Uitjes

Verdorie toch, ik laat het weer na om hier wat neer te pennen ...

Er was "Niets is Onmogelijk" van Toneelhuis/Olympique Dramatique & Lazarus met een ronduit schitterende Geert Van Rampelberg. Het is letterlijk een soort deurenkomedie. Met een zestal deuren wordt gedurende het hele stuk lustig over het podium geschoven en als in/uitgang gebruikt. Een werkloze ziet het niet meer zitten en wil zelfmoord plegen. Verscheidene "doelen" & "strekkingen" willen die zelfmoord gebruiken om ter hunner voordele, als hij daartoe maar de juiste afscheidsbrief tekent. De opbouw naar de beslissing vind ik wat rommelig en schreeuwerig, maar gaande weg komt het absurde kantje van het verhaal beter naar voor, met als hoogtepunt het afscheidsfeestje waarna hij dan maar zelfmoord moet plegen. Bonkende beats, prachtig spandoek in schoon contrast met de tragiek van het verhaal/dilemma, elk zijn deel doende om de juiste vermelding te krijgen, tot een snerpend "zet die ploat af" de boel weer keert... en dan nog eens en ...Een prachtig stuk dus, maar toch beetje onevenwichtig qua opbouw.

2 dagen later was er dan Gili die uitdrijft.
Minder humor dan in zijn eerste shows, meer gegoochel & paranormaliteit, een schitterende Ygor uit Poperinge als assistent en een resem "hoe doet hij dats" ... naam op een zakdoekje, vliegende tafel, vermeldingen op een briefje in een doos.... ook hier een entertainende avond.

Op naar het zesde Brugs Bierfestival dan maar. Zaterdag eens gepasseerd, zondag ook. Tussendoor met WIVO een mooie stap richting titel gezet. Volhouden nu. Maar bierfestival dus.

• Bij de tegenvallers: Bryggja Tripel (Bryggja), Fort Lapin Quadrupel (Fort Lapin), Den Ijzeren Arm (Brugs Bierinstituut),
• Bij de meevallers: Malheur Tripel Tripel Hop (Malheur), Enfant Terriple (De Leite), Gauloise Tiple Blond (Du Bocq), La Trappe Quadrupel (Abdij Koningshoeven)(al kende ik die al van de voorgaande edities)
• Bij de rare: Cookie Beer (Ecaussinnes), Floris Cactus (Huyghe), Oakey Mokey Whiskey Stout (Brouwers Verzet)
• Speciale vermelding: dat meisje met haar twee kwibussen

Het eerste optreden van 2013 is ook alweer achter de rug. Flying Horseman mocht openen en deed dat prachtig. Solo, mooie geluidjes uit zijn gitaar schuddend, of uit zijn pedalen, ...de ene keer intimistisch, de andere keer freakend, maar afwisselend en boeiend in elk nummer.

Daarna mocht Howe Gelb zijn ding doen. Ik merk dat het de derde keer is dat ik hem zie (lang leve de blog !). Eens op Dranouter 2008 waar ik enthousiast over was, en een keer in de cactuszaal waar het euh? was. Gezien in naar MAG verwijs, al er wel wat kritiek geweest zijn... Ook nu heb ik me de jonge Tom Waits bedenking gemaakt. Wat een stem heeft die kerel! Voor de rest kwam het nogal rommelig en chaotisch over. Niet alleen door het ontbreken van een setlist, zijn sjofele houthakkershemd met baseball cap maar het gespeel met de pedalen (ja, ook hier) waar hij soms stond te kijken van op welke ga ik nu duwen brak de songs wat. De improvisaties met Carice Van Houten (ook mooie stem) waren bij ook nogal lachwekkend amateuristisch. Toch boeide het van begin tot eind. Gitaar afgewisseld met zo'n oude piano als in de saloons, improviserend, vertellend.

Een clipke van zijn optrede in Hasselt: hier.

Duister Hart

Vorig week heb ik mijn cultureel jaar 2013 ingezet met een tripje richting de stadschouwburg voor "Duister Hart", een éénakter met Josse De Pauw. Het is het verhaal van een stoombootkapitein die in hartje Congo een handelsagent gaat ophalen, gebaseerd op 'Heart of Darkness" van Joseph Conrad (blijkbaar ook de basis voor 'Apocalypse Now').

Een sober decor, een soort uitschuifbare muur waar ook op geprojecteerd werd. Zowel filmpjes met randpersonages (ook gespeeld door JDP) als "live" beelden vanop het podium. Goed gevonden en uitgevoerd.  Een meeslepend verhaal, gedreven gebracht, alleen: Waar komt dat ergelijk hollandse accent vandaan. Die hollandse o- en ei-klanken waren zo onecht ! en als je dan stoomboot regelmatig als stoumbout hoort passeren ...

Maar ondanks dat, een zeer mooi stuk !

'T is druk geweest ...

de voorbije twee weken. Er was 'Onvoltooid Verleden' van Het Toneelhuis. Het vervolg op 'De Geruchten' van Hugo Claus. Deze keer geen pleïade aan acteurs met diverse rollen, maar een sobere opstelling waarin de moordenaar wordt ondervraagd door de gepensioneerde meneer van de politie. Tom Dewispelaere zat zowat de volledige 2 uur gezeten op een stoel, met de armen strak naar beneden, terwijl hij als met zijn gezicht allerlei tics had. Zowaar een uitmuntende prestatie. Jan Decleir blonk uit in soberheid, met als hoogtepunt de af en toe verbouwereerde blik op blik op wat de andere vertelde. De lap tekst was iets te groot om het hele verhaal boeiend te houden, maar de prestatie van beide mannen was puik! net als het afsluitende "Ben ik nu zo'n seriemoordenaar ?" 's Anderendaags was het richting Kortrijk naar "Den Trap" alwaar Chuck Prophet speelde. Met band The Mission Express, deze keer en niet solo zoals tijdens het huisconcert bij Dirk. Den Trap bleek er ene naar beneden te zijn, toilet was naar boven. 't is eens iets anders. Het was in elk geval genieten van een het optreden. Lekkere hoekige rock, een Iggy cover, maar vooral heerlijk gitaarwerk. 'Look Both Ways' en 'I Felt Like Jesus' brengen 2 weken later nog een glimlach op mijn gezicht. Uistapje nummer drie van die week was met 't busje van LeffingeLeuren richting Le Grand Mix in Tourcoign voor Ben Howard. 50 man sterk, veel jolijt op de bus, wat Rince Cochon en superbe muziek. De set was rustiger dan die keer in De Zwerver, maar dat gaf niet. Hij speelde ook goed in op de wat uitgelaten bende en bracht ze wat tot rust met 'Keep Your Head Up', waarin het tempo naar het einde toe trager en trager werd waarbij India Bourne (cello, percussie) het nummer een andere wending gaf. 'The Wolves', 'The Fear', ... een zalig avondje ! Hopelijk tot binnenkort ! Op 1 mei was het dan tijd voor de Red Rock Rally. Na een argieslechte lunch in de Pili Pili, was het dessert wel lekker. Soviet Grass deed weer waar ze goed in zijn: Rocken met een vleugje Led Zep en een snuifje psychedelica. Terechte winnaars! Nasty Billy Hamilton speelden ook een goeie set, maar kopieerden Led Zeppelin iets te nadrukkelijk, waar Soviet Grass er nog iets mee deed. Sky Castles zou op gelijk welk ander moment zeer goed geklonken hebben, maar hun indie-setje viel wat licht uit na het voorgaande geweld. Het avondprogramma dan: The Agreement speelden ook een goeie set, maar iets teveel op de Foo Fighters geënt en na tijdje sloop er wat verveling in. Vienna kon me niet echt overtuigen, een zwakke Within Temptation waarbij de muziek wat te plat is en de zang niet krachtig genoeg. Buitenbeentje bij al het geweld was Buurman, tussen al het gitaargeweld een oase van rust met een prachtig 'Bier & slechte whiskey'. Steak Number Eight klonk stevig, maar is mijn ding echt niet. The Kids begonnen goed, maar mijn licht was al bijna gedoofd tegen dan .... De dag na het feest van de arbeid zouden ze eigenlijk "recupereer-van-het-feest-van-de-arbeid"-dag moeten maken. Maar kom, toch een vruchtbare werkdag gehad en dan de wagen in richting Antwerpen alwaar Ryan Adams in de Elisabeth-zaal speelde. Ik had een mooi plaatsje op de eerste rij van het balkon en de stoelen naast me bleven leeg. Ideaal om te genieten van de 3 Ryan's. De ene gezeten in het midden van het podium, gitaar spelend in zijn t-shirt en af en toe wat harmonica spelend. De tweede, lederen jasje aan, aan de piano, links op het podium. De derde, lederen jasje aan, gitaarspelend, rechstaand rechts op het podium, af en toe wat harmonica spelend. Allen lekker babbelachtig (over raining donuts on donut mountain en over opgegeten worden door de tijgers van de zoo). Zijn blijven hangen: 'Dirty Rain' al vroeg in de set, 'Firecracker', 'Let it Ride' en het prachtige (en afsluitende) 'Come Pick Me Up' (Come pick me up/Take me out/Fuck me up/Steal my records/Screw all my friends). De afwisseling tussen piano en gitaar zat goed. Waarom hij in het midden zat & rechts rechtstond was iets minder duidelijk, maar 't werkte wel. Een rustig, subliem avondje. (en Zinnerboy, sorry voor mijn wat asociale gedrag wegens oververmoeidheid). Vorige zaterdag was het dan nog eens richting de jeugdherinneringen en Labadoux, op een paar honderd meter van waar ik opgroeide. 't was zeker 5 jaar geleden dat ik er geweest was. Toen weinig bekenden gezien, nu was ik nog niet binnen of het begon al .... Te Vieren speelden een mooie maar te rustige set. Het Zesde Metaal klonk minder subliem dan verwacht, maar ik stond dan ook aan de bar. Carlos Nunez bracht wat ik er van verwachte. Een set met weergaloze muziekjes, regelmatig bijgestaan door een drum & doedelzak corps en allerhande gastmusici. "An Dro" was een subliem orgelpunt. Aangename verrassing was ook het zweedse Lyy. The Dubliners speelden er op vrijdag, maar iederen sprak vooral over Corvus Corax die op middeleeuwse instrumenten een opzwepende set brachten. Blijkbaar. Eergisteren was er dan Fatoumata Diawara in het MaZ. Een Malinese schone met ditto presence die in de tropisch warme zaal een leuke set bracht. Het duurde een tijdje voor ze loskwam, maar het gewillige publiek zorgde dat ze op het einde toch wel lekker loos ging & danste. Muzikaal bleef het mij iets teveel op hetzelfde tempo hangen, maar qua présence zat het wel snor. In de gaten te houden. Na de schone, het beest: gisteren dan was er Johnny Dowd in het kader van Kamarama. Kama was wel niet een van de 40 aanwezigen. Het werd een eclectische (tijd om een moeilijk woord te droppen) optreden met een weirde combinatie cheesy deuntjes op Hammond orgel, tech beats uit de Korg en aangevuurd door de drummer en vervormd gitaarwerk. Nummers met veelal vrouwen namen (vooral Nancy was een voltreffer) en een Booker T cover. Na de set sprong hij in het publiek en gat zowat iedereen een handje. Moet kunnen ! Nu twee weken cold turkey en dan de semana santa met Afghan Whigs, Elvis Costello, Rival Sons, Kommil Foo, Jim White en Richard Hawley.

Gif

Wat heeft me in juni bezield vroeg ik me af? Ik had tickets voor "Gif" van NT Gent in de schouwburg, op een vrijdagavond dan nog (dus niet naar de volleytraining), en de samenvatting van het stuk op de site van 't cultuurcentrum was: "Wij zijn een man en een vrouw die eerst een kind verloren hebben, daarna zichzelf en tenslotte elkaar”. Waarom had ik dat stuk gekozen. De acteurs? nee, namen zeggen me niks, tekst schrijfster? nee, ken ik niet. mja, genomineerd voor een prijs. Geen idee dus en toch met een klein hartje richting schouwburg. Lang duurde het niet. Een prachtstuk ! Super gebracht door Elsie de Brauw en Steven Van Watermeulen. Hoe doen ze het toch? Zo'n tragedie vertolken met roodomrande ogen en opwellende en echte tranen op 't gepaste moment. De bitterheid tussen hen, het spuwen van bepaalde verwijten, het zalven. De interacties tussen het uiteengegane koppel met het nodige trekken en afstoten werden prachtig gebracht. De tekst leende er zich ook toe en ondanks de zwaarte waren er lachwekkende toetsen, zonder gratuit grappig te zijn. De a-capella momenten waarbij Steve Dugardin, gezeten op een stoel tussen het publiek, oude engelse rouwliederen zong vulden het geheel mooi aan. Ook de regenscene, ietwat het keerpunt in het stuk, was subliem in elkaar gebokst. All thumbs up!

De Mannen!

Om de overgang van 't zomer naar 't winterseizoen zo pijnloos mogelijk te laten verlopen, trok ik met LL nog in mijn botten al richting de schouwburg voor een stuk van't "Vernieuwd Gents Volkstoneel." Meer aangetrokken door de cast: Mieke Bouve, Bob De Moor, Daan Hugaert & Chris Van den Durpel, dan door het verhaal: het reilen en zeilen van een ietwat maffiose gentse familie.

en het was volkstoneel. Clichés, voor de hand liggende grappen en open deuren. Het moet niet altijd moeilijk zijn en zelfs de open deuren waren soms hilarisch.

Meer moest het niet zijn om het indoor seizoen in te zetten.

Zondag met het treintje van iets voor den 12'en naar 't Hazegras voor Willem, Walter De Buck & Armand. Kleinkunstfestival, hier we kom! Nu enkel nog te hopen dat ze die lading kiekenvlees van "De Mannen" daar niet geleverd hebben :)

te laat !

Veel te laat met deze concertdingetjes, maar alvorens morgen aan het zomerseizoen te beginnen, toch nog summier de laatste maanden even samenvatten:

Op 1 mei was er de red rock rally met een verrassend aangename Transcoder. Ook Arquettes mochten er wezen. Jack Parow & CPEX hoeven voor mij niet meer.

Een paar dagen daarvoor was ik op mijn eerste concert in de wespestraat, (wel niet helemaal, maar 't was toch dezelfde organisatie) voor een sublieme Jim White (goeie muziek, leuke verhaaltjes, .... ). William Tyler (us) feat. Volker Zander vond ik wat tegenvallen.

Een paar daarna ontdekte ik een nieuwe concertzaal in Brussel "Recyclart". 't is eigenlijk een doorgang van een treinstation, maar dat kon de pret niet drukken. Integendeel ! Marc Ribot Trio speelden er de pannen van het dak, allez, de stenen uit de muur. Een soort rock maar dan op zijn jazzisch gebracht. Onderaanvoering van de leider mochten de drummer (zeer jazzy stijl) en bassist (en laptop bediener) proberen te volgen of de grenzen wat verleggen. Enige negatieve was dat er in de "intro's" soms teveel gebliept en getuut werd naar mijn goesting.

Sabbath Assembly 's anderendaags was een soort religieuze doom rock. Geweldig lachwekkend en dat is het dan ook. Mijn zin om voor Earth te blijven was meteen gekelderd.

Eefje Visser mocht openen voor Luka Bloom, en ze zag er schattig uit. Muzikaal was veeeel minder. Luka Bloom daarentegen zorgde voor een heel aangenaam concert (als vanouds).

en een van de hoogte punten van het jaar was alvast Ryan Bingham, vorige week in de zwerver. Americana/country zoals ik het graag hoor. leuke solo's, pakkende nummers en korrelige hese stem. Laat die maar rap terug deze kant uitkomen !

Onvoltooid Verleden Tijd

Het was geen onverdeeld succes, mijn eerste theateruitje van 2011. 'Onvoltooid Verleden Tijd', een bewerking van een boek van Paul Auster door De Roovers. Vele korte verhalen worden verteld ondersteund door muziek/geluiden gebracht door o.a. Bjorn Eriksson.

De verhalen waren bij momenten heel leuk, interessant, iets om over na te denken. De bijhorende gitaar, drum en andere geluiden goed ondersteunend en de projecties op de ondersteunde schermen fantastisch. Helaas wordt het concept na een tijdje te routineus. Elk van de acteurs komt op zijn beurt naar voor om het verhaal te vertellen. Een meer "spel" dan "vertel"-concept ware interessanter geweest. Tussen de meeste stukken door mocht Charlotte Vanden Eynde dansen, of beter, bewegen, totaal los van het ritme van de muziek die op dat moment gespeeld werd. Een beetje Bez als het ware. Muzikaal zat er in het eerste half uur ook iets te veel monotoon gebliep en gekraak.

Al bij al een redelijk vermakelijk stuk, maar een voltreffer zou ik het niet noemen.

update: de mening van MAG

Broekventen

Twee broekventen waren er. Wurre Wurre was de naam. Visuele humor annex slapstick hun ding.
Ze starten met een eerste thema, een tweede thema en een volgend thema. Ze spelen vliegtuigje, eenzaamnheid is alleen staan en een ander roepen, een mooi vogelscene en zo gaat het verder. Heel visueel, meestal flauw ook. Aburd? Nee niet echt. Speel dit stuk voor mijn petekindje en zijn klasgenoten en 't is ongetwijfeld een succes, maar val er mij niet mee lastig.

Roby Lakatos

Het blaadje ligt al een tijdje op mijn salontafel. Roby Lakatos, "zigeunerviolist, ... uitmuntend klassiek violist, ... avontuurlijk jazzimprovisator, ... bevlogen vertolker van opzwepende, onstuimige volksmuziek."  Vandaag was ik aan het twijfelen of ik ging gaan. Druilerig weer was niet ideaal om "This is Not Bruges Central" te bezoeken, en dan kwam er nog het juiste duwtje in de juiste richting (kudos to Kimm).

Wat volgde was een heel divers concert genaamd "The Devil's Fiddler". Stukken klinklare muzak met hoog André Rieu gehalte werden afgewisseld met fantastische jazzy intermezzo's. De show werd echter gestolen door Frantisek Janoskade pianist. Wat die uit zijn piano haalde was een lust voor het oor en overtrof met verve de vioolpassages.

Het was zowiezo een eigenaardige verschijning. Alle muzikanten hadden precies een pak aan dat een paar maten te groot was, dat van de gitarist was dan nog in zo'n blinkende en glanzende stof.... Lakatos himself had dan nog een lederen broek aan met een das bezet met van die zilveren glinsterdingen... Het oog kon ook duidelijk "genieten" of was het al Halloween....

Naar het einde toe werden er paar vioolklassiekers gebracht die het ouwere publiek vlot meesleepten, maar mocht ik de duivel zijn, dan stuurde ik die violist terug naar boven. De pianist mag blijven :p

Gelukkig

"Gelukkig" is de naam van de laatste show van de Schedelgeboorten. Helemaal gelukkig werd ik er jammer genoeg niet van. Daarvoor zaten er iets teveel open deuren in en was de show iets teveel een samenraapsel van muziekjes: een "kleinkunst" nummer, eentje reggae, eentje ska, eentje caribisch, eentje flamenco, ...

let wel, het flamenco nummer is hilarisch goed, de wederkerende variant van "De boom staat op de bergen" ook, er zitten leuke woordspelingen in, hun kledij is echt lachwekkend. Tijdens "het ventje is ziek" verlaat er een al "brakend" het podium en de rest volgt één voor één bezorgd. Beetje doorzichig, maar het werkt wel.


Maar als geheel vond ik het wat minder. Teveel verwend zeker?

De man zonder eigenschappen I

Ik ben daarstraks naar het eerste deel van het drieluik 'De man zonder eigenschappen' door Het Toneelhuis geweest. Wat een cast ! Katelijne Damen, Vic De Wachter, Gilda De Bal, Marc Van Eeghem & Liesa Van der Aa, .... En wat een lappen tekst. 2 keer anderhalf uur. Veel geleuter, een paar goeie oneliners en veel geleuter zonder veel gevoel van emotie of nuance. Een beschaving is aan de rand van het verval (1913), maar bereiden een ver in de toekomst feestje voor (1918). Er zijn veel parallelen met de huidige situatie in ons land. Maar voor de pauze kwam het echt niet over. Gilda De Bal speelt haar rol prachtig, maar de rol verdrinkt in de grote lappen teksten.  Briljante oplevingen "Civilisatie is alles wat mijn geest niet de baas kan" en "Het middelste van een trouwring is de kern van waar alles om draait, maar is ook een grote leegte" kunnen het geheel niet redden.

Het eerst deel wordt ook gespeeld in "Het Laaste Avondmaal", een schilderij van Da Vinci. Er wordt op schitterende manier in & uitgezoomd op het schilderij, wat leuke effecten geeft op wat er op scene gebeurd. Maar dat leidt slechts tijdelijk de aandacht af van het onvermogen om het stuk echt tot levend te brengen en iedereen mee te slepen.

Bij het tweede deel van dit eerste stuk is "De intrede van Christus in Brussel". Ik ben benieuwd wat ze daarmee gaan doen. Mama mag het me later vertellen.

Kafka Dramatique

Het Toneelhuis|KVS en Olympique Dramatique brachten gister 2 stukken van Kafka, ietwat aan mekaar gebreid.

Het eerste uur werd gevuld door de monoloog "Het Hol" waarin een paranoïde eenzaat de inrichting van zijn "woonst" uitlegt met bijhorende voor/na-delen. Het werd gebracht in het pikkedonker met een eenzaam spotje op een mol-achtige figuur die zijn verhaal deed en metzijn handbewegingen wat ruisende geluiden aanstuurt. Een sobere opzet die wel werkte, maar een uur was toch lang... Het hoe & waarom wordt niet duidelijk, hoeft ook niet en is goed voer om een leuk boompje over op te zetten in één of andere bruine kroeg achteraf.

Met heel wat gerateld valt het doek dan naar beneden, verlicht een fel licht een "raar" bouwsel, dat heel wat kabaal maakt. Het moet een (al dan niet barbaars) executietuig voorstellen en is het werkelijke hoofdpersonage van het tweede uur. "In de strafkolonie" heet het tweede deel, alwaar iemand voor een 'futiliteit' zonder echte vorm van proces ter dood veroordeeld is en een toerist de executie mag bijwonen. Hij mag/moet oordelen over de fantastische machine (aldus de ene officier) en het waardig gebruik ervan, die bij de commandant moet verdedigd worden.

Mij doet het wat denken aan de guillotine die als mensvriendelijk alternatief ontworpen is om de beul met botte bijl te vervangen. Opnieuw leuk voer om even op door te bomen, maar op het toneel werd het nogal statisch en slaafs gebracht. Enige dynamiek & knipoog ontbraken toch.

Wel leuk dat het boekje met de teksten gratis te verkrijgen was... kwestie van het boompje te stutten met de juiste uitspraken.:p

Freek

Enigszinds bevreesd, anderzijds razend benieuwd wat de show van Freek de Jonge gister ging brengen. De prekende zeur of de scherpe, maatschappij kritische beeldenstormer. Geen van beide dus, 't was de chansonier. De liedjes van zijn nieuwe cd, veelal gebaseerd op zijn "idolen" al maakt hij het zich wat makkelijk om "ben ik te min" en soortelijke liedjes wat te parafraseren in zijn eigen teksten om toch maar duidelijker te maken om wie het gaat.

Zijn bindteksten, stand up stukjes eigenlijk waren veelal open doelen, aangepast aan België/Vlaanderen aangepast aan de actualiteit: stukje Dick, stukje Haiku Herman, stukje Pfaffs, ... Ik vond het allemaal wat te makkelijk, al waren sommige liedjes wel goed.

Maar muzikaal komt hij niet eens aan de enkels van die andere helft van Neerlands Hoop.

Uitstapjes

De voorbije weken heb ik een paar concerten gezien die niet al te memorable waren. Toch maar even vermelden voor de volledigheid:

• Thin Line Men @ De Zwerver in 't kader van hun Rough Diamonds (check it out voor de komende weken, paar interessante dingen) rockten, maar niks memorabel.
  
• Isbells @ Cactus @ MaZ waren ronduit saai. Leuk voor een paar liedjes maar teveel gestoeld op dat ene geluid te veelvuldig ondersteund door het oe_oe_oe. Misschien beter in theater ofzo waar je 't zittend kan ondergaan. 'T voorprogramma kwam van Le Loup die de eerste nummers even saai klonken maar dan plots gedurende een paar nummers uit het vaatje "fantastisch leuke muziekjes" te tappen en dan weer in te dommelen.

Stukken interessanter was het dit weekend:

• Vrijdag avond bracht Youp van 't Hek "omdat de nacht" zijn verhaal over het ouder worden en het leven tot de dood. Een stuk verfijnder en minder plat dan zijn vorige shows, met leuke doordenkertjes, afrekenend met kleinburgelijkheid, en enpassant de actualiteit ridiculiserend.
• In dezelfde stadschouwburg was het zondag de beurt aan Boudewijn de Groot met zijn "Wilde Jaren". Een rare titel voor een heel intimistische set met mooi nummertjes, met een beperkt aantal klappers in (die dan nog in een minder gelukt kleedje gebracht weren). Veelvuldig werd er verwezen naar de Lennaert Nijgh zaliger en een stukje ging over 's mans jaren in Nederlands Indië . Hoogtepunten voor mij waren "Vriendinnen voor één nacht" en "Noordzee".

