Feestjes

Door de lange dagelijkse verplaatsingen zijn de besprekingskes er wat bij ingeschoten:

• Eerst was er (dank zij Greetje) een leuke avond met Goran Bregovic. Het eerste half uus was wat slappekes, maar de laatste 2 uur waren dik in orde. Van "Gas Gas Gas" tot  het revolutionaire "Bella Ciao". 22 man sterk waren ze. 2 zangeressen, 6 zangers, wat blazers, een drummer en wat strijkers. Het enige jammere was dat er toch nogal geluidjes te horen waren waar je niet precies kon achterhalen waar het vandaan kwam. Maar dat kon de danspret niet drukken.
• 's anderendaags was richting De Zwerver voor John Parish. Mooie filmpjes op (soms) mooie muziek. Ik was meestal eerder benieuwd naar de rest van de film (o.a van Patrice Toye) dan naar het vervolg van de muziekjes. Zeker als hij aan de keyboards zat was het nogal eentonig.
• Een weekje later op zondagavond speelde het voormalige punkorkest Stiff Little Fingers ten dans in de 4AD. "Unwanted Tattoo" mocht openen en deed dat nogal chaotisch ...die van SLF klonken ondanks hun split in 1983 nog steeds gedreven en begeesterd. ook hier gingen de beentjes los :)

(foto Hagar)

 

 

• Op dinsdag was het dan tijd voor Chuck Prophet in den Trap. Ongeveer een jaar geleden dat we hem daar de stampvolle kelder zagen op stelten zetten, was het ook deze keer prijs. ambiance, rock van de pure aard. Alleen, net als bij SLF... concert begon pas na 22u . Ik ben rond 23u30 vermoeid naar huis gegaan. beetje spijt, maar ik wou vooral veilig in mijn bedje belanden.
• Van het zelfde laken een broekpak bij Villagers in de Handelsbeurs in Gent. al heb ik het hier wel tot het einde volgehouden. Zo lang hebben ze nu ook niet gespeeld, maar wat ze brachten was wel van de bovenste plank. Ingetogen beginnen (de set, ook sommige nummers) om daarna helelmaal loos te gaan. Vooral vanaf "The Bell" was het echt genieten. Een hoofdpodium voor die mannen en rap !
• Op 1 mei was ik dan traditiegetrouw present in den botanieken hof voor de Red Rock Rallye. Maar 't meerendeel van de optredens is aan mij voorbij gegaan. Northern Sadness klonk zeer Sisters-achtig en beviel me zeer. Daarnaast was het vooral leuk om iedereen terug te zien.
• Er was ook nog een dagje Labadoux in de stede waar ik mijn broek versleten heb. Staat dat huis alweer te koop ....  Zeer in de smaak viel Kajhem Orchestra, een tiental jongelui uit Keiem die zich amuseren met iets dat het midden houdt tussen ska & balkan. Al mocht dat drumsolo moment gevolgd door drumsolo met keyboards afwezig gebleven zijn. Goeie leute ! Viel alweer tegen The Rhythm Junks en ook wel beetje Luka Bloom. