Het was het derde nummer dat ze speelden. Net na The Strokes "Is This It" en net voor Buddy Hollies "Oh Boy" of was het andersom. En eigenlijk had ik gewoon zin om het dan al te doen. De heren amuseerden zich, 't meerendeel van't publiek ook, maar ik bleef op mijn honger zitten. Ze klonken me iets teveel als een veredeld balorkest, zeker als ze de cheesy orgeldeuntjes bovenhaalden. 't bleef leuk hen in actie te zien, maar het oor ..... La Bamba als afsluiter vatte het dan ook mooi samen. Hun knipoog was niet aan mij besteed.
Een Samantha Crain mocht openen. Prachtige stem, maar de songs bleven jammergenoeg achterwege.
Posts tonen met het label zwerver. Alle posts tonen
Posts tonen met het label zwerver. Alle posts tonen
It's all about the music
HIJ zei het meermaals vorige week zondag: "It's all about the music" en hoe ze het soms vergeten. "The band is there, the stage is there, the people are there and still you get lost in everything else". Wijze woorden die erin gingen als zoete koek. Glen Hansard in Leffinge. Belachelijk dat het niet uitverkocht was. Met zijn enthousiasme, zijn "boy next door" uitstraling pakt hij je gewoon. En zijn songs natuurlijk. een 10 koppige band met strijkers en blazers, afwisselen tussen soul, singer song writer, swingend de avond lang.
Ene Lisa O'Neill mocht openen. Half Leprauchan, half mens. Grappige teksten, goeie stem, maar ik zou niet in haar hoofd willen leven, denk ik.Hilarisch was het nummer "Elvis I Give You Irish Stew" (weliswaar in de set van GH)
Een aangrijpend 'Leave', en 'When You're Mind's Made Up" en snedig 'Fitzcarraldo" afgewisseld met solo op ukelele of bij de bissen volledig accoustisch (en met zijn 5 later). Niet enkel de band speelde. De roadie deed wat gitaarwerk, de soundman van het podium kwam wat samba ballen schudden en die van de PA kwam zijn strofe van "The Auld Triangle" zingen op het podium. Gimmick? Misschien, maar je zag ze stralen en dat maakt het leuk.
Meer moest het niet zijn, de avond voor mijn nieuwe job. Ondertussen een volle week verder, 't is zoeken, 't is wennen, zonder auto, met de fiets, trein, bus of tram. 14 treinritten ver, 6 met vertraging, waavan ik met 2 blij was omdat ik ze anders gemist had en 3 keer een conducteur gezien. Kaartjesknippers is allang het juiste woord niet meer :)
Ondertussen is het uitkijken naar het zomerse Cactus weekend: vrijdag Thurston Moore, zaterdag Calexico en zondag Beach House kijk ik echt naar uit. Heel curieus naar Pinback & TTMOE.
Het winterseizoen is en grandeur afgesloten, op naar de zomer !
Ene Lisa O'Neill mocht openen. Half Leprauchan, half mens. Grappige teksten, goeie stem, maar ik zou niet in haar hoofd willen leven, denk ik.Hilarisch was het nummer "Elvis I Give You Irish Stew" (weliswaar in de set van GH)
Een aangrijpend 'Leave', en 'When You're Mind's Made Up" en snedig 'Fitzcarraldo" afgewisseld met solo op ukelele of bij de bissen volledig accoustisch (en met zijn 5 later). Niet enkel de band speelde. De roadie deed wat gitaarwerk, de soundman van het podium kwam wat samba ballen schudden en die van de PA kwam zijn strofe van "The Auld Triangle" zingen op het podium. Gimmick? Misschien, maar je zag ze stralen en dat maakt het leuk.
Meer moest het niet zijn, de avond voor mijn nieuwe job. Ondertussen een volle week verder, 't is zoeken, 't is wennen, zonder auto, met de fiets, trein, bus of tram. 14 treinritten ver, 6 met vertraging, waavan ik met 2 blij was omdat ik ze anders gemist had en 3 keer een conducteur gezien. Kaartjesknippers is allang het juiste woord niet meer :)
Ondertussen is het uitkijken naar het zomerse Cactus weekend: vrijdag Thurston Moore, zaterdag Calexico en zondag Beach House kijk ik echt naar uit. Heel curieus naar Pinback & TTMOE.
Het winterseizoen is en grandeur afgesloten, op naar de zomer !
Feestjes
Door de lange dagelijkse verplaatsingen zijn de besprekingskes er wat bij ingeschoten:
(foto Hagar)
- Eerst was er (dank zij Greetje) een leuke avond met Goran Bregovic. Het eerste half uus was wat slappekes, maar de laatste 2 uur waren dik in orde. Van "Gas Gas Gas" tot het revolutionaire "Bella Ciao". 22 man sterk waren ze. 2 zangeressen, 6 zangers, wat blazers, een drummer en wat strijkers. Het enige jammere was dat er toch nogal geluidjes te horen waren waar je niet precies kon achterhalen waar het vandaan kwam. Maar dat kon de danspret niet drukken.
- 's anderendaags was richting De Zwerver voor John Parish. Mooie filmpjes op (soms) mooie muziek. Ik was meestal eerder benieuwd naar de rest van de film (o.a van Patrice Toye) dan naar het vervolg van de muziekjes. Zeker als hij aan de keyboards zat was het nogal eentonig.
- Een weekje later op zondagavond speelde het voormalige punkorkest Stiff Little Fingers ten dans in de 4AD. "Unwanted Tattoo" mocht openen en deed dat nogal chaotisch ...die van SLF klonken ondanks hun split in 1983 nog steeds gedreven en begeesterd. ook hier gingen de beentjes los :)
(foto Hagar)- Op dinsdag was het dan tijd voor Chuck Prophet in den Trap. Ongeveer een jaar geleden dat we hem daar de stampvolle kelder zagen op stelten zetten, was het ook deze keer prijs. ambiance, rock van de pure aard. Alleen, net als bij SLF... concert begon pas na 22u . Ik ben rond 23u30 vermoeid naar huis gegaan. beetje spijt, maar ik wou vooral veilig in mijn bedje belanden.
- Van het zelfde laken een broekpak bij Villagers in de Handelsbeurs in Gent. al heb ik het hier wel tot het einde volgehouden. Zo lang hebben ze nu ook niet gespeeld, maar wat ze brachten was wel van de bovenste plank. Ingetogen beginnen (de set, ook sommige nummers) om daarna helelmaal loos te gaan. Vooral vanaf "The Bell" was het echt genieten. Een hoofdpodium voor die mannen en rap !
- Op 1 mei was ik dan traditiegetrouw present in den botanieken hof voor de Red Rock Rallye. Maar 't meerendeel van de optredens is aan mij voorbij gegaan. Northern Sadness klonk zeer Sisters-achtig en beviel me zeer. Daarnaast was het vooral leuk om iedereen terug te zien.
- Er was ook nog een dagje Labadoux in de stede waar ik mijn broek versleten heb. Staat dat huis alweer te koop .... Zeer in de smaak viel Kajhem Orchestra, een tiental jongelui uit Keiem die zich amuseren met iets dat het midden houdt tussen ska & balkan. Al mocht dat drumsolo moment gevolgd door drumsolo met keyboards afwezig gebleven zijn. Goeie leute ! Viel alweer tegen The Rhythm Junks en ook wel beetje Luka Bloom. Hij was me iets te zeer aan het preken en meezingmomentjes aan het zoeken en tegelijk aan het klagen dat het wat rumoerig was in de tent. Wie dan weer beter dan verwacht in de smaak viel was Alan Stivell. Harp, doedelzak en andere instrumenten afwisselend. eens wat rapper, dan eens wat trager, maar vooral meeslepend. Folkies zoals ik het graag heb :)
- Tenslotte was er nog Daan in 't MaZ. Het is niet zo mijn ding en ik was er vooral voor 't gezelschap. Daan brengt zijn ding met nodige bravoure en arrogantie. 't klinkt allemaal wel vol, maar echt raken doet het mij niet, behalve de bissen dan: Swedish Designer Durgs & Housewife.
Lunatic
Het zwervercafé was maar matig gevuld voor Headphone gisteravond. De koude? De verplaatsing van KVO naar Aalst? Of gewoon geen interesse?
Dat laatste zou wat ten onrechte zijn. Lang geleden dat ze nog iets uitgebracht hadden, maar ze zijn klaar voor de zomer lijkt me. Al stonden ze nu met zijn vijven nogal samengepakt op het kleine podium.
Op de website werden ze aangekondigd als "Minder denkwerk, geen verwachtingspatroon, rechttoe rechtaan én verdomd natuurlijk. Ruwer, vuiler, donkerder, nooit eerder zo analoog en door gitaren gedreven." Dat lijkt me minder waar, mijns inziens ligt het nieuwe werk in het verlengde van het vorige. Het klinkt goed, gedreven en de grootse gebaren zijn er ook soms bij, al komen die wat belachelijk over in het café. "She's Electric" zat al vroeg in de set, een beestige versie van "Ghostwriter" werd gespeeld als bis. Een zeer genietbare avond.
Warme Dagen
Heerlijk zo die warme dagen. Zoals vorige week zondag. Halverwege de voormiddag wakker worden na een rustig maar gezellig volleyavondje. De rolluiken optrekken en zien dat er opnieuw een witte laag ligt. Ideaal om knusjes in pyjama voor het knetterende haardvuur door te brengen met een kop hete chocolademelk en een leuk boek (ja, ik ben aan "Congo" begonnen van David van Reybrouck). Maar aangezien ik noch haardvuur, nog chocolademelk in huis had, ben ik maar naar de reismarkt getrokken kwestie van nog wat reisinspiratie op te doen. Sri Lanka ligt in pole position, al begin ik nog steeds te watertanden bij Vic Falls, Okavango Delta, of Namibische parken & duinen.... Nog liefhebbers?
Daarna ging het richting de jaarlijkse stripnamiddag bij Jan. Stapeltje boeken uit zijn collectie, comfortabel zeteltje, glaasje wijn en schaaltje koekjes bij de hand, omringd door een schare gelijkgezinden, terwijl de geur van het deeg voor de afsluitende wafelenbak zich reeds verspreid.. Heerlijk ! Ontdekking van de dag was de reeks 'Oki' van Christian Godard & Eric Juszezak.
Tenslotte nog even richting Leffinge waar Fence & The Hitsville Drunks (featuring Mauro) de dag afsloten. De Zwerver voelt altijd een beetje als thuiskomen. Fence was leuk zonder meer, om een of andere reden associeerde ik die met het hardere rock werk. Niet dus. Melodietjes, wat samenzang en een deerne die wat fluit en triangelt. Aangenaam zonder meer.
Een versnelling en een niveau hoger speelden Mauro en co. Mauro bij momenten een goed humorist door zijn nonchalance, vage en flauwe bindteksten, maar het gemak waarmee hij zijn nummers bracht ...'t wordt toch uitkijken naar die komende cd.
In de week was er nog een lekkere 'maaltijd' in Elckerlijc, ergens verlaten in de Maldegemse velden. Yummie Scottish Rib Eye.
Zaterdag zat ik dan helemaal in andere oorden en sferen. Reunietje van de Patagonie reis, voor 't gemak in een Irish Pub (counting down, nog 2 weken :p). Gezellig ! Daarna nog 'vlug' richting 't MaZ. "Few Bits" mocht openen. Maar veel deed het me niet. Eén degelijk nummer dat dan in verschillende versies herhaald wordt, 2 gitaristen die veelal hetzelfde spelen, ... Neen warm kreeg ik het er niet van. Douglas Firs was dan een stuk aangenamer, mede door de ongekunsteldheid van de frontman. Mooie nummers die leuk opbloeien, maar het mocht toch nog een beetje meer zijn.
Het beetje meer was er wel gisteren. Bruno Deneckere bracht zijn "Blue Skies Over Nashville" tijdens zijn passage bij Piv & Steve. Dit nummer pakt me keer op keer. Piv had ondertussen al een paar leuke Boney M moppen gebracht, Steve Wynn had ondertussen al "Follow Me" en 'Medicine Show' en nog paar van zijn standards gebracht in het rumourige Manuscript. Oostende was op zijn best. Zwalpende mensen op straat die omvielen van de stevige wind, of was het toch de alcohol ? :). Deel 2 bracht een leuk Marvin Gaye verhaal, veel blues en een aangrijpend 'Trouble in Mind'.
Morgen nog eens, in de kerk van Dikkele.
Uitjes
Verdorie toch, ik laat het weer na om hier wat neer te pennen ...
Er was "Niets is Onmogelijk" van Toneelhuis/Olympique Dramatique & Lazarus met een ronduit schitterende Geert Van Rampelberg. Het is letterlijk een soort deurenkomedie. Met een zestal deuren wordt gedurende het hele stuk lustig over het podium geschoven en als in/uitgang gebruikt. Een werkloze ziet het niet meer zitten en wil zelfmoord plegen. Verscheidene "doelen" & "strekkingen" willen die zelfmoord gebruiken om ter hunner voordele, als hij daartoe maar de juiste afscheidsbrief tekent. De opbouw naar de beslissing vind ik wat rommelig en schreeuwerig, maar gaande weg komt het absurde kantje van het verhaal beter naar voor, met als hoogtepunt het afscheidsfeestje waarna hij dan maar zelfmoord moet plegen. Bonkende beats, prachtig spandoek in schoon contrast met de tragiek van het verhaal/dilemma, elk zijn deel doende om de juiste vermelding te krijgen, tot een snerpend "zet die ploat af" de boel weer keert... en dan nog eens en ...Een prachtig stuk dus, maar toch beetje onevenwichtig qua opbouw.
2 dagen later was er dan Gili die uitdrijft.
Minder humor dan in zijn eerste shows, meer gegoochel & paranormaliteit, een schitterende Ygor uit Poperinge als assistent en een resem "hoe doet hij dats" ... naam op een zakdoekje, vliegende tafel, vermeldingen op een briefje in een doos.... ook hier een entertainende avond.
Op naar het zesde Brugs Bierfestival dan maar. Zaterdag eens gepasseerd, zondag ook. Tussendoor met WIVO een mooie stap richting titel gezet. Volhouden nu. Maar bierfestival dus.
Daarna mocht Howe Gelb zijn ding doen. Ik merk dat het de derde keer is dat ik hem zie (lang leve de blog !). Eens op Dranouter 2008 waar ik enthousiast over was, en een keer in de cactuszaal waar het euh? was. Gezien in naar MAG verwijs, al er wel wat kritiek geweest zijn... Ook nu heb ik me de jonge Tom Waits bedenking gemaakt. Wat een stem heeft die kerel! Voor de rest kwam het nogal rommelig en chaotisch over. Niet alleen door het ontbreken van een setlist, zijn sjofele houthakkershemd met baseball cap maar het gespeel met de pedalen (ja, ook hier) waar hij soms stond te kijken van op welke ga ik nu duwen brak de songs wat. De improvisaties met Carice Van Houten (ook mooie stem) waren bij ook nogal lachwekkend amateuristisch. Toch boeide het van begin tot eind. Gitaar afgewisseld met zo'n oude piano als in de saloons, improviserend, vertellend.
Een clipke van zijn optrede in Hasselt: hier.
Er was "Niets is Onmogelijk" van Toneelhuis/Olympique Dramatique & Lazarus met een ronduit schitterende Geert Van Rampelberg. Het is letterlijk een soort deurenkomedie. Met een zestal deuren wordt gedurende het hele stuk lustig over het podium geschoven en als in/uitgang gebruikt. Een werkloze ziet het niet meer zitten en wil zelfmoord plegen. Verscheidene "doelen" & "strekkingen" willen die zelfmoord gebruiken om ter hunner voordele, als hij daartoe maar de juiste afscheidsbrief tekent. De opbouw naar de beslissing vind ik wat rommelig en schreeuwerig, maar gaande weg komt het absurde kantje van het verhaal beter naar voor, met als hoogtepunt het afscheidsfeestje waarna hij dan maar zelfmoord moet plegen. Bonkende beats, prachtig spandoek in schoon contrast met de tragiek van het verhaal/dilemma, elk zijn deel doende om de juiste vermelding te krijgen, tot een snerpend "zet die ploat af" de boel weer keert... en dan nog eens en ...Een prachtig stuk dus, maar toch beetje onevenwichtig qua opbouw.
2 dagen later was er dan Gili die uitdrijft.
Minder humor dan in zijn eerste shows, meer gegoochel & paranormaliteit, een schitterende Ygor uit Poperinge als assistent en een resem "hoe doet hij dats" ... naam op een zakdoekje, vliegende tafel, vermeldingen op een briefje in een doos.... ook hier een entertainende avond.
Op naar het zesde Brugs Bierfestival dan maar. Zaterdag eens gepasseerd, zondag ook. Tussendoor met WIVO een mooie stap richting titel gezet. Volhouden nu. Maar bierfestival dus.
- Bij de tegenvallers: Bryggja Tripel (Bryggja), Fort Lapin Quadrupel (Fort Lapin), Den Ijzeren Arm (Brugs Bierinstituut),
- Bij de meevallers: Malheur Tripel Tripel Hop (Malheur), Enfant Terriple (De Leite), Gauloise Tiple Blond (Du Bocq), La Trappe Quadrupel (Abdij Koningshoeven)(al kende ik die al van de voorgaande edities)
- Bij de rare: Cookie Beer (Ecaussinnes), Floris Cactus (Huyghe), Oakey Mokey Whiskey Stout (Brouwers Verzet)
- Speciale vermelding: dat meisje met haar twee kwibussen
Daarna mocht Howe Gelb zijn ding doen. Ik merk dat het de derde keer is dat ik hem zie (lang leve de blog !). Eens op Dranouter 2008 waar ik enthousiast over was, en een keer in de cactuszaal waar het euh? was. Gezien in naar MAG verwijs, al er wel wat kritiek geweest zijn... Ook nu heb ik me de jonge Tom Waits bedenking gemaakt. Wat een stem heeft die kerel! Voor de rest kwam het nogal rommelig en chaotisch over. Niet alleen door het ontbreken van een setlist, zijn sjofele houthakkershemd met baseball cap maar het gespeel met de pedalen (ja, ook hier) waar hij soms stond te kijken van op welke ga ik nu duwen brak de songs wat. De improvisaties met Carice Van Houten (ook mooie stem) waren bij ook nogal lachwekkend amateuristisch. Toch boeide het van begin tot eind. Gitaar afgewisseld met zo'n oude piano als in de saloons, improviserend, vertellend.
Een clipke van zijn optrede in Hasselt: hier.
Drums
Na het magistrale concert van Elvis Costello gister was ik toch enigszins bevreesd voor wat er vandaag op de agenda stond. Al had ik er wel vertrouwen.
Mijn petekindje's examen drum! Het einde van zijn eerste jaar en hij deed goed. Eerst een oefening op snaardrum die vlekkeloos ging en dan het echte werk. Iets moeizamer, maar toch redelijk vlot. Al had hij als enige precies een stuk dat constant het hele drumstel gebruikte ipv vooral de ritmische dingen van de andere. Niettemin PROFICIAT !
Daarna richting Zwerver voor wat werk door gevorderden.
'Horses On Fire' waren al bezig en het was luid, hard en klonk goed. Vooral 'Raw Meat' klonk fantastisch goed. De zanger had ook de nodige gesten, nu ja, die gentenaars, ... en probeerde iets te krampachtig de aanwezigen op te zwepen. Los daarvan, hou die mannen maar in de gaten.
Rival Sons brachten dan meer van hetzelfde maar dan op een niveau dat zo'n duizend keer hoger lag. Maar laten we beginnen met het negatieve: Beste Jay Buchanan, die vlechtjes zijn ronduit belachelijk. Voor de rest gelden hier enkel superlatieven. Een klok van stem, of eerder een sirene of iets met de kracht van een bomalarm en een uitstraling als Jim Morrison. Wat de band voor de rest allemaal uit hun instrumenten schudde omvatte al clichés van de rock ende roll: wat Led Zep, wat Aerosmith, wat Black Crows, wat AC/DC. Gitarist Scott Holiday, voor de gelegenheid in een jack sparrow look, mocht veelvuldig loos gaan zonder dat het verveelde, de bas van Robin Everhart was bij momenten zo lekker vettig en Michael Miley op drums deed me beseffen dat Michiel nog veel werk heeft ...
Hoogtepunten? euh het volledige uur en een kwart? Zeker de afsluiters 'Soul' en 'Save Me'. 'Burn Down Los Angeles' (we're from Long Beach, so ....) kreeg ook iedereen moeiteloos mee.
Soit, een voltreffer van formaat.
Ze komen in het najaar terug. Laat ons hopen het derde weekend van september, op een podium zo'n 200 meter verder dan dat van gister....samen met Triggerfinger ofzo :)
en Koop
en Zinnerboy ..
Mijn petekindje's examen drum! Het einde van zijn eerste jaar en hij deed goed. Eerst een oefening op snaardrum die vlekkeloos ging en dan het echte werk. Iets moeizamer, maar toch redelijk vlot. Al had hij als enige precies een stuk dat constant het hele drumstel gebruikte ipv vooral de ritmische dingen van de andere. Niettemin PROFICIAT !
Daarna richting Zwerver voor wat werk door gevorderden.
'Horses On Fire' waren al bezig en het was luid, hard en klonk goed. Vooral 'Raw Meat' klonk fantastisch goed. De zanger had ook de nodige gesten, nu ja, die gentenaars, ... en probeerde iets te krampachtig de aanwezigen op te zwepen. Los daarvan, hou die mannen maar in de gaten.
Rival Sons brachten dan meer van hetzelfde maar dan op een niveau dat zo'n duizend keer hoger lag. Maar laten we beginnen met het negatieve: Beste Jay Buchanan, die vlechtjes zijn ronduit belachelijk. Voor de rest gelden hier enkel superlatieven. Een klok van stem, of eerder een sirene of iets met de kracht van een bomalarm en een uitstraling als Jim Morrison. Wat de band voor de rest allemaal uit hun instrumenten schudde omvatte al clichés van de rock ende roll: wat Led Zep, wat Aerosmith, wat Black Crows, wat AC/DC. Gitarist Scott Holiday, voor de gelegenheid in een jack sparrow look, mocht veelvuldig loos gaan zonder dat het verveelde, de bas van Robin Everhart was bij momenten zo lekker vettig en Michael Miley op drums deed me beseffen dat Michiel nog veel werk heeft ...
Soit, een voltreffer van formaat.
Ze komen in het najaar terug. Laat ons hopen het derde weekend van september, op een podium zo'n 200 meter verder dan dat van gister....samen met Triggerfinger ofzo :)
en Koop
en Zinnerboy ..
BerberBlues
Het was een goed gevuld Zwerver gister voor Tinariwen, die enigszins gedecimeerd waren omdat een paar leden het land niet waren uitgeraakt met de staatsgreep alginder in Mali. Niet getreurd, het eerste nummer klonk redelijk, het tweede ook, het derde redelijk hetzelfde, het vierde al helemaal 't zelfde... Iets te monotoon, iets te weinig variatie, ... kortom, ik zat al snel in't café, en dat terwijl Leonard Cohen op canvas was, verdorie toch.
Wolf
Met het huilen van wolven had het weinig te maken, maar het klonk redelijk veel belovend zaterdagavond. Oscar & The Wolf speelden in het café van De Zwerver in het kader van Rough Diamonds. Aangezien we een namiddag match hadden (nipt gewonnen, veel te lang geduurd en weer wat kreupel), kon ik een op een zaterdag aanschuiven aan den dis. Met Grimbergen Triple en Affligem Triple ging alles goed. Het korte optreden viel ook in de smaak. 8 nummers hadden ze en hebben ze gespeeld. "ja sorry we zijn nog maar net bezig". Maar ze staan er wel. 'Pastures" hebben ze dan maar een tweede keer gespeeld om af te sluiten. Ervoor boeiden vooral de wat meer uptempo nummers. In de gaten te houden in elk geval. We zien wel of we ze op grotere podia tegenkomen, liefst met een langere set :)
Trixie
Trixie Whitley speelde vorige week in Vrijstaat O, op de zeedijk in O(ostende). Wat een stem ! Ze begon wat schuchter, wisselend tussen piano & gitaar, maar gaandeweg voelde ze zich duidelijk wat meer thuis, de bindteksten werden wat langer en beter. De set varieerde nogal kwa niveau, het was duidelijk een samenraapsel van onafgewerkte nummers die dan ook eindigen als je het niet verwacht en wat werk dat ze beter in de vingers had. Ook deze keer zorgde haar meestampend been voor de nodige begeleiding ('t viel beter mee dan die keer in de 4AD). maar Wat een Stem dus ! Persoonlijk vond ik haar aan de piano intenser en beter, op andere momenten deed haar gitaarspel me toch aan haar vader denken, maar al bij al was het toch iets te rommelig om naar huis gespeeld te worden.
't regende
nee sorry 't regende ouwe wijven gisteravond buiten, maar binnen in de zaal van De Zwerver scheen de zon.
Ben Howard was daar verantwoordelijk voor, samen met zijn drummer/bassist en zijn celliste/bassiste/drumdrumgirl. 't begon rustig, ingetogen maar mooi, iedereen muisstil, maar zeer waarderend na elk nummer. Gaandeweg werd je echter meegesleurd door de muziek. De drums zorgen dat je in beweging kwam, cello/bas trokken aan je en duwden je vooruit en Ben zelve tilde je op met zijn virtuose gitaarspel. Ietwat bedeesd tussen de nummers door, maar duidelijk genietend van de respons.
Naar het einde toe werd het helemaal een maalstroom met "Keep Your Head Up", "The Wolves" en "Fear".
No doubt, in een van de optredens die ik dit jaar gezien heb.
Voor degene die er niet bij waren: morgen in de AB.
te laat !
Veel te laat met deze concertdingetjes, maar alvorens morgen aan het zomerseizoen te beginnen, toch nog summier de laatste maanden even samenvatten:
Op 1 mei was er de red rock rally met een verrassend aangename Transcoder. Ook Arquettes mochten er wezen. Jack Parow & CPEX hoeven voor mij niet meer.
Een paar dagen daarvoor was ik op mijn eerste concert in de wespestraat, (wel niet helemaal, maar 't was toch dezelfde organisatie) voor een sublieme Jim White (goeie muziek, leuke verhaaltjes, .... ). William Tyler (us) feat. Volker Zander vond ik wat tegenvallen.
Een paar daarna ontdekte ik een nieuwe concertzaal in Brussel "Recyclart". 't is eigenlijk een doorgang van een treinstation, maar dat kon de pret niet drukken. Integendeel ! Marc Ribot Trio speelden er de pannen van het dak, allez, de stenen uit de muur. Een soort rock maar dan op zijn jazzisch gebracht. Onderaanvoering van de leider mochten de drummer (zeer jazzy stijl) en bassist (en laptop bediener) proberen te volgen of de grenzen wat verleggen. Enige negatieve was dat er in de "intro's" soms teveel gebliept en getuut werd naar mijn goesting.
Sabbath Assembly 's anderendaags was een soort religieuze doom rock. Geweldig lachwekkend en dat is het dan ook. Mijn zin om voor Earth te blijven was meteen gekelderd.
Eefje Visser mocht openen voor Luka Bloom, en ze zag er schattig uit. Muzikaal was veeeel minder. Luka Bloom daarentegen zorgde voor een heel aangenaam concert (als vanouds).
en een van de hoogte punten van het jaar was alvast Ryan Bingham, vorige week in de zwerver. Americana/country zoals ik het graag hoor. leuke solo's, pakkende nummers en korrelige hese stem. Laat die maar rap terug deze kant uitkomen !
Op 1 mei was er de red rock rally met een verrassend aangename Transcoder. Ook Arquettes mochten er wezen. Jack Parow & CPEX hoeven voor mij niet meer.
Een paar dagen daarvoor was ik op mijn eerste concert in de wespestraat, (wel niet helemaal, maar 't was toch dezelfde organisatie) voor een sublieme Jim White (goeie muziek, leuke verhaaltjes, .... ). William Tyler (us) feat. Volker Zander vond ik wat tegenvallen.
Een paar daarna ontdekte ik een nieuwe concertzaal in Brussel "Recyclart". 't is eigenlijk een doorgang van een treinstation, maar dat kon de pret niet drukken. Integendeel ! Marc Ribot Trio speelden er de pannen van het dak, allez, de stenen uit de muur. Een soort rock maar dan op zijn jazzisch gebracht. Onderaanvoering van de leider mochten de drummer (zeer jazzy stijl) en bassist (en laptop bediener) proberen te volgen of de grenzen wat verleggen. Enige negatieve was dat er in de "intro's" soms teveel gebliept en getuut werd naar mijn goesting.
Sabbath Assembly 's anderendaags was een soort religieuze doom rock. Geweldig lachwekkend en dat is het dan ook. Mijn zin om voor Earth te blijven was meteen gekelderd.
Eefje Visser mocht openen voor Luka Bloom, en ze zag er schattig uit. Muzikaal was veeeel minder. Luka Bloom daarentegen zorgde voor een heel aangenaam concert (als vanouds).
en een van de hoogte punten van het jaar was alvast Ryan Bingham, vorige week in de zwerver. Americana/country zoals ik het graag hoor. leuke solo's, pakkende nummers en korrelige hese stem. Laat die maar rap terug deze kant uitkomen !
Aux Armes !
Gister voor het eerst sinds veel te lang ben ik nog es richting De Zwerver getrokken. Arsenal ging eens proberen hoe ze een feestje bouwen met hulp van hun nieuwe cd.
Voor alle duidelijkheid, ik vind dit fantastische feestmuziek. Sinds ik ze op Klinkers eens live zag, meegesleurd door mijn toenmalige buurvrouw. Meegesleept van begin tot eind. Diverse passages in Dranouter, Leffinge en andere plaatsen later: 't blijft een zomers feestje.
Ook gister was het er niet naast, om niet te zeggen, er nogal boenk op. Vanaf de opener "High Venus" tot de afsluiter "Melvin", waar ik meteen bij zeg, dat ik het eerste nummer fantastisch vind, het laatste vele minder... 't begin, typisch leffinge, in't begin wat terughoudend, maar na de eerste "herkenning" van de paar oudere nummers in de set, volledig mee. Of lag het aan het feit dat de klankbalans in de eerste nummers er nogal naast zat.
Een paar van de nieuwe nummers lijken met wat doorslagjes ge zijn van ouder werk, maar dat kon de pret niet drukken. Een snedig "Personne Ne Bouge" was een ander persoonlijk hoogtepunt.
Afgesloten werd er met "One Day At A Time" een nummer dat me nogal aan de Confetti's deed denken :)
(tweede helft van 't nummer toch
Laat ze vandezomer nog maar paar keer passeren!
Voor alle duidelijkheid, ik vind dit fantastische feestmuziek. Sinds ik ze op Klinkers eens live zag, meegesleurd door mijn toenmalige buurvrouw. Meegesleept van begin tot eind. Diverse passages in Dranouter, Leffinge en andere plaatsen later: 't blijft een zomers feestje.
Ook gister was het er niet naast, om niet te zeggen, er nogal boenk op. Vanaf de opener "High Venus" tot de afsluiter "Melvin", waar ik meteen bij zeg, dat ik het eerste nummer fantastisch vind, het laatste vele minder... 't begin, typisch leffinge, in't begin wat terughoudend, maar na de eerste "herkenning" van de paar oudere nummers in de set, volledig mee. Of lag het aan het feit dat de klankbalans in de eerste nummers er nogal naast zat.
Een paar van de nieuwe nummers lijken met wat doorslagjes ge zijn van ouder werk, maar dat kon de pret niet drukken. Een snedig "Personne Ne Bouge" was een ander persoonlijk hoogtepunt.
Afgesloten werd er met "One Day At A Time" een nummer dat me nogal aan de Confetti's deed denken :)
(tweede helft van 't nummer toch
Laat ze vandezomer nog maar paar keer passeren!
Oh Carolina
Gister was het feest voor de medewerkers van LL. Wat Cava, wat hapjes, wat cava, wat cava en wat muziek. Maar wat voor muziek !
Carolyn Wonderland was de naam en het optreden (als voorprogramma) veel te kort. Een stem die naar Janis Joplin neigt, gezeten op een stoeltje, de enige prachtige gitaarriff na de andere losjes uit de pols toverend.... geflankeerd door toetsenist & percussionist. Steengoeie covers van Janis (what good can drinking do) en Bob D, afgewisseld met eigen werk (denk ik toch). Haar gezichtexpressie en hoe ze opgaat in de nummers die ze brengt. Zalig !
Bluesrock zoals we het graag hebben.
Maandag met zijn allen naar de Bananapeel zou ik zeggen, tenzij je meegaat naar The Black Keys natuurlijk :)
(check ook Miss Understood)
Daarna was het tijd voor Carolina Chocolate Drops. Een 3tal die met viool, gitaar, banjo en euh fles Country-achtige zwarte muziek brengt. Meeslepend bij momenten (enorme response van het publiek), maar ik was nog iets teveel onder de indruk van het voorprogramma om er in mee te gaan.
Carolyn Wonderland was de naam en het optreden (als voorprogramma) veel te kort. Een stem die naar Janis Joplin neigt, gezeten op een stoeltje, de enige prachtige gitaarriff na de andere losjes uit de pols toverend.... geflankeerd door toetsenist & percussionist. Steengoeie covers van Janis (what good can drinking do) en Bob D, afgewisseld met eigen werk (denk ik toch). Haar gezichtexpressie en hoe ze opgaat in de nummers die ze brengt. Zalig !
Bluesrock zoals we het graag hebben.
Maandag met zijn allen naar de Bananapeel zou ik zeggen, tenzij je meegaat naar The Black Keys natuurlijk :)
(check ook Miss Understood)
Daarna was het tijd voor Carolina Chocolate Drops. Een 3tal die met viool, gitaar, banjo en euh fles Country-achtige zwarte muziek brengt. Meeslepend bij momenten (enorme response van het publiek), maar ik was nog iets teveel onder de indruk van het voorprogramma om er in mee te gaan.
Boring At The Sea
Vervelend was het geenszins gisterenavond in De Zwerver. Blood Red Shoes speelden ten dans en deden dat alweer met verve. Stevige Rock 'n' Roll, goeie samenzang en het betere werk met de lichtjes. Party time dus en dat op een zondagavond....
'Boring At The Sea', 'Say Something, Say Anything', 'I Wish I Was Someone Better' en 'Heartsink' maakten deel uit van de denderende trein die doorheen de zal schoot. Heerlijk !
'Boring At The Sea', 'Say Something, Say Anything', 'I Wish I Was Someone Better' en 'Heartsink' maakten deel uit van de denderende trein die doorheen de zal schoot. Heerlijk !
Bits & Pieces
Ik heb de voorbije weken nog een paar optredens gezien die weinig of geen indruk nalieten: Eagle Seagull, Scott H. Biram, Peggy Sue, Slim Cessna's Autoclub.
Ook een paar die gewoon tegenvielen: ik heb toch moeite met de makkere sound van Archie Bronson Outfit en Roland, Steven De Bruyn & Tony Gyselinck viel gewoon tegen.
Vorige zaterdag ben ik bij wijze van aperitief binnengesukkeld op Tielt Rockt in Schuiferskappele of all places, home of the Dirty Scums. Ik was curieus naar ene Escalier de Tintin. De klank van de micro's was abominabel slecht (blame de public address), maar het gitaarwerk mocht er wezen. Een halfuurke sonic youth getinte rock met leuke ritme veranderingen in 't plaatselijke parochiezaaltje met dito sfeer en aanwezige paardekoppen.
't moet niet altijd den AB zijn om aangenaam te zijn.
Ook een paar die gewoon tegenvielen: ik heb toch moeite met de makkere sound van Archie Bronson Outfit en Roland, Steven De Bruyn & Tony Gyselinck viel gewoon tegen.
Vorige zaterdag ben ik bij wijze van aperitief binnengesukkeld op Tielt Rockt in Schuiferskappele of all places, home of the Dirty Scums. Ik was curieus naar ene Escalier de Tintin. De klank van de micro's was abominabel slecht (blame de public address), maar het gitaarwerk mocht er wezen. Een halfuurke sonic youth getinte rock met leuke ritme veranderingen in 't plaatselijke parochiezaaltje met dito sfeer en aanwezige paardekoppen.
't moet niet altijd den AB zijn om aangenaam te zijn.
Lou Rhodes
Uitstapjes
De voorbije weken heb ik een paar concerten gezien die niet al te memorable waren. Toch maar even vermelden voor de volledigheid:
Het optreden op LeffingeLeuren had ik gemist wegens volley verplichtingen en dat moest dus rechtgezet worden. Over't voorprogramma: als't een schreeuwwedstrijd was geweest, dan hadden ze hands down gewonnen. Gelukkig was het daarna tijd voor BRS zelf.
Vanaf de eerste noten van "Doesn't Matter Much" was het er boenk op. Stevige gebalanceerde sound (mijn hemd bewoog in elk geval niet meer op de tonen van de drums), aardige lichtshow en enthousiast publiek en de sexy schuchtere verschijning met de gitaar. Later zouden nog o.a. een snijdend "I Wish I Was Someone Better" en "It's Getting Boring by The Sea" uit de eerste CD volgen. Stuk voor stuk, kleine hoogtepuntjes in de set. Halverwege de set werd het podium overgenomen door de crowd surfende jongeren (ja, ik was eens op een concert met 'jeugd' en 'meisjes') . Even erna werd het Ms Carter blijkbaar en moest de gitaar eraan geloven en verdween ze even backstage... Met een nieuwe gitaar gingen ze daarna ongestoord verder. Er werd na 55 minuten afgesloten met een feestelijk "Heartsink" dat iets ruwer klinkt dan op de CD. Gebist werd er met "You Bring Me Down" & "Colours Fade". Een zeer leuk rock avondje !
Hou de komende dagen de site van Anton Coene in de gaten, hij reist de komende dagen mee met BRS en zijn foto's zijn fantastisch mooi.
- Thin Line Men @ De Zwerver in 't kader van hun Rough Diamonds (check it out voor de komende weken, paar interessante dingen) rockten, maar niks memorabel.
- Isbells @ Cactus @ MaZ waren ronduit saai. Leuk voor een paar liedjes maar teveel gestoeld op dat ene geluid te veelvuldig ondersteund door het oe_oe_oe. Misschien beter in theater ofzo waar je 't zittend kan ondergaan. 'T voorprogramma kwam van Le Loup die de eerste nummers even saai klonken maar dan plots gedurende een paar nummers uit het vaatje "fantastisch leuke muziekjes" te tappen en dan weer in te dommelen.
- Vrijdag avond bracht Youp van 't Hek "omdat de nacht" zijn verhaal over het ouder worden en het leven tot de dood. Een stuk verfijnder en minder plat dan zijn vorige shows, met leuke doordenkertjes, afrekenend met kleinburgelijkheid, en enpassant de actualiteit ridiculiserend.
- In dezelfde stadschouwburg was het zondag de beurt aan Boudewijn de Groot met zijn "Wilde Jaren". Een rare titel voor een heel intimistische set met mooi nummertjes, met een beperkt aantal klappers in (die dan nog in een minder gelukt kleedje gebracht weren). Veelvuldig werd er verwezen naar de Lennaert Nijgh zaliger en een stukje ging over 's mans jaren in Nederlands Indië . Hoogtepunten voor mij waren "Vriendinnen voor één nacht" en "Noordzee".
Het optreden op LeffingeLeuren had ik gemist wegens volley verplichtingen en dat moest dus rechtgezet worden. Over't voorprogramma: als't een schreeuwwedstrijd was geweest, dan hadden ze hands down gewonnen. Gelukkig was het daarna tijd voor BRS zelf.
Vanaf de eerste noten van "Doesn't Matter Much" was het er boenk op. Stevige gebalanceerde sound (mijn hemd bewoog in elk geval niet meer op de tonen van de drums), aardige lichtshow en enthousiast publiek en de sexy schuchtere verschijning met de gitaar. Later zouden nog o.a. een snijdend "I Wish I Was Someone Better" en "It's Getting Boring by The Sea" uit de eerste CD volgen. Stuk voor stuk, kleine hoogtepuntjes in de set. Halverwege de set werd het podium overgenomen door de crowd surfende jongeren (ja, ik was eens op een concert met 'jeugd' en 'meisjes') . Even erna werd het Ms Carter blijkbaar en moest de gitaar eraan geloven en verdween ze even backstage... Met een nieuwe gitaar gingen ze daarna ongestoord verder. Er werd na 55 minuten afgesloten met een feestelijk "Heartsink" dat iets ruwer klinkt dan op de CD. Gebist werd er met "You Bring Me Down" & "Colours Fade". Een zeer leuk rock avondje !
Hou de komende dagen de site van Anton Coene in de gaten, hij reist de komende dagen mee met BRS en zijn foto's zijn fantastisch mooi.
Familie bezoek
Ik heb een kleine familie, een heel kleine eigenlijk. 2 neven, 2 nichten, 2 tantes, een nonkel, een grootmoeder en nog wat kinderen van die neven en nichten. En dat is beide kanten van de familie. En toch, die familie zie of hoor ik weinig, zeker die aan vaders kant. Dus.... toen bleek dat mijn neef met zijn groepje in de Terminus ging spelen, wou ik er wel bij zijn.
Na de laatste werkmomenten van de week, leek het me wel leuk om bij mama te gaan eten alvorens naar het optreden te gaan. niet meer doorheen de besneeuwde, geijzelde straten van Sint Jozef en al wat daarvoor ligt vanaf de autostrade. Gewoon, recht naar Middelkerke, dan Oostende en dan de laatste rit naar huis...
Eens in Middelkerke, realiseerde ik me dat mijn portefeuille nog in Bruhhe lag, sinds die ochtend eigenlijk al. Het idee om zonder papieren doorheen de controle druk nacht te rijden zinde mij niet en gelukkig waren er alternatieven. Uiteindelijk werd ik gedropt aan het station, en zou ik de taxi of bus terug nemen naar Middelkerke.
Maar eerst....Een aangenaam optreden van Pornorama, met mijn familie als de niet zo stille bassist en ik kende zowaar meer nummers van hen dan ik vermoeddde. Aangenaam zei ik, want ze hadden een waslijst aan leuke nummers, zonder dat er echt iets uitsprong en "boom boom" zat redelijk vooraan in de set.
Daarna was het de beurt aan The Customs, de belgische hype van het moment. Ik had de bejubelde doorgangen op LeffingeLeuren en in 't Ma/Z gemist wegens elders anders. Maar je merkte meteen wel dat die mannen een klasse hoger speelden, qua uitstraling en stevigheid stonden ze er gewoon. Voeg daar nog "Rex", "Justine" en nog een paar radio vriendelijke nummers bij, zwevend ergens tussen Interpol & The Editors en je hebt een meer dan aangenaam optreden.
De avond was echter nog niet voorbij.... de nachtbus dropte me in de buurt van de Barra in Middelkerke, en binnen bleek nogal wat gekend volk te zitten die ik al enige maanden, zoniet langer niet gezien had. Feeeeeeeeeeeeeesje !
Na de laatste werkmomenten van de week, leek het me wel leuk om bij mama te gaan eten alvorens naar het optreden te gaan. niet meer doorheen de besneeuwde, geijzelde straten van Sint Jozef en al wat daarvoor ligt vanaf de autostrade. Gewoon, recht naar Middelkerke, dan Oostende en dan de laatste rit naar huis...
Eens in Middelkerke, realiseerde ik me dat mijn portefeuille nog in Bruhhe lag, sinds die ochtend eigenlijk al. Het idee om zonder papieren doorheen de controle druk nacht te rijden zinde mij niet en gelukkig waren er alternatieven. Uiteindelijk werd ik gedropt aan het station, en zou ik de taxi of bus terug nemen naar Middelkerke.
Maar eerst....Een aangenaam optreden van Pornorama, met mijn familie als de niet zo stille bassist en ik kende zowaar meer nummers van hen dan ik vermoeddde. Aangenaam zei ik, want ze hadden een waslijst aan leuke nummers, zonder dat er echt iets uitsprong en "boom boom" zat redelijk vooraan in de set.
Daarna was het de beurt aan The Customs, de belgische hype van het moment. Ik had de bejubelde doorgangen op LeffingeLeuren en in 't Ma/Z gemist wegens elders anders. Maar je merkte meteen wel dat die mannen een klasse hoger speelden, qua uitstraling en stevigheid stonden ze er gewoon. Voeg daar nog "Rex", "Justine" en nog een paar radio vriendelijke nummers bij, zwevend ergens tussen Interpol & The Editors en je hebt een meer dan aangenaam optreden.
De avond was echter nog niet voorbij.... de nachtbus dropte me in de buurt van de Barra in Middelkerke, en binnen bleek nogal wat gekend volk te zitten die ik al enige maanden, zoniet langer niet gezien had. Feeeeeeeeeeeeeesje !
Therapy?@zwerver
Vorige week donderdag heb ik de moedige bevlieging gehad om met 't fietske naar de zwerver te gaan. Natuurlijk geen rekening gehouden met de stortbui op de heenweg en de stormachtige tegenwind op de nachtelijke terugweg.
Tussenin lag gelukkig bakken meer plezier. Goeie kennissen, leuke andere vrienden, wat bijpraten tegen een "metalen" achtergrond, nuja, voorgrond gordijn van Therapy? Keiharde gitaren, stevig tempo met weinig verpozing, veel lawaai met zijn 3'en. Gekende krakers afgewisseld met minder gekend werk, er was ook iets van een nieuwe cd.... Allemaal heel leuk, maar bij momenten zo vals en rommelig gezongen dat het toch wat beschamend was...
Tussenin lag gelukkig bakken meer plezier. Goeie kennissen, leuke andere vrienden, wat bijpraten tegen een "metalen" achtergrond, nuja, voorgrond gordijn van Therapy? Keiharde gitaren, stevig tempo met weinig verpozing, veel lawaai met zijn 3'en. Gekende krakers afgewisseld met minder gekend werk, er was ook iets van een nieuwe cd.... Allemaal heel leuk, maar bij momenten zo vals en rommelig gezongen dat het toch wat beschamend was...
Abonneren op:
Posts (Atom)