geen meter vlak.  Wortels, trappen, dichte varens, nog wat trapjes, een modderpartij, vele rotsen.... Ik had weer het gevoel in een zwembadje gelegen te hebben  J  Weinig panorama’s maar een leuke pittige wandeling!


Dag1: Auckland – Whangarei




Fris man toegekomen in Auckland en maar “meteen” verder getrokken. Camper oppikken, even door Auckland centrum tuffen, maar ik had meer zin in natuur dan stad, dus maar noordwaarts getrokken langs de 1 naar het noorden. Hier en daar wat afslaan wegens “twin shore scenic discoveries” maar vooral genieten van het rollende groene landschap hier. Weidser en meer heuveltjes dan mijn geliefde Ierland, maar dat kan ook wel aan het gebrek aan muurtjes die het zichtveld versperren liggen J

Spectakel van dag was tanken... dat ging vlot. Betalen.... niet eigenlijk. ING VISA en MAESTRO werden geannulleerd. De cash automaat in de winkel gaf ook niks...  lichte vorm van paniek ...  ik kreeg een “wegrijdbon” die ik dan binnen de week op een andere plaats kan betalen.  I NG dan maar via facebook gecontacteerd (ze raden het zelf aan op hun site!) De electronische hulp van Marie heb ik maar genegeerd, daarna kwam een echte persoon (dat zei die toch) op de chat met wat relevante vragen. Volgt een telefoontje om 3u30, midden in de nacht, maar hey, ik was net even wakker. En nog een finale chat nog wat later waaruit bleek dat ze toch technische storingen gehad hadden (telefonisch hadden ze die niet gehad) en of ik toch maar eens kon gaan proberen.

(vandaag gedaan en hoera, tanken en betalen en bankautomaat lukt!)

My Crib

 

Deze very low budget campervan is mijn thuis en vooral bed gedurende de komende weken. Het losstaand chemisch toilet schuift nogal wat tijdens het rijden, maar blijft gesloten. Mijn jetlag heb ik alleszins goed verslapen.  

Actie!



Terug wat actie op de blog omdat er terug wat actie in het leven zit. Niet dat er geen actie was, maar ter gelegenheid van mijn trip naar Kiwi & OZ, ga ik proberen hier terug wat leven in de brouwerij te steken.

Verder ongezien: zowat 28u voor mijn vertrek ben ik zowat klaar met inpakken... meestal is dat dichter bij 28 minuten ;)

tot travels!

Let's all go to the bar

Het was het derde nummer dat ze speelden. Net na The Strokes "Is This It" en net voor Buddy Hollies "Oh Boy" of was het andersom. En eigenlijk had ik gewoon zin om het dan al te doen. De heren amuseerden zich, 't meerendeel van't publiek ook, maar ik bleef op mijn honger zitten. Ze klonken me iets teveel als een veredeld balorkest, zeker als ze de cheesy orgeldeuntjes bovenhaalden. 't bleef leuk hen in actie te zien, maar het oor ..... La Bamba als afsluiter vatte het dan ook mooi samen. Hun knipoog was niet aan mij besteed.

Een Samantha Crain mocht openen. Prachtige stem, maar de songs bleven jammergenoeg achterwege.


Lijstjes 2013

Een ideale blogpost nummer 666

Het platenwerk:

  • Eels: Wonderful Glorious
  • Fabrice Alleman: Obviously
  • Jack Johnson: From Here To Now To You
  • Josh Rouse: The Happiness Waltz
  • Flying Horseman: City Same City
  • Lee Ranaldo: Between The Times & Tides
  • Pearl Jam: Lightning Bolt
  • Tanya Donelly: Swan Song Series
  • Trixie Whitley: Fourth Corner
  • Villagers: Awayland

Ook nog
  • Steve Earle: The Low Highway
  • The Cult: Electric
  • God is an Astronaut: Origins
  • Lou Doillon: Places
  • New Model Army: Between Dog & Wolf
  • 65daysofstatic: wild light

Late ontdekkingen:
  • Band of Skulls: Baby Darling Doll Face Honey  & Sweet Sour
  • Strand of Oaks: Leave Ruin
  • Andy Burrows: Company

Da Gigs:

  • Eels Olympia
  • Glenn Hansard Zwerver
  • Josh Rouse Arenberg
  • Villagers Handelsbeurs
  • John Cale Vooruit
  • Pixies AB
  • Trixie Whitley Handelsbeurs
  • Stiff Little Fingers 4AD
  • Damien Rice Lokeren
  • Steve Wynn DD12

Herfst

Tijd om even uit mijn winterslaap te komen kort overzichtje te geven van de herfstelijke activiteiten:
  • September Jazz @ Bilkske waar vooral De Beren Gieren een fantastische indruk lieten, Wallace Roney Group bekoorde en Bruut verveelde. Dit was de laatste in open lucht
  • De eerste in zaal was De Idioot van Lazarus. Een stuk waar (alweer) de nodige verwarring ontstond doordat de verschillende personages door dezelfde acteur gespeeld werden, Ryszard Turbiasz onverstaanbaar was. Maar .... Koen De Graeve was redelijk onweerstaanbaar. Een stuk met hoogtes en laagtes en één van de laagstes was toch wel het totaal niet functionele naakt van Charlotte Vandermeersch ergens achteraan het podium. Vooraan die handel !
  • Een brugsche avond met een matig Transcoder en 2 klasses hoger, een subliem Cowboys & Aliens. Eerste maal dat ik ze zag, en WAW ! Hard, stevig en rockend. Meer moest het niet zijn.
  • Noissettes verveelden nogal in't MAZ, 't kan ook aan mijn gelegen hebben. Ik was niet echt in form die maandagavond. 
  • Hoogtepunt van het najaar: Pixies in AB : Stevige start, klein dipje, kolkende massa, lekkere rock ! (geen Debaser, maar dat gaf niet eens)
  • Er was de documentaire 'Thank God It's Friday" van Jan Beddegenoodts in De Werf. Pakkend verhaal over 2 naast elkaar gelegen dorpen (joods/palesteins) en hun problemen en hoe ze elkaar zien. Anderzijds, is er me weinig nieuws verteld.
  • Sacri Cuori mocht open voor Mark Eitzel en deed dat op een zeer aangename wijze in de foyer van't MAZ. Mark Eitzel zelf werkte op mijn zenuwen.
  • "Man in de mist" met Mark Verstraete (Toneelhuis) had eerder iets van een eindwerk van de 2 saxofonisten dan een interessante theatervoorstelling.
  • Wouter Deprez daarentegen zorgde voor een hilarische avond in De Zwerver. 'tiwatati, nog altijd iets sappiger om in't westvlaams zijn afrikaanse verhalen te horen dan in dat gekuiste koeterwaals :)
  • Een aangenaam reisje door Sri Lanka
  • Lloyd Cole verzorgde solo met 28 nummers een mooie avond in de Herbakker in Eeklo. Stuk voor stuk leuke liedjes, tekstueel grappig en toch iets te monotoon doorheen de avond. Beginnend en eindigend over Amsterdam, een mooi Chelsea Hotel, herwerkte krakers. Mij is vooral 'Music In A Foreign Language' bijgebleven. 
  • De film op dag van de vrijwilliger: Quartet. onschuldig, ongeloofwaardig vertier met gepensionneerde musici & klassieke zangers.
  • Er was ook nog Marble Sounds in de Schaduw in Ardooie. Aangename, voortkabbelende nummers met hier & daar een uitschieter en zich bijna verontschuldigend voor hun hitjes.
Tijd om terug te winterslapen. 

LL'13

't was koud, 't was nat, 't was een matig programma en we hebben't geweten. Op vrijdag moest ik niet werken, Girls In Hawaii klonken met te mak om me helemaal mee te slepen. Misschien toch eens die CD beluisteren om te horen waar die lovende recenties vandaan komen. And So I Watch You From Afar en Delvis heb ik gemist omdat ik aan't socializen was. Daan stoorde niet echt op de achtergrond. Squrarepusher wel, dan maar richting zaal voor Amen Ra. Hard, stevig, goede gitaren, maar waarom schreeuwt die zanger zo terwijl hij tijdens de soundcheck zo schoon zong?

Op zaterdag had ik de vroege shift. Spectors klonken aanstekelijk, Steak nr 8 sloot kwa geluid wat aan bij Amen Ra, SX kreeg bitter weinig repsons. The Horrors vond ik echt goed, vertrekkend van Joy Division verkennend langs verschillend paden. Duidelijk iets dat ik beter moet leren kennen. Aan de zaal was er geen doorkomen aan voor Jacco Gardner & Compact Disk Dummiers. Jesse Ware dan maar. Aangename verrassing. Soulmadame ten voeten uit, goed het publiek bespelend en duidelijk meer in haar mars dan die hitjes. Het was ook het enige moment dat de tent vol stond. Max Romeo bracht me iets te stereotype reaggae, al kon hij de aanwezigen wel bekoren. A Place To Bury Strangers waren hard, keihard, Hypnotiserend met die strobo die net voor de drum stond. Nog eens te bekijken op een wat nuchterder moment.

Op zondag werkte ik de late shift. Het einde van Dez Mona meegemaakt en verrassend goed bevonden (na eerdere slechte beurt). Blaudzun was ook goed bezig (al snap ik de Placebo referentie van Shanah niet). De rest is aan mij voorbij gegaan wegens aan het werk. Trixie had wel precies terug haar stem die ze op Gent Jazz kwijt was. en dan was er de afterparty .... Wat Niels & Klaas in de vroege uurtjes brachten ... me mucho like !!!!! Euforisch gewoon eindelijk nog eens paar uur rockparels te horen.

Zomermodus (2)

Dan volgde een uitstapje naar de Lokerse Feesten met Avd & haar ventje voor wat eigenlijk een avondje LeffingeLeuren is:
  • Donavon Frankenreiter opende heerlijk onder de warme zon met paar leuke nummers en wat gesoleer. 
  • SeaSick Steve bekoorde enorm met zijn blues, al begin ik de show al wat te kennen. muzikaal blijft het genieten.
  • Arno klonk zuiver, maar veel nieuwe nummers van de laatste CD die ik niet te pruimen vind.
  • Damien Rice schoot de hoofdvogel af met een zeer goed optreden. Beetje wispelturig en gesloten, gelukkig veel losser op het einde, maar 't was genieten :) 
Op zaterdag deden we de bar op Benenwerk bij Radio Moderne. 't swingde de hele avond, 't was zeeer druk en eigenlijk geen tijd gehad om op te kijken ....

Een cactus-evaluatie,  benenwerk-evaluatie en etentje met ex-collega's en fietstoch met de ex-WIVO-maatje later, was het tijd om mijn kop nog eens in Oostende te tonen met de Paulusfeesten.
  • Dead Elvis & His One Man Grave was origineel en boeiend voor ongeveer een kwartiertje
  • Kings of Pop deden hun naam eer aan. Pop it was. Mij net iets te glad
  • DJ Zaki draaide mij iets teveel beats om interessant te zijn.
en dan ging de riem eraf en werd er gerust.
Geen vuurwerk, geen reienfeesten, een halfslachtig poging op de Katelijnefeesten. Wel nog leuke tuinfeesten bij Lieven en Els & Koen.

Het open monumenten weekend bracht een leuke fiesttocht langsheen de bisschoppendreef, kasteeltje Ter Spijker, kasteeltje van Male en kasteel Ten Berghe, een boottochtje van de Carmerbrug naar de Beenhouwersbrug, een tentoonstelling van Alex Kindt bij Espace LuLu  en een fietstochtje langsheen het groen van 't Brugsche Noorderkwartier.

Zomermodus (1)

Waar waren we gebleven? Na Kneistival kwam Klinkers:
  • Douglas Firs mochten openen maar deden dit nogal aarzelend. Als je niet weet wat vertellen zwijg je beter tussen de nummers. Echt beklijvend deden ze muzikaal ook niet.
  • Billy Bragg volgde en deed dat stukken beter. Zijn zwakke nieuwe CD liet hij grotendeels links liggen, veel parlando over de US en niks over de toen pasgeboren britse royal baby (waar ik wel wat van verwacht had). Maar veel ouwe songs dus, iets minder snedig dan voorheen, maar best te pruimen
  • 't Hof van Commerce werd uitgeregend op zaterdag.
Ondertusse nog wat "gebeachvolleyed" in de Bijeenkomst in Sijsele. Brugse Zot galore !

Dan was het tijd voor het gezelligste terras van Brugge: Vama Veche in den botanieken hof.
  • Op woensdag: Dans Dans was zeer bezwerend en meeslepend ! Toch in de gaten te houden.
  • Op donderdag was het Brugge boven met Soviet Grass. Die toonden alweer wat voor stevige band ze zijn (al leunt die zanger almaar dichter aan bij Jim Morrison) en verdienden ze terecht hun plaats of de Cactusconcertlijst. Soldier's Heart klonk ook aanstekelijk onder de stralende zon. Low Vertical stak helaas zwaar tegen, ik heb ze al beter gezien.
  • Op vrijdag klonken vooral die van Black Flower meeslepend.
Op vrijdag was het ook weer klinker-tijd:
  • Submotion Orchestra & the Brandt Brauer Frick Ensemble konden met hun akoestische dubstep mij totaal niet bekoren, Al was het eens iets anders om als frontstage medewerker de boel te bezien
Een mosselfeest, een 3-tal BBQ's en een Iers bezoek later waren er dan klinkende kroegen:
  • Soviet Grass deed het geheel van de week ervoor dik over. Cajun Moon volgde braafjes
  • The Four Unusual Friends (Bollaert &  Co) hadden dan weer een te braafjes op hun stoeltjes gezeten publiek.



Internettijden

Men bestelle wat vliegtuigtickets via tinternet. Men krijgt een reserveringscode. Des anderendaags ontvangt men een mailke, waarin men doodleuk vraagt om ne keer al je legale documenten te faxen ...

 
 
Ik ben natuurlijk beetje paranaoide terwijl ik DarkMarket van Misha Glenny aan het lezen. Het gaat over Cybercrime, plunderen van rekeningen en dergelijke meer. Maar dat ik efkes mijn officiele documenten ga doorgeven. Tarara 
 
Misschien moeten ze toch maar overschakelen op Ogone. Hoe ambetant dat bakske ook is en hoe men ook vloekt als men het niet bijheeft wanneer er iets gekocht moet worden, maar 't is nog minder rompslomp ...

 
De boel maar geannuleerd en via de website van de luchtvaartmaatschappij besteld voor 5€ meer.

Wat een week (-)

Er zijn zo van die dagen dat het wat tegenslaat. Mijn oude fiets meegenomen naar Gent om ook daar de verplaatsingen met de fiets te doen ipv het openbaar vervoer. Zo'n 200 meter ver had ik al de kabel van mijn versnellingsapparaat doorgetrapt... Op donderdag kwam ik dan thuis en lag de elektriciteit eruit. Overal gezocht & gedaan, niet gevonden waaraan het lag. De cavalerie opgetrommeld die binnen de minuut een derde plongkast gezien had en daar de dingen terug aan zette. Klaar. Ikke blind en mol ... Op zaterdag voor het eerst een cambio autootje gehuurd om het nodige in te slaan voor mijn bezoekers de zondag (en maandag) te voeden. Bij terugkomst bleek mijn fietssleuteltje uit mijn zakken te zijn gevallen... te voet naar huis achter het reserve sleuteltje, later bleek dan nog dat mijn nieuwe afritsbroeken, geen afritsbroeken waren ....die vooraan in het rijtje wel, achteraan blijkbaar niet.

Zondag lekker gegeten en genoten van het gezelschap onder de geïmproviseerde luifel. 's avonds nog wat meegebruld en gezwaaid op 'Vlaanderen zingt'. des Maandags het nog eens dunnetjes overgedaan met zicht op de volle maan.

Woensdag was er eerst een apéro bij Kimm in Blankenberge om dan raprap de tram te nemen naar Heist voor een geweldige act van Les Truttes. Coverband par excellence. Stevig rock en zelfs technodeunen gekruid met een heerlijke portie overkill. Feestje ! Milk Inc speelde daarna ook covers en toonde hoe het niet moet. zo'n platte kak. Soit, veel meer had ik er niet van verwacht.

Ook donderdag ging het die kant op, zij het na het een leuke middag in Sluis. Luc De Vos stond er zijn zielige zelf te wezen, zelfs 'Mia' werd nauwelijks meegezongen. Sarah  Ferri bracht leuke retro pop en was leuke achtergrond voor wat conversaties. Spinvis daarentegen zoog je mee in zijn universum van fijne muziekjes, althans, als het niet te rustig was, want zelfs vooraan kwam het geroezemoes dat fijne muziekje overstemmen. Blij 'Astronaut' nog eens gehoord te hebben !

Wat een week (+)

Cactusweekje was een heerlijk weekje. Zon, de groeiende verwachting en zin in de muziek en mensen, iedere keer dat ik langs het park fietste op weg naar 't station. Op dinsdag al eens piepen om de opbouw te zien, op donderdag de bar helpen zetten en vrijdag was het dan zover. Klokslag 16u afloggen op het werk, treintje op, festivalterrein op:) Blaudzun was leuke liedjes aan het spelen en het was een blij weerzien aan onze bar. Veel te vertellen, veel te lachen en zeer genoten van Thurston Moore & Chelsea Light Moving. Geen franjes, lekker rammende rock. Nog wat napraten in de backstage bar en dan naar bed.

Zaterdag was het een stuk drukker. Isbells verzorgden met een verrassend "harde" set de achtergrond voor onze jaarlijkse cocktail. The Raveonettes konden me ook deze keer niet volledig overtuigen. Michael Kiwanuka & Bonnie Raitt vulden elkaar goed aan en klonken goed, al moet ik zeggen dat ik niet van achter onze bar geweest ben. Die uitstap had ik opgespaard voor Calexico. Een stuk feestelijker dan in de AB. Sterk begonnen met 'Epic', 'Across The Wire' en 'Splitter en en paar leuke covers om te eindigen. Heerlijk. Erna nog iets te hevig 'nagepraat'  ...

Zondag mocht ik ook iets later beginnen. Het was heet en druk. Eerste groep die zwaar indruk maakte was toch SX (en Quickie vond het precies ook leuk). Stem, klank, publiek. indrukwekkend. Even indrukwekkend was The Tallest Man On Earth. Hoe die op zijn eentje het park inpakte. Balthazar is niet aan mij besteed. Beach House daarentegen. ... Heerlijk. Zelfs dEUS kon het feestje niet verknallen. Ik vind hun opener 'The Architect' echt archislecht, maar wat volgende... hoed af. Barman zingt vals, maar dat kon de pret niet drukken en hoe ze met 'Suds & Soda' het festival uitwuifden....

Wel het was ongeveer het compleet tegenovergestelde van wat Raymond eerder die week bracht op de Burg. Dat was een eerder zielloze bedoening, die enkel wat loskwam bij de beatlecovers als bissen.