Het hoogtepunt was er wel gisteravond in de AB: Blood Red Shoes !
Het optreden op LeffingeLeuren had ik gemist wegens volley verplichtingen en dat moest dus rechtgezet worden. Over't voorprogramma: als't een schreeuwwedstrijd was geweest, dan hadden ze hands down gewonnen. Gelukkig was het daarna tijd voor BRS zelf.

Vanaf de eerste noten van "Doesn't Matter Much" was het er boenk op. Stevige gebalanceerde sound (mijn hemd bewoog in elk geval niet meer op de tonen van de drums), aardige lichtshow en enthousiast publiek en de sexy schuchtere verschijning met de gitaar. Later zouden nog o.a. een snijdend "I Wish I Was Someone Better" en "It's Getting Boring by The Sea" uit de eerste CD volgen. Stuk voor stuk, kleine hoogtepuntjes in de set. Halverwege de set werd het podium overgenomen door de crowd surfende jongeren (ja, ik was eens op een concert met 'jeugd' en 'meisjes') . Even erna werd het Ms Carter blijkbaar en moest de gitaar eraan geloven en verdween ze even backstage... Met een nieuwe gitaar gingen ze daarna ongestoord verder. Er werd na 55 minuten afgesloten met een feestelijk "Heartsink" dat iets ruwer klinkt dan op de CD. Gebist werd er met "You Bring Me Down" & "Colours Fade". Een zeer leuk rock avondje !




Hou de komende dagen de site van Anton Coene in de gaten, hij reist de komende dagen mee met BRS en zijn foto's zijn fantastisch mooi.

Stupid is as Stupid does

of iets van dien aard...

Je hebt maar één kans om een eerste indruk te maken.

Toen ik gisteren voor in de foyer van de schouwburg mijn bestelling voor tijdens de pauze wou doorgeven, stond ik even met mijn mond vol tanden. Ja 't kon, ze hadden nog tafeltje vrij, Duveltje voor mij, wit wijntje en een tonic.
"Neen, tonic hebben we niet maar wel Gini"

Ik zwijg even en denk na over Gini of iets anders.

Begint dat kind me daar uit te leggen wat een Gini is "Dat is eigenlijk een tonic met limonade"

Leuk, ik kom dus over als iemand die niet weet van een Gini is....

Gelukkig, first impressions never last (naar 't schijnt).

Let's Ballad

Dat stond er op één van de t-shirts die te koop waren in de promostand: "Let's Ballad." Eigenlijk vat dit redelijk goed samen waar Richard Hawley voor staat: rustige, gitaargedreven liedjes met een ietwat sombere stem gebracht. Op cd gaat het me af en toe vervelen, dus ging ik met gemengde gevoelens naar de schouwburg, om er anderhalf uur later glimlachend terug buiten te stappen.
De mooie liedjes werden op eenzelfde manier gebracht, veelal met een gitaarklank die doet denken aan de jaren '50/'60, ondersteund door een bas, subtiele drums, iets minder subtiele keyboards en een multi-gitarist. Het tempo bleef wat het ook op cd was, al waren er de heerlijke soleermomenten, die eigenaardig genoeg niet het tempo opdreven, maar tiJdens de welke de rest van de band luider speelde en het gitaartje wat op de achtergrond gemixed werd.

Het was 's mans tweede optreden blijkbaar: "from last time, I remember going into a bar, ...... and that's it." Hopelijk blijft er dit keer toch ook het enthousiaste publiek hangen.

Hoogtepunten voor mij waren 'The Ocean' waarmee hij het optreden afsloot en ergens in het begin "Open Up Your Door."

Join The Bus

Er zijn zo van die dagen, druk op het werk, al paar dagen slecht geslapen, gezellig stormweertje met nodige hevige winden en dito regenbuien, hier en daar wat auto's die in de wegstaan zodanig dat je er bijna het dubbele van de tijd overdoet om thuis te geraken... om dan 19h50 kapot thuis te komen in het besef dat ik 10 minuten later op de tweede rij in de schouwburg mag zitten.

Kaart meegrabbelen, regenjas aan en toch maar terug de auto in, geheel tegen mijn principes op die manier het stad in, gelukkig vlug parking gevonden, snelstappend, plassend ontwijkend, tussen de auto's laverend richting de schouwburg, om net op tijd in mijn geeuwend en gapend stoeltje te vallen.

Lang duurde dat gegeeuw en gegaap niet. Daar zorgden die Rhythm Junks wel voor. 't begon allemaal rustig, jazzy, het deed me eigenlijk wat aan Toots denken, zowel kwa mondmuziekske en als gedrum. Maar al gauw bracht gelegenheids"gitarist" Geoffrey Burton (die trouwens steeds meer op de vader van 'Family Ties' begint te lijken)de nodige verstrooiing. Ik schrijf "gitarist" want eigenlijk brengt hij vooral dwarse, hoekige klanken voort uit zijn pedalen en hendel, als stoorzender tov de rest. Het tempo werd geleidelijk opgebouwd, via 'The Machine' & 'Kerosine' naar 'Meiske' waarbij steeds weer gespeeld wordt tussen de blazers (trompet en sax), de mondharmonica en de staande bas en drum met onze stoorzender erover heen. Er werd ook een opmerkelijke versie van 'My Baby Cares For Me' gebracht. Na de pauze vielen vooral 'Why can't I get out of my bed', 'Wham Bam' en 'Panamajumbo' op.

The Rhythm Junks swingen als de beste en sleepten gewoon de volledige zaal mee. Een zaal die overigens maar karig gevuld was (met Roland in't publiek), maar die wel laaaaaaiend enthousiast reageerde op zowat elk nummer.

Blijgezind en fris man stapte ik de schouwburg weer buiten, het was opgehouden met regenen en de rit naar huis verliep ook vlot.

De oude man & zijn mondmuziekske

Gisteren hadden we het geluk om de tweede keer op korte tijd Toots Thielemans aan het werk te zien. De eerste keer met dank aan Arno & TAZ, nu in de schouwburg met Nathalie Loriers op piano. Ze zaten wat ver van het publiek, knusjes, dicht op mekaar zodanig dat ze lustig onder elkaar konden converseren en Nathalie de nodige tips geven als er weer een nummer aan kwam dat ze niet echt gerepeteerd hadden...

Dit optreden was stukken aangenamer dan in die grote tent in oostende. Toots iets meer op zijn muziekske en wat minder gesoleer van zijn companen, maar vooral heeel spontaan en prachtig mooi in zijn eenvoud. 'ik ben geen componist, ik vind de muziekskes' HIj blijft ook een leuke verteller, maar bepaalde verhaaltjes ken ik ondertussen al 'midnight cowboy met Dustin Hoffman' en 'ik heb met iedereen gespeeld' waarna de opsomming van alle groten volgt. Leuk, sjarmerend, maar 't hoogte punt blijven de mooie melodieën. Dat braziliaanse met die dolfijn (of zo zegt hij toch) heerlijk ! een heerlijke bewerking ook van summertime en bluesette natuurlijk.

Zowaar een mooie namiddag ! (en te weten dat Milk Inc op het zelfde moment op de cross in Ruddervoorde was... neeeeeeeeen dank u)

Met Vuur Spelen

Ik ben net terug van een voorstelling van De Roovers. "Met vuur spelen" heette het onding. Als er iets ontbrak in dit driehoekig liefdesdrama was het wel vuur. Onverstaanbaar eenklankig antwerps gewauwel van de 'kunstenaar' tegenover plastische (zeg maar plastieke) hoogdravende zielloze taal van de rest. Geen passie in het spel, geen passie in de tekst.... Het geleuter in Temptation Island is er bij wijlen poezie bij.

Armandus de Zoveelste

Toen ik gisterenmiddag nog even opzocht naar welk toneeltje ik in de vooravond ging gaan kijken, moest ik toch even slikken. Het bleek om een 'kinder'-voorstelling te gaan. Wat meteen ook het vroege uur verklaarde... Toch even verder gezocht waarom ik die voorstelling gekozen had... Tekst van Dimitri Leue en een cast met Warre Borgmans (Koning), Sien Eggers (diverse koninginnen en heks) en An Miller (feetje, prinses, poetsvrouw en vooral verrukkelijk), muziek van eavesdropper. Daarom zaten we dus tussen de vele kindjes!

Het was een leuk verhaal met de nodige knipogen naar de realiteit (koning is enkel lintjes-knip-functie, eerste minister is machtgeile creep, meisjes kunnen geen koning worden, child focus affiches voor ontvoerde prinses....), maar vooral de aankleding en het decor maakten het geheel heel levendig. Het spel met de deuren en spiegels, de fel oranje kabouters (met crockers).... De queeste naar de oplossing(en) kreeg op die manier een leuke extra dimensie.

Een aanrader