Feestjes

Door de lange dagelijkse verplaatsingen zijn de besprekingskes er wat bij ingeschoten:

• Eerst was er (dank zij Greetje) een leuke avond met Goran Bregovic. Het eerste half uus was wat slappekes, maar de laatste 2 uur waren dik in orde. Van "Gas Gas Gas" tot  het revolutionaire "Bella Ciao". 22 man sterk waren ze. 2 zangeressen, 6 zangers, wat blazers, een drummer en wat strijkers. Het enige jammere was dat er toch nogal geluidjes te horen waren waar je niet precies kon achterhalen waar het vandaan kwam. Maar dat kon de danspret niet drukken.
• 's anderendaags was richting De Zwerver voor John Parish. Mooie filmpjes op (soms) mooie muziek. Ik was meestal eerder benieuwd naar de rest van de film (o.a van Patrice Toye) dan naar het vervolg van de muziekjes. Zeker als hij aan de keyboards zat was het nogal eentonig.
• Een weekje later op zondagavond speelde het voormalige punkorkest Stiff Little Fingers ten dans in de 4AD. "Unwanted Tattoo" mocht openen en deed dat nogal chaotisch ...die van SLF klonken ondanks hun split in 1983 nog steeds gedreven en begeesterd. ook hier gingen de beentjes los :)

(foto Hagar)

 

 

• Op dinsdag was het dan tijd voor Chuck Prophet in den Trap. Ongeveer een jaar geleden dat we hem daar de stampvolle kelder zagen op stelten zetten, was het ook deze keer prijs. ambiance, rock van de pure aard. Alleen, net als bij SLF... concert begon pas na 22u . Ik ben rond 23u30 vermoeid naar huis gegaan. beetje spijt, maar ik wou vooral veilig in mijn bedje belanden.
• Van het zelfde laken een broekpak bij Villagers in de Handelsbeurs in Gent. al heb ik het hier wel tot het einde volgehouden. Zo lang hebben ze nu ook niet gespeeld, maar wat ze brachten was wel van de bovenste plank. Ingetogen beginnen (de set, ook sommige nummers) om daarna helelmaal loos te gaan. Vooral vanaf "The Bell" was het echt genieten. Een hoofdpodium voor die mannen en rap !
• Op 1 mei was ik dan traditiegetrouw present in den botanieken hof voor de Red Rock Rallye. Maar 't meerendeel van de optredens is aan mij voorbij gegaan. Northern Sadness klonk zeer Sisters-achtig en beviel me zeer. Daarnaast was het vooral leuk om iedereen terug te zien.
• Er was ook nog een dagje Labadoux in de stede waar ik mijn broek versleten heb. Staat dat huis alweer te koop ....  Zeer in de smaak viel Kajhem Orchestra, een tiental jongelui uit Keiem die zich amuseren met iets dat het midden houdt tussen ska & balkan. Al mocht dat drumsolo moment gevolgd door drumsolo met keyboards afwezig gebleven zijn. Goeie leute ! Viel alweer tegen The Rhythm Junks en ook wel beetje Luka Bloom. Hij was me iets te zeer aan het preken en meezingmomentjes aan het zoeken en tegelijk aan het klagen dat het wat rumoerig was in de tent. Wie dan weer beter dan verwacht in de smaak viel was Alan Stivell. Harp, doedelzak en andere instrumenten afwisselend. eens wat rapper, dan eens wat trager, maar vooral meeslepend. Folkies zoals ik het graag heb :)
• Tenslotte was er nog Daan in 't MaZ. Het is niet zo mijn ding en ik was er vooral voor 't gezelschap. Daan brengt zijn ding met nodige bravoure en arrogantie. 't klinkt allemaal wel vol, maar echt raken doet het mij niet, behalve de bissen dan: Swedish Designer Durgs & Housewife.

Tenallerslotste nog een schouderklop aan Paul Vandecasteele. Meubilair in de Zwerver en LL. Fijn je gekend te hebben. Moest je nu zo vroeg gaan?

Trixie

Het voorsmaakje van een paar maand geleden in de 4AD, deed naar meer smaken en we werden vorige week zondag niet ontgoocheld in de handelsbeurs, verre van zelfs.
Ze begon solo met 'A Thousand Thieves' en greep je meteen bij je nekvel. Voor Irene kwamen er nog drummer, gitarist (die echt wel opging in hetgene hij deed of was het gewoon een Trixie-effect :) ), bassist (nonkeltje die bij dEUS speelt) en zelfs nog een toetsenist bij. Hierdoor bleef Trixie wel meerendeel van de tijd aan haar gitaar gekluisterd, maar echt "storen" deed het niet. Het was wel heet in de zaal en hier en daar viel er al eens iemand van hare sus... Beatles toestanden? nee toch niet.
Ze blijft wat warrig/onhandig/ongekunsteld/charmant met haar verbindingsteksten, maar er wel bonk op zat na 'Morelia' waar ze uithaalde naar degene die gedurende het hele rustige nummer met de smartphone aan het spelen waren. 'Let it be Meaningful' was daar de kernzin ... en dat gespeel was het dus duidelijk niet :)
Maar niet getreurd, het bleef niet hangen, ze ging er weer volle bak tegen aan. Heftig aan de gitaar pulkend, haar stem krullend en rollend. Heerlijk !
Bij de bissen was een fullband versie van het openingsnummer en het viel niet eens op, zo anders, zo gedreven. Uitgewuifd werden we met 2 solo nummers op de keyboards waar 'Strongblood' ons weer het nodige kippenvel bezorgde...
Deze zomer toch maar eens naar Gent Jazz gaan?

Eerder mocht de frontman van Wallace Vanborn opwarmen in zijn "solo"verschijning. "Solo" want zijn band is een stuk groter dan het 3 koppige. Het klonk ook allemaal minder snedig en meer gelikt en gelaagd dan WVB. Slecht was het niet, maar het was niet de sound waar ik die zondag trek in had.

Wat een dag

In de voormiddag mocht ik mijn nieuwe bolide gaan afhalen. 2 weken nadat ze mij geramd hadden, stond die A4 klaar en ik moet zeggen, aangenaam verrast over het comfort en het rijden. Daarna een paar honderd meter verder, richting knie dokter. Auto op de parking gedropt, naar het ziekenhuis gehobbeld, lift in, wachtzaal in en gelukkig rap wachtzaal uit. Dokter kijkt foto's, voelt even aan die dikke knie en even aan die andere. "Vocht in de knie" luidde de conclusie. Naaldje/buisje in de knie, alles wat richting dat buisje duwen en dat gele vocht druppelde in dat bassintje. Knie krijgt terug normale omvang. Op parking zoeken naar de nieuwe auto. Hoe zag die er weer uit, waar stond die, nummerplaat? euh? gelukkig werkt die afstandsbediening. Na de middag werken in Gent en toch iets teveel rondgegaan. Pijn in de knie ! Daarna richting Handelsbeurs voor een muzikaal avondje in goed gezelschap. Het voorprogramma was niet echt mijn ding, niet qua genre, niet qua présence. en dan Josh Rouse natuurlijk ! Hij is met zijn muziek stilaan aan verdwijnen in het niets, jammer genoeg en ten onrechte. 2 scheten hoog, goeie stem, goed gitaarspel en vooral Songs met een grote S. Hij was vorige donderdag nog eens in het land, in Gent. Lang geleden dat hij er nog geweest was, en er ontspon zich zelfs een discussie tussen Zinnerboy en een paar andere concertgang(st)ers over de juiste datum: 2002 of later (Zinnerboy bleek 's anderendaags gelijk te hebben: 2005). De vorige keer dat ik de meester gezien had was in de AB, solo. Ook toen in het gezelschap van Koop. Vierde klaverblaadje donderdag was Orville (basheld bij The Love You Long Times, binnenkort te bewonderen in Wetteren). Deze keer was Josh Rouse met band. nu ja, een bassist die ongelooflijk smoelen trok en een drummer die meer gitaar en banjo speelde, maar samen klonk het wel weer prachtig. "Movin' on", "Saturday", "Las Voles" en mijn persoonlijke favoriet "Quiet Town" passeeerden al snel de revue. De tachtigtal aanwezigen genoten zichtbaar (gelukkig hadden ze stoeltjes & tafeltjes in de Handelsbeurs gezet, dat maakte het wat gezelliger en voller). Ondertussen ging het op het podium (alweer) over bier. "Beer with sugar in it"? Nog altijd geen idee waarover de man het had. Kelen werden gesmeerd en "1972" en "Flight Attendant" werden super gebracht. Bij de bissen zaten het solo gebracht "Valencia" en het finale "Love Vibrations". Ook gevoeld?

Devil's Roof

Het moet begin 95 geweest zijn, toen ik langs Columbus richting Tower Records slenterde. Kwestie van de CD collectie wat uit te breiden. Er was daar een groepje aan het spelen ter voorstelling van hun nieuwe CD "University". Ze speelden net "Counting Backwards" toen ik binnenkwam. Weliswaar niet uit die CD, maar toch punt van herkenning. Na "Bright Yellow Gun" had ik de CD in de hand... Helemaal overtuigen deed die niet, maar er staan mooie nummers op.

Kristin Hersh's solowerk leek me even wisselvallig en haar passage op Cactus, daags na het overlijden van Mark Sandman was verre van memorabel.

Toch keek uit naar wat de herboren groep ging brengen in de Handelsbeurs. Het werd een ontspannend & leuk avondje. Weinig bekende nummers (voor mij toch, BYG al na 25 minuten), maar alles op de typische leest van Throwing Muses, stevig tempowerk, soms abrupt afgebroken, soms overgaand in andere ritmes.. 't deed me veelal denken aan wilde mustangs die over de prairie draafden.

"Devil's Roof" uit de EP's Season Sessions sprong er voor mij wat uit, of was het gewoon't thema :)

Aanstekelijk was ook die fan, die compleet loos ging. Springen, zwaaien, zich duidelijk amuserend en opgaand in het optreden. Vooral tijdens de rustigere nummers eigenlijk. 't zorgde voor heel wat lachende gezichten.

Newtown, 't voorprogramma mocht er ook wel wezen. Nerds met houthakkershemden met leuke gitaartjes enkel de zang viel me wat tegen.

Fire in the woods

Gisterenavond was het andermaal een tripje down memory lane. Naar de gentse Handelsbeurs voor The Wolf Banes. Eén van de vele reünies van't moment en eentje die mag gezien worden.

De aanstormende drums van het openingsnummer en 't steviger snaarwerk golfden gewoon de zaal in, zodanig dat het enigszins ook een fysieke beleving was (gelukkig enkel in 't begin) of was het gewoon de 'schuld' van de felle witte lichten die de zaal in schenen? In elk geval, een aftrap zoals ik het graag zie. 't optreden was een leuke mix van ouwe en nief nummers, waar deze laatsten zeker niet afstaken tov de rest. Wimmeke Punk zorgde voor de 't nodige jolijt tussen de nummers door en 't blijft me verbazen dat ik de teksten nog steeds ken van nummers die ik 10-15 jaar niet meer gehoord heb. Eén van de aangenamere verrassingen was 'I Only Want to be with You' (die ik eigenlijk niet meer met hen associeerde) evenals de beegee cover 'New York Mining Disaster 1941' (staat ook op hun myspace). Klassiekers als 'Let's Have a Party' en 'Miles Away from Here' ontbraken niet en 't feestje zette zich voort...



't vuurwerk ontbrak helaas in Ha'.

Vernieuwend was het allemaal niet, maar heel gezellig, uiterst genietbaar en ik hoop ze van de zomer nog wel ergens tegen te komen :p

Eén min-puntje, die keyboardspeelster stond veeeel te ver naar achter.