Gister was dan het laatste luik van mijn Steve Wynn trilogie van deze week. Een huiskamerconcert bij Dirk in Moerbeke. Net iets beter bereikbaar dan Dikkele en Piv was gedegradeerd tot chauffeur. Van Steve dus, niet van mij.
Voorprogramma's kunnen al eens tegenvallen. Het nadeel van een propvolle huiskamer is, dat je er niet onderuit kan. Mantaray kon me absoluut niet boeien met hun gepingel, probeersels van samenzang en veelvuldig herstemmen van hun gitaren.
Steve zat daar dan, aan de ene kant van de woonkamer, gitaar op de schoot, zo'n 50 paar ogen prangend op hem gericht, en aan zijn lippen hangend. HIj opende met een prachtig 'Now I Ride Alone' (wordt het onderhand geen tijd dat hij zijn vrouw nog eens meebrengt naar Europa?). Een tweede hoogtepunt was "Lay of the Land" en mijn absolute topper gister 'Burn' zat aan het einde. In de kleine huiskamer was het imposanter en boeiender dan in de Manu of in die Dikkelse kerk. Ook leuk waren 'Punching Holes in the Sky' en het eerder vermiste 'When You Smile'.
Posts tonen met het label steve wynn. Alle posts tonen
Posts tonen met het label steve wynn. Alle posts tonen
When You Smile
Gisteren voor de tweede keer de "When You Smile"-show van Piv Huvluv & Steve Wynn gezien. Deze keer in de kerk van Dikkele. Waar? Inderdaad, ergens verloren gelegd in de Zwalmstreek ligt dit gat van 5 smalle straatjes, met daarin het gezellige bruine café Casino.
Vriend Bart had daar God & zijn maat zover gekregen om daar te komen performen, met toestemming van de plaatselijke pastoor.
Die gezellige vent zat naast mij te genieten en commentaar te geven. Toen Piv iets uit de bijbel bracht vanop de spreekstoel, riep deze vlot welk stuk het was, de pagina en begon verder te zingen. Bij "The Rivers of Babylon" van Boney M was het "psalm 137 !" (net gechecked, die vent kent zijn bijbel)en tijdens de solo in "One by One" was hij lustig mee het ritme aan het aangeven... Leuke vent dus.
Leuke show ook alweer, alwas de klank voor de pauze wel afschuwelijk slecht. Een euvel dat na de pauze gelukkig verholpen was. Ondertussen had Bart al zijn moment de gloire gehad toen hij "When You Make Up Your Mind" mocht brengen, als opwarmertje. Als afsluiter mocht hij dan nog eens het podium delen met de helden van de avond (inclusief Ludo Mariman) met een "knocking on heavens door".
Slotopmerking: een show "When You Smile" noemen en dan het nummer niet spelen? Foei ! (al maakte "Southern California Line" dan weer veel goed.)
Vriend Bart had daar God & zijn maat zover gekregen om daar te komen performen, met toestemming van de plaatselijke pastoor.
Die gezellige vent zat naast mij te genieten en commentaar te geven. Toen Piv iets uit de bijbel bracht vanop de spreekstoel, riep deze vlot welk stuk het was, de pagina en begon verder te zingen. Bij "The Rivers of Babylon" van Boney M was het "psalm 137 !" (net gechecked, die vent kent zijn bijbel)en tijdens de solo in "One by One" was hij lustig mee het ritme aan het aangeven... Leuke vent dus.
Leuke show ook alweer, alwas de klank voor de pauze wel afschuwelijk slecht. Een euvel dat na de pauze gelukkig verholpen was. Ondertussen had Bart al zijn moment de gloire gehad toen hij "When You Make Up Your Mind" mocht brengen, als opwarmertje. Als afsluiter mocht hij dan nog eens het podium delen met de helden van de avond (inclusief Ludo Mariman) met een "knocking on heavens door".
Slotopmerking: een show "When You Smile" noemen en dan het nummer niet spelen? Foei ! (al maakte "Southern California Line" dan weer veel goed.)
Warme Dagen
Heerlijk zo die warme dagen. Zoals vorige week zondag. Halverwege de voormiddag wakker worden na een rustig maar gezellig volleyavondje. De rolluiken optrekken en zien dat er opnieuw een witte laag ligt. Ideaal om knusjes in pyjama voor het knetterende haardvuur door te brengen met een kop hete chocolademelk en een leuk boek (ja, ik ben aan "Congo" begonnen van David van Reybrouck). Maar aangezien ik noch haardvuur, nog chocolademelk in huis had, ben ik maar naar de reismarkt getrokken kwestie van nog wat reisinspiratie op te doen. Sri Lanka ligt in pole position, al begin ik nog steeds te watertanden bij Vic Falls, Okavango Delta, of Namibische parken & duinen.... Nog liefhebbers?
Daarna ging het richting de jaarlijkse stripnamiddag bij Jan. Stapeltje boeken uit zijn collectie, comfortabel zeteltje, glaasje wijn en schaaltje koekjes bij de hand, omringd door een schare gelijkgezinden, terwijl de geur van het deeg voor de afsluitende wafelenbak zich reeds verspreid.. Heerlijk ! Ontdekking van de dag was de reeks 'Oki' van Christian Godard & Eric Juszezak.
Tenslotte nog even richting Leffinge waar Fence & The Hitsville Drunks (featuring Mauro) de dag afsloten. De Zwerver voelt altijd een beetje als thuiskomen. Fence was leuk zonder meer, om een of andere reden associeerde ik die met het hardere rock werk. Niet dus. Melodietjes, wat samenzang en een deerne die wat fluit en triangelt. Aangenaam zonder meer.
Een versnelling en een niveau hoger speelden Mauro en co. Mauro bij momenten een goed humorist door zijn nonchalance, vage en flauwe bindteksten, maar het gemak waarmee hij zijn nummers bracht ...'t wordt toch uitkijken naar die komende cd.
In de week was er nog een lekkere 'maaltijd' in Elckerlijc, ergens verlaten in de Maldegemse velden. Yummie Scottish Rib Eye.
Zaterdag zat ik dan helemaal in andere oorden en sferen. Reunietje van de Patagonie reis, voor 't gemak in een Irish Pub (counting down, nog 2 weken :p). Gezellig ! Daarna nog 'vlug' richting 't MaZ. "Few Bits" mocht openen. Maar veel deed het me niet. Eén degelijk nummer dat dan in verschillende versies herhaald wordt, 2 gitaristen die veelal hetzelfde spelen, ... Neen warm kreeg ik het er niet van. Douglas Firs was dan een stuk aangenamer, mede door de ongekunsteldheid van de frontman. Mooie nummers die leuk opbloeien, maar het mocht toch nog een beetje meer zijn.
Het beetje meer was er wel gisteren. Bruno Deneckere bracht zijn "Blue Skies Over Nashville" tijdens zijn passage bij Piv & Steve. Dit nummer pakt me keer op keer. Piv had ondertussen al een paar leuke Boney M moppen gebracht, Steve Wynn had ondertussen al "Follow Me" en 'Medicine Show' en nog paar van zijn standards gebracht in het rumourige Manuscript. Oostende was op zijn best. Zwalpende mensen op straat die omvielen van de stevige wind, of was het toch de alcohol ? :). Deel 2 bracht een leuk Marvin Gaye verhaal, veel blues en een aangrijpend 'Trouble in Mind'.
Morgen nog eens, in de kerk van Dikkele.
Grrrr Brussel
"Grrr Brussel" was het overheersende gevoel vorige week vrijdag zo rond 20u ... Ondertussen waren we al zo'n uur een poging aan het doen om aan de AB te geraken en de eerste parkeergarage bleek dan nog eens vol te zijn, alhoewel het groene licht buiten het tegenovergestelde beweerde. 25 minuten later wandelden Bart & ik toch nog net op tijd de zaal binnen, plaatsje kiezen, licht uit en Richard Hawley stak van wal met wat alweer een schitterend concert zou worden. Setlist grotendeels identiek aan die van de Botanique van voor de zomer, maar de nummers iets meer uitgesponnen en nog meer genietbaar. Er was ook iets meer plaats voor de toeschouwers dan toen, wat het allemaal nog net dat ietsje meer maakte. Zeker toen bleek dat die Lou Reed cover niet meer in de bissen zat, maar wel het eerder overgeslagene 'Lady Solitude'. Met een super 'Ocean' werden dan naar huis gestuurd, oftewel, het AB Café voor nog een gezellige nababbel.
Nee, dan het 2 weken eerder toch makkelijker. Vlotte rit naar Charleroi Aéroport, vlotte vlucht naar El Prat, vlotte busrit naar de Plaza Catalunya, inchecken in het hotel, wandelingske doen en pardoes de Plaza Reial opwandelen als Steve Wynn & The Dream Syndicate aan het soundchecken zijn...
Zalig temperatuurke, t-shirt, short, een tinto de verano en een leuk muziekske ... meer moest dat niet zijn voor een vrijdag middag.
Tegen een uur of 23u dan terug die kant op alwaar Howlin Rain dan speelde. Een week vroeger stonden ze op tijdens het festival in het café van een klein poldergemeentje te spelen. Toen niet gezien wegens andere dingen aan't bekijken, maar wel lovende woorden over gehoord. Terecht ! Psychedelische rock, gestoeld op wervelende gitaren en rare 'toten' trekkende zanger. Toen viel het grootstadse publiek me al op. een paar altijd flamenco-ritmes klappende weirdo's, redelijk wa vrouwen op voorste rijen en de illegalen die blikken bier kwamen verkopen daar vooraan :)
Om 00u25 was het dan eindelijk zover. "See That My Grave Is Kept Clean" schalde net als in de namiddag uit de boxen. Het eerste "reunie" concert van The Dream Syndicate in vele jaren. Dennis Duck op drums (we miss you Linda!), Mark Walton op bass en eigenlijk Miracle 3-man Jason Victor op gitaar. En Steve Wynn natuurlijk. "Tell Me When It's Over" (bijlange nog niet) net als "Forest for the Trees" ... De ritme sectie vond ik iets "seccer" spelen dan bij M3, maar het had ook zijn charmes. De ene klassieker volgde de andere op, de voorste rijen lusten er meer dan pap van. Een heerlijk gemengd publiek van jonkies en oudjes, weirdo's en mezelf, ... Een verademing voor het ouwe lelijke mannen publiek die ik doorgaans zie op deze optredens in Belgie....'50 in 25 zone', "Boston", ... genieten geblazen. Er kwam op dat moment ook zo'n boomlange afrikaanse medemens naar voren gedrumd. Armen de dikte van mijn kuiten, overal littekens, rooie oogjes en pintje in de hand. Meneer kwam tegen de voorste balustrade staan en begon dan zowaar wat discoachtige bewegingen te doen. Tot consternatie/hilariteit/afschuw van de omstaanders. Helemaal grappig was het toen zijn blikje over de balustrade viel en hij er zo goed als helemaal overhing om het te pakken, voeten hoog in de lucht en dan die toelopende stewards ... Helemaal "Halloween"of "The Side I Never Show" dus. Afgesloten werd er met 'The Days of Wine and Roses" en gebist met een al bij al "brave" versie van mijn favoriete DS-nummer "John Coltrane Stereo Blues" .
Hierbij de versie van Madrid:
Op zaterdag dan Mont Juïc bezocht, wat gestrand en FCB-Malaga gaan zien, op zondag Park Guell en de festiviteiten in &nabij Parc de la Barceloneta wat gadegeslagen en op maandag nog wat ge-Gaudi'd...
Nee, dan het 2 weken eerder toch makkelijker. Vlotte rit naar Charleroi Aéroport, vlotte vlucht naar El Prat, vlotte busrit naar de Plaza Catalunya, inchecken in het hotel, wandelingske doen en pardoes de Plaza Reial opwandelen als Steve Wynn & The Dream Syndicate aan het soundchecken zijn...
Zalig temperatuurke, t-shirt, short, een tinto de verano en een leuk muziekske ... meer moest dat niet zijn voor een vrijdag middag.
Tegen een uur of 23u dan terug die kant op alwaar Howlin Rain dan speelde. Een week vroeger stonden ze op tijdens het festival in het café van een klein poldergemeentje te spelen. Toen niet gezien wegens andere dingen aan't bekijken, maar wel lovende woorden over gehoord. Terecht ! Psychedelische rock, gestoeld op wervelende gitaren en rare 'toten' trekkende zanger. Toen viel het grootstadse publiek me al op. een paar altijd flamenco-ritmes klappende weirdo's, redelijk wa vrouwen op voorste rijen en de illegalen die blikken bier kwamen verkopen daar vooraan :)
Om 00u25 was het dan eindelijk zover. "See That My Grave Is Kept Clean" schalde net als in de namiddag uit de boxen. Het eerste "reunie" concert van The Dream Syndicate in vele jaren. Dennis Duck op drums (we miss you Linda!), Mark Walton op bass en eigenlijk Miracle 3-man Jason Victor op gitaar. En Steve Wynn natuurlijk. "Tell Me When It's Over" (bijlange nog niet) net als "Forest for the Trees" ... De ritme sectie vond ik iets "seccer" spelen dan bij M3, maar het had ook zijn charmes. De ene klassieker volgde de andere op, de voorste rijen lusten er meer dan pap van. Een heerlijk gemengd publiek van jonkies en oudjes, weirdo's en mezelf, ... Een verademing voor het ouwe lelijke mannen publiek die ik doorgaans zie op deze optredens in Belgie....'50 in 25 zone', "Boston", ... genieten geblazen. Er kwam op dat moment ook zo'n boomlange afrikaanse medemens naar voren gedrumd. Armen de dikte van mijn kuiten, overal littekens, rooie oogjes en pintje in de hand. Meneer kwam tegen de voorste balustrade staan en begon dan zowaar wat discoachtige bewegingen te doen. Tot consternatie/hilariteit/afschuw van de omstaanders. Helemaal grappig was het toen zijn blikje over de balustrade viel en hij er zo goed als helemaal overhing om het te pakken, voeten hoog in de lucht en dan die toelopende stewards ... Helemaal "Halloween"of "The Side I Never Show" dus. Afgesloten werd er met 'The Days of Wine and Roses" en gebist met een al bij al "brave" versie van mijn favoriete DS-nummer "John Coltrane Stereo Blues" .
Hierbij de versie van Madrid:
Op zaterdag dan Mont Juïc bezocht, wat gestrand en FCB-Malaga gaan zien, op zondag Park Guell en de festiviteiten in &nabij Parc de la Barceloneta wat gadegeslagen en op maandag nog wat ge-Gaudi'd...
De Sfeer van de Grote Dagen
't is dus niet dat ik de voorbije maand weinig tot niks gepost heb, dat ik niet ben buitengeweest....Een bloemlezing:
- Steve Wynn & Chris Cacavas in Mechelen. Speciale locatie, een soort omgebouwde kerk. Een voorprogramma dat serieus solliciteerde naar slechtste ooit (ondanks dat het iemand was van een boys "rock"band). Eerst Cacavas wat solo niet super, wel mooi en een synth die niet werkte.... Dan Steve erbij... Ik zie hem liever met full band, maar ook nu was het niet mis. "Ribbons & Chains", "Dandy in Disguise" (nog nooit live gehoord), "When You Smile". alles met subtiele begeleiding van Chris Cacavas. Toen de snel gerepareerde synth het opnieuw begaf en de rookmachine te veel op hun zenuwen werkte, kwamen beide doodgemoederd aan de zijkant van de zaal staan, naast de stoeltjes en brachten de ware simpele versies: trekzak & gitaar: "If it was easy", "Tears wont Help", "Carolyn" ...
We beleven toch altijd iets speciaals met die kerel :)
- Elvis Peeters en "de sfeer van de grote dagen": Elvis Peeters had zeker 3 keer zoveel volk in De Werf samen gekregen dan met zijn "boekpassage" in de Biekorf een paar jaar geleden, toen waren we met 10. Nu was het wel meer een concert met een verhaal. Het verhaal van zijn jeugd en de opkomst van de punk over het zelfgemaakte krantje tot het eerste rockfestival. Dit alles nogal electronisch ondersteund en met visuals van de antikernbom betogingen en andere leuke dingen uit die tijd. Leuk bedacht, maar geen sfeer van de grote dagen.
- De Catatonics mochten openen voor Elliott Murphy en deden dit weer heel goed. Veel samenzang, mooie rustige nummers en een Neil Young cover om er wat tempo in te krijgen.
Tempo kreeg Elliott Murphy genoeg in 't MaZ... Een kleine 2u30 fijn vertier en goeie rock 'n' roll. "Sonny", "Green River", "Last of The Rock Stars" en meer van dat moois passeerde de revue. Hevig jammend met Olivier Durand, een paar valse stops aan het einde en dan weer verder gaan, .... 't was mooi. Afgesloten werd er met een echte unplugged sessie die maar bleef duren om uiteindelijk toch weer electrisch af te sluiten met "Last Call".
- Een nostalgisch tripje naar de AB, bracht ons naar een wel heel wisselvallig optreden van The Sisters of Mercy (voor de collega's: die zonder drummer :) ). Veel rook, veel licht vanaf het podium de zaal in, maar dat gaf niet. Bij momenten werd toch teveel gewauweld ipv gezongen en dat leidde tot zwakke versies van "Temple of Love" & "Alice", maar dat werd goed gemaakt door bommen van "Marianne", "Dominion/Mother Russia" en "Vision Thing". Zowaar de sfeer van de grote dagen (bij momenten). En wat echt de oude dagen terugbracht was het onverwacht tegen het lijf lopen van één van de koks waarmee ik 20 jaar geleden "het seizoen" deed :p
- Eigenlijk brachten Band of Horses een paar dagen later toch meer sfeer in dezelfde zaal. Beginnend vanaf het duo dat "Evening Kitchen" bracht. De prachtige foto's die het optreden ondersteunden, geprojecteerd op een groot doek op de achtergrond. Al vroeg werd er naar een eerste hoogtepunt gebouwd met "Cigarettes ...", "Mary Song" tot "Is There a Ghost". Een ietwat rappe versie van die laatste, maar wel leuk. Daarna begonnen ze m.i. ietwat teveel te "zwemmen". Soms verscheen er nog een extra gitarist die weinig bijbracht. Naar het einde toe nog een fanastische versie van "Funeral" gehoord. Een zeer verdienstelijk optreden en een leuke avond :p
- Tenslotte was er nog een solovoorstelling van Frank Focketijn "Brief aan mijn rechter" van Georges Simenon, waarin iemand probeert uit te leggen dat hij zijn maitresse uit liefde en met voorbedachten rade vermoord had. Hij was dus niet gek (tijdelijk ontoerekeningsvatbaar) en het was niet in een opwelling (hij sloeg haar al lang uit liefde). Sobere belichting (eerst van onder en voor, later van opzij) en subtiel gespeeld. Het was een aangrijpende voorstelling waarin je meegaat in het verhaal van de troosteloze huwelijken, de maitresses en dominante moeder, tot er opeens de laatste bocht gemaakt wordt...
“Jullie hebben geen idee van de vereniging van twee wezens en van de hoogtepunten die hun hartstocht kan bereiken” en dat is idd zo, toch niet op die manier.
"Begint u nu niet over het glibberige pad van de onzedelijkheid. Er was geen glibberig pad, en er was geen onzedelijkheid. Er was een man die niet anders kon handelen dan hij deed. Omdat wat er op het spel stond zijn eigen geluk was, ... en dat hij niet mocht verspelen."
Voor maart staat nog op het programma: Tony Joe White, Buffalo Tom & Wim Vandekeybus.
- Steve Wynn & Chris Cacavas in Mechelen. Speciale locatie, een soort omgebouwde kerk. Een voorprogramma dat serieus solliciteerde naar slechtste ooit (ondanks dat het iemand was van een boys "rock"band). Eerst Cacavas wat solo niet super, wel mooi en een synth die niet werkte.... Dan Steve erbij... Ik zie hem liever met full band, maar ook nu was het niet mis. "Ribbons & Chains", "Dandy in Disguise" (nog nooit live gehoord), "When You Smile". alles met subtiele begeleiding van Chris Cacavas. Toen de snel gerepareerde synth het opnieuw begaf en de rookmachine te veel op hun zenuwen werkte, kwamen beide doodgemoederd aan de zijkant van de zaal staan, naast de stoeltjes en brachten de ware simpele versies: trekzak & gitaar: "If it was easy", "Tears wont Help", "Carolyn" ...
We beleven toch altijd iets speciaals met die kerel :)
- Elvis Peeters en "de sfeer van de grote dagen": Elvis Peeters had zeker 3 keer zoveel volk in De Werf samen gekregen dan met zijn "boekpassage" in de Biekorf een paar jaar geleden, toen waren we met 10. Nu was het wel meer een concert met een verhaal. Het verhaal van zijn jeugd en de opkomst van de punk over het zelfgemaakte krantje tot het eerste rockfestival. Dit alles nogal electronisch ondersteund en met visuals van de antikernbom betogingen en andere leuke dingen uit die tijd. Leuk bedacht, maar geen sfeer van de grote dagen.
- De Catatonics mochten openen voor Elliott Murphy en deden dit weer heel goed. Veel samenzang, mooie rustige nummers en een Neil Young cover om er wat tempo in te krijgen.
Tempo kreeg Elliott Murphy genoeg in 't MaZ... Een kleine 2u30 fijn vertier en goeie rock 'n' roll. "Sonny", "Green River", "Last of The Rock Stars" en meer van dat moois passeerde de revue. Hevig jammend met Olivier Durand, een paar valse stops aan het einde en dan weer verder gaan, .... 't was mooi. Afgesloten werd er met een echte unplugged sessie die maar bleef duren om uiteindelijk toch weer electrisch af te sluiten met "Last Call".
- Een nostalgisch tripje naar de AB, bracht ons naar een wel heel wisselvallig optreden van The Sisters of Mercy (voor de collega's: die zonder drummer :) ). Veel rook, veel licht vanaf het podium de zaal in, maar dat gaf niet. Bij momenten werd toch teveel gewauweld ipv gezongen en dat leidde tot zwakke versies van "Temple of Love" & "Alice", maar dat werd goed gemaakt door bommen van "Marianne", "Dominion/Mother Russia" en "Vision Thing". Zowaar de sfeer van de grote dagen (bij momenten). En wat echt de oude dagen terugbracht was het onverwacht tegen het lijf lopen van één van de koks waarmee ik 20 jaar geleden "het seizoen" deed :p
- Eigenlijk brachten Band of Horses een paar dagen later toch meer sfeer in dezelfde zaal. Beginnend vanaf het duo dat "Evening Kitchen" bracht. De prachtige foto's die het optreden ondersteunden, geprojecteerd op een groot doek op de achtergrond. Al vroeg werd er naar een eerste hoogtepunt gebouwd met "Cigarettes ...", "Mary Song" tot "Is There a Ghost". Een ietwat rappe versie van die laatste, maar wel leuk. Daarna begonnen ze m.i. ietwat teveel te "zwemmen". Soms verscheen er nog een extra gitarist die weinig bijbracht. Naar het einde toe nog een fanastische versie van "Funeral" gehoord. Een zeer verdienstelijk optreden en een leuke avond :p
- Tenslotte was er nog een solovoorstelling van Frank Focketijn "Brief aan mijn rechter" van Georges Simenon, waarin iemand probeert uit te leggen dat hij zijn maitresse uit liefde en met voorbedachten rade vermoord had. Hij was dus niet gek (tijdelijk ontoerekeningsvatbaar) en het was niet in een opwelling (hij sloeg haar al lang uit liefde). Sobere belichting (eerst van onder en voor, later van opzij) en subtiel gespeeld. Het was een aangrijpende voorstelling waarin je meegaat in het verhaal van de troosteloze huwelijken, de maitresses en dominante moeder, tot er opeens de laatste bocht gemaakt wordt...
“Jullie hebben geen idee van de vereniging van twee wezens en van de hoogtepunten die hun hartstocht kan bereiken” en dat is idd zo, toch niet op die manier.
"Begint u nu niet over het glibberige pad van de onzedelijkheid. Er was geen glibberig pad, en er was geen onzedelijkheid. Er was een man die niet anders kon handelen dan hij deed. Omdat wat er op het spel stond zijn eigen geluk was, ... en dat hij niet mocht verspelen."
Voor maart staat nog op het programma: Tony Joe White, Buffalo Tom & Wim Vandekeybus.
Wynn (2)
Even kort: De tweede Steve Wynn & Miracle 3 show die week, in Botanique was intenser en wilder dan die in de 4AD, helaas was de klank niet zo goed als in Diksmuide. Er waren zelfs paar nummers die mij redelijk ongekend in de oren klonken. Misschien moet ik stoppen met naar die bootlegs te luisteren en weer eens de cd's op de draaitafel gooien.
Hoogtepunten: John Coltrane Stereo blues & Bullet With My Name On It
Hoogtepunten: John Coltrane Stereo blues & Bullet With My Name On It
Wynn (1)
Het was alweer een jaar of 2 geleden, maar gister was het eindelijk weer zover: Steve Wynn & The Miracle 3 zijn in het land ! Veruit de bende die ik het meest gezien heb. Soms meerdere keren op dezelfde tour, om niet te zeggen 2 dagen mekaar. Waarom? Omdat ze goed zijn live en omdat er de nodige variatie is van concert tot concert.
Nu zijn ze hier om de nieuwe CD voor te stellen. Aangenaam stevig ding dat alsmaar groeit. De zang live, klinkt zoals op de CD (ietwat eigenaardig) maar voor de rest is alles er. Een stevig doormeppende Linda op drums (dat jaguar toptje grrrr), Jason Victor die soleert alsof het een lieve lust...
Hoogtepunten: No One Ever Drowns, Death Valley Rain, Amphetamine (even schrikken, na amper een uur al beginnen met de bissen, maar dat werd ruimschoots rechtgezet). Eerste bisronde eindigde met Halloween (Wat een versie!) en Days of Wine and Roses. Daarna volgde nog een tweede ronde van Steve solo.
Alles samen weer 1u45 genieten van begin tot eind. Morgen in de bota en hopelijk is het publiek dan uit zijn maandagse slaap (enkel bij de bissen kwam het helemaal los).
Nu zijn ze hier om de nieuwe CD voor te stellen. Aangenaam stevig ding dat alsmaar groeit. De zang live, klinkt zoals op de CD (ietwat eigenaardig) maar voor de rest is alles er. Een stevig doormeppende Linda op drums (dat jaguar toptje grrrr), Jason Victor die soleert alsof het een lieve lust...
Hoogtepunten: No One Ever Drowns, Death Valley Rain, Amphetamine (even schrikken, na amper een uur al beginnen met de bissen, maar dat werd ruimschoots rechtgezet). Eerste bisronde eindigde met Halloween (Wat een versie!) en Days of Wine and Roses. Daarna volgde nog een tweede ronde van Steve solo.
Alles samen weer 1u45 genieten van begin tot eind. Morgen in de bota en hopelijk is het publiek dan uit zijn maandagse slaap (enkel bij de bissen kwam het helemaal los).
Pareltje
Na het emo-volle weekend (de breuk, de match en verjaardag van Gijs, 't nieuws van 't overlijden van Jonas, 't gezellige verjaardagsfeestje) mocht ik dinsdag, diep in de nacht naar Zaventem cruisen om iemand af te halen die terug komen van een vrijersweekendje in den vreemde. Ik had nog eens diep in mijn CD collectie gegrabbeld en 'Here Come The Miracles' in de schuif gegooid. Heel lang geleden dus dat ik die nog eens beluisterd had en 't was toch weer een voltreffer. Ik luister eigenlijk meer naar live opnames van Steve Wynn dan naar zijn studiowerk (en het is zonder twijfel ook degene die ik het meest live aan het werk gezien heb).
Het was dus een leuke herontdekking. 'Death Valley Rain', 'Southern California Line' en 'Crawling Misanthropic Blues' zijn de nummers die met het meest bekend zijn (wegens live nogal veel in de set), maar 'Black Out', 'Butterscotch' en 'Shades of Blue' zijn leuke herontdekkingen.
De tweede CD (ja, 't is een dubbel) zat woensdag in de lader terwijl het ouwe wijven, cats en dogs aan het gieten was en ik aan 70 rond Gent aan het toeren was. Ook hier trokken wat andere nummers mijn aandacht: 'Topanga Canyon Freaks', 'Good & Bad' en 't freaky 'Smash Myself to Bits'.
Een super idee (al zeg ik het zelf) om die CD er nog es bij te halen :p
Het was dus een leuke herontdekking. 'Death Valley Rain', 'Southern California Line' en 'Crawling Misanthropic Blues' zijn de nummers die met het meest bekend zijn (wegens live nogal veel in de set), maar 'Black Out', 'Butterscotch' en 'Shades of Blue' zijn leuke herontdekkingen.
De tweede CD (ja, 't is een dubbel) zat woensdag in de lader terwijl het ouwe wijven, cats en dogs aan het gieten was en ik aan 70 rond Gent aan het toeren was. Ook hier trokken wat andere nummers mijn aandacht: 'Topanga Canyon Freaks', 'Good & Bad' en 't freaky 'Smash Myself to Bits'.
Een super idee (al zeg ik het zelf) om die CD er nog es bij te halen :p
300
Ja, 't heeft een tijdje getuurd voor ik mijn 300ste post erop gooide. Maandje of zo. en 't gaat terug tijdje duren normaal alvorens ik weer iets erop zet. Ge zult wel zien.
De reden dat't zolang geduurd heeft? Verstoord bio-ritme, vermoeidheid, rothumeur, druk druk druk en geen goesting.
Wat heb ik nog gezien en gedaan?
Steve Wynn met God op drums in de club van de AB. Redelijk goed concert, leuke vernieuwing met de viool erbij, maar ik blijf die nieuwe nummers te zwak vinden. Goed gezelschap ook die avond: piv en zijn madame, bata zonder zijn wc-madame, koop, pluim met 2 madamen, de wu tang, ... vele gekende gezichten en goeie sfeer dus... die omsloeg toen ik mijn wagen terugvond minus 2 vensters.
Die stemming werd volgehouden toen ik desanderendaags op zoek mocht naar een andere voeding voor de laptop. Door de wind, door de regen, dwars door alles heen.
Calexico met Amparo Sanchez !! Wat een feest. Gelukkig opnieuw met blazers, want de vorige keer was het maar plattekes, maar deze keer was het terug party time. Heel wat minder gekende gezichten, maar dat kon de sfeer niet drukken !!
De schedelgeboorten in de schouwburg met hun beste van de laatste 15 jaar. Volgens MAG, oma-humor. Wel dan ben ik maar oma, want de simpele woordspelingen en bewegingen, danskes, 't oubollig decor ... werkte perfect ! De Satan Red met Roos in 't Patersgat achteraf, smaakte ook naar meer.
Ondertussen nog tickets gescoord voor Rodrigo & Gabriela, Travis, Bloc Party, Theo Maasen en AC/DC. something to look forward to.
De laatste maand ook behoorlijk wat tijd doorgebracht met zinloze spellekes te spelen op facebook en behoorlijk wat nieuwe vriendjes gemaakt... nieuwe, allee oude die terugboven water gekomen zijn, zoals een deel oude collega's uit Dublin die ik uit het oog verloren was, een zomerlief (allee, 2 keer zomerlief geweest met paar zomers tussen), de zoon van mijne beste maat in SF en een smoelboekgroep opgestart met de wivo-vriend(inn)en.
In de volley loopt het nog niet zoals het hoort, ik sukkel met een verrekkingske in de knie die soms opspeelt. Week spelen en trainen, week vloekend toekijken. Plezant is anders, een goed spelniveau ook, en we zijn al met zo weinig op training.
Vandaag even meegedaan in de hype en naar b-park geweest. Grootste carrefour van het land: schaatsbaan tussen de rekken en inde rekken gewoon grotere hoeveelheden van hetzelfde. Grootste Decathlon van het land: idem, maar die spaart alvast de rit naar Roeselare uit. Krefel: al die ruimte tussen de rekken..., Dreambaby & Dreamwhatever, zelfde rommeligheid als overal elders.
Been there, done that.
Daar ook de Jupiler Tauro op de kop getikt, leuk flesje, redelijk flauw van smaak en weinig tot geen nasmaak. Been there, done that.
Op een of andere manier heb ik gratis abbo op de knack voor 4 weken. 't is leuk eens iets anders te lezen dan humo, maar ik vind dat de economische/politieke artikelen nogal achter de feiten aanhollen en in het eerste nummer waren ze in 4 verschillende artikels aan het humo-bashen. Vegen voor eigen deur denk ik dan...
Reden dat ik de komende tijd niet ga posten: jetlag.
De reden dat't zolang geduurd heeft? Verstoord bio-ritme, vermoeidheid, rothumeur, druk druk druk en geen goesting.
Wat heb ik nog gezien en gedaan?
Steve Wynn met God op drums in de club van de AB. Redelijk goed concert, leuke vernieuwing met de viool erbij, maar ik blijf die nieuwe nummers te zwak vinden. Goed gezelschap ook die avond: piv en zijn madame, bata zonder zijn wc-madame, koop, pluim met 2 madamen, de wu tang, ... vele gekende gezichten en goeie sfeer dus... die omsloeg toen ik mijn wagen terugvond minus 2 vensters.
Die stemming werd volgehouden toen ik desanderendaags op zoek mocht naar een andere voeding voor de laptop. Door de wind, door de regen, dwars door alles heen.
Calexico met Amparo Sanchez !! Wat een feest. Gelukkig opnieuw met blazers, want de vorige keer was het maar plattekes, maar deze keer was het terug party time. Heel wat minder gekende gezichten, maar dat kon de sfeer niet drukken !!
De schedelgeboorten in de schouwburg met hun beste van de laatste 15 jaar. Volgens MAG, oma-humor. Wel dan ben ik maar oma, want de simpele woordspelingen en bewegingen, danskes, 't oubollig decor ... werkte perfect ! De Satan Red met Roos in 't Patersgat achteraf, smaakte ook naar meer.
Ondertussen nog tickets gescoord voor Rodrigo & Gabriela, Travis, Bloc Party, Theo Maasen en AC/DC. something to look forward to.
De laatste maand ook behoorlijk wat tijd doorgebracht met zinloze spellekes te spelen op facebook en behoorlijk wat nieuwe vriendjes gemaakt... nieuwe, allee oude die terugboven water gekomen zijn, zoals een deel oude collega's uit Dublin die ik uit het oog verloren was, een zomerlief (allee, 2 keer zomerlief geweest met paar zomers tussen), de zoon van mijne beste maat in SF en een smoelboekgroep opgestart met de wivo-vriend(inn)en.
In de volley loopt het nog niet zoals het hoort, ik sukkel met een verrekkingske in de knie die soms opspeelt. Week spelen en trainen, week vloekend toekijken. Plezant is anders, een goed spelniveau ook, en we zijn al met zo weinig op training.
Vandaag even meegedaan in de hype en naar b-park geweest. Grootste carrefour van het land: schaatsbaan tussen de rekken en inde rekken gewoon grotere hoeveelheden van hetzelfde. Grootste Decathlon van het land: idem, maar die spaart alvast de rit naar Roeselare uit. Krefel: al die ruimte tussen de rekken..., Dreambaby & Dreamwhatever, zelfde rommeligheid als overal elders.
Been there, done that.
Daar ook de Jupiler Tauro op de kop getikt, leuk flesje, redelijk flauw van smaak en weinig tot geen nasmaak. Been there, done that.
Op een of andere manier heb ik gratis abbo op de knack voor 4 weken. 't is leuk eens iets anders te lezen dan humo, maar ik vind dat de economische/politieke artikelen nogal achter de feiten aanhollen en in het eerste nummer waren ze in 4 verschillende artikels aan het humo-bashen. Vegen voor eigen deur denk ik dan...
Reden dat ik de komende tijd niet ga posten: jetlag.
Steve Wynn @ Arenbergschouwburg
Twee weken verder in de tournee, opnieuw in België, opnieuw aanwezig.... Met overvolle maag deze keer, want op zaterdag de hele middag lekker getafeld bij de Witten met de volleyvriendjes uit de loppemse tijd en op zondag de hele middag moeders' officiële pensioen aan het vieren geweest in deze superlekkere tent.
En het was alweer een heerlijk optreden. Iets minder jazzy dan in diksmuide (zie lager), iets meer gitaar, iets korter ook. Maar wondermooie versies van 'Layer by Layer' en 'The deep end' en 'there will come a day'. "Out of the Grey" was een leuke nieuwkomer en "Days of Wine and Roses" had een compleet andere bewerking dan 2 weken geleden. Fantastisch hoe die mannen steeds weer zichzelf uitvinden.
En het was alweer een heerlijk optreden. Iets minder jazzy dan in diksmuide (zie lager), iets meer gitaar, iets korter ook. Maar wondermooie versies van 'Layer by Layer' en 'The deep end' en 'there will come a day'. "Out of the Grey" was een leuke nieuwkomer en "Days of Wine and Roses" had een compleet andere bewerking dan 2 weken geleden. Fantastisch hoe die mannen steeds weer zichzelf uitvinden.
Steve Wynn @ 4AD
(Meer dan) aangenaam optreden nummer 3 deze week: Steve Wynn, god in beperkte kring, was weer in het land. Natuurlijk moest ik er terug bij zijn, één van die dingen waarvoor de volleytraining moet wijken.
Toen de kleine zoektocht om de 4AD te vinden afgerond was, konden we eerst nog Trixie Whitley aan het werk zien, dochter van. Klok van een stem, maar mooie songs ontbreken nog wat, maar waard om in de gaten te houden denk ik.
Steve Wynn dan. Het begon als een duo met Robert Lloyd op mandoline (later ook keyboards en gitaar) en Steve het hele optreden door op accoustische gitaar. Door deze ietwat kale bezetting kon je rustig genieten van de verhaaltjes die in zijn songs verweven zijn. Een mooi 'Boston'. 'Southern California Line' klonk ook super. 'Carry a Torch", 'Carolyn', allemaal mooi. Maar ik miste bij momenten toch het gefreak en de scherpe kantjes van zijn 'Miracle 3'. Ze speelden ook een drietal nieuwe nummers, waarvan ik vooral 'Manhattan Fault Line' onthield.
Totdat Erik van Loo de staande bas kwam spelen.... Totale ommekeer. Ongelooflijke jazzy bewerkingen de nummers, zeker met keyboards: 'Days of Wine and Roses', "Candy Machine", "The Deep End" en "Amphetamine" kreeg zijn power met een mooie bassolo.
Met het rode doek op de achtergrond en het rode lichtspel had ik bij momenten de indruk dat ik naar Twin Peaks aan het kijken was. Weird !!
.jpg)
Bij de bissen nog een rustig 'Merritville' en een blik op de klok toonde dat het al een stuk na middernacht was. 2h30 genieten dus.
Op de myspace staan een paar accoustische tracks van 'Live in Bremen'
Tot 2 maart in de Arenberg :p.
Toen de kleine zoektocht om de 4AD te vinden afgerond was, konden we eerst nog Trixie Whitley aan het werk zien, dochter van. Klok van een stem, maar mooie songs ontbreken nog wat, maar waard om in de gaten te houden denk ik.
Steve Wynn dan. Het begon als een duo met Robert Lloyd op mandoline (later ook keyboards en gitaar) en Steve het hele optreden door op accoustische gitaar. Door deze ietwat kale bezetting kon je rustig genieten van de verhaaltjes die in zijn songs verweven zijn. Een mooi 'Boston'. 'Southern California Line' klonk ook super. 'Carry a Torch", 'Carolyn', allemaal mooi. Maar ik miste bij momenten toch het gefreak en de scherpe kantjes van zijn 'Miracle 3'. Ze speelden ook een drietal nieuwe nummers, waarvan ik vooral 'Manhattan Fault Line' onthield.
Totdat Erik van Loo de staande bas kwam spelen.... Totale ommekeer. Ongelooflijke jazzy bewerkingen de nummers, zeker met keyboards: 'Days of Wine and Roses', "Candy Machine", "The Deep End" en "Amphetamine" kreeg zijn power met een mooie bassolo.
Met het rode doek op de achtergrond en het rode lichtspel had ik bij momenten de indruk dat ik naar Twin Peaks aan het kijken was. Weird !!
.jpg)
Bij de bissen nog een rustig 'Merritville' en een blik op de klok toonde dat het al een stuk na middernacht was. 2h30 genieten dus.
Op de myspace staan een paar accoustische tracks van 'Live in Bremen'
Tot 2 maart in de Arenberg :p.
Veiling
De Schuer heeft nog van die ambetante ideetjes. Concert tickets per opbod. Weg het vroege opstaan en veel vuldig klikken op de *refresh*, het duwen op die "redial", het gezellig kamperen voor het ticketverkoopkantoor. Weg dit alles. E-bay kijken en hopen dat je in de laatste seconden niet gigantisch overboden wordt.
Terwijl je dit nu pas als onfortuinelijke beller moet doen.
Laat de heren/dames artiesten maar het grote geld binnen rijven, laat de arme fan maar dokken. Een boel mensen zal wel weer uit de boot vallen... Maar dat zal deze geldwolven wel geen barst kunnen schelen (jaaa, ik heb een rooie achtergrond).
Awoe!!!! dus.
In elk geval, nog iets meer dan 2 weken voor god in de 4AD speelt en nog een grote maand alvorens hij in de arenberg staat.
Terwijl je dit nu pas als onfortuinelijke beller moet doen.
Laat de heren/dames artiesten maar het grote geld binnen rijven, laat de arme fan maar dokken. Een boel mensen zal wel weer uit de boot vallen... Maar dat zal deze geldwolven wel geen barst kunnen schelen (jaaa, ik heb een rooie achtergrond).
Awoe!!!! dus.
In elk geval, nog iets meer dan 2 weken voor god in de 4AD speelt en nog een grote maand alvorens hij in de arenberg staat.
danny & dusty
Eind januari ofzo waren ze in de AB. Er zit ook een zomerfestival tournee aan een te komen...
"bend in the road"
"bend in the road"
Concertjes
Arno @ De Zwerver.
Hij was er, de ogen gesloten, waggelend, niet helemaal bij stem, maar daarom de band speelde er niet minder om. Een 7 tal nummers op rij van de nieuwe cd alvorens er wat ouder werk kwam. Minder verhaaltjes, minder TC Matic dan de vorige keer, maar Burton op gitaar, Dabanovic op bas en Feys op allerlei keyboards grijpen je naar de keel. Leukste afkondinging van de avond: onze drummer "Sam Gooris" (die later bleek Gheysels te heten).
Radio Infinity @ Cactus @ Ma/Z
Restanten van Vandal X, Millionaire en Evil Superstars brachten iets meer dan halfuurtje hard gitaarwerk die niet aan hun ego kon tippen. Afvoeren die handel.
Danny & Dusty @ AB
God en zijn kompaan voor het moment. Weinig verrassend, weinig gesoleer, een bijna abnormaal Steve Wynn optreden, maar dat was het natuurlijk niet. Danny van Green on Red had zich de pose van een rapper aangemeten: de gouden kettingen vervangen door bieropener aan een touwtje, Football shirt met nummer vervangen door jeans hemd met handgeschreven nummerke,.... Leuke verhaaltjes, Leuke songs, Leuk optreden, niet meer maar zeker ook niet minder.
oja, Linda is toch knapper dan de huidige drummer :)
Archie Bronson Outfit @ Cactus @ Ma/Z
Keiharde rock as rock should be. Beperkte zanger, Animal on drums en HET WERKT ! De ene na de andere moker tijdens de songs bleef maar komen. Aanrader voor het Cactusfestival !!
Was het nu 70, 80 of 90 @ Boudewijn Seapark.
Dirk Stoops en Thomas Desoete in mindere doen. Hakketak van de nummers, geen 2 nummers van dezelfde stijl na elkaar. Wel leuke avond, maar mijn t-shirt was nogal droog in vergelijking met de andere jaren.
Hij was er, de ogen gesloten, waggelend, niet helemaal bij stem, maar daarom de band speelde er niet minder om. Een 7 tal nummers op rij van de nieuwe cd alvorens er wat ouder werk kwam. Minder verhaaltjes, minder TC Matic dan de vorige keer, maar Burton op gitaar, Dabanovic op bas en Feys op allerlei keyboards grijpen je naar de keel. Leukste afkondinging van de avond: onze drummer "Sam Gooris" (die later bleek Gheysels te heten).
Radio Infinity @ Cactus @ Ma/Z
Restanten van Vandal X, Millionaire en Evil Superstars brachten iets meer dan halfuurtje hard gitaarwerk die niet aan hun ego kon tippen. Afvoeren die handel.
Danny & Dusty @ AB
God en zijn kompaan voor het moment. Weinig verrassend, weinig gesoleer, een bijna abnormaal Steve Wynn optreden, maar dat was het natuurlijk niet. Danny van Green on Red had zich de pose van een rapper aangemeten: de gouden kettingen vervangen door bieropener aan een touwtje, Football shirt met nummer vervangen door jeans hemd met handgeschreven nummerke,.... Leuke verhaaltjes, Leuke songs, Leuk optreden, niet meer maar zeker ook niet minder.
oja, Linda is toch knapper dan de huidige drummer :)
Archie Bronson Outfit @ Cactus @ Ma/Z
Keiharde rock as rock should be. Beperkte zanger, Animal on drums en HET WERKT ! De ene na de andere moker tijdens de songs bleef maar komen. Aanrader voor het Cactusfestival !!
Was het nu 70, 80 of 90 @ Boudewijn Seapark.
Dirk Stoops en Thomas Desoete in mindere doen. Hakketak van de nummers, geen 2 nummers van dezelfde stijl na elkaar. Wel leuke avond, maar mijn t-shirt was nogal droog in vergelijking met de andere jaren.
Abonneren op:
Posts (Atom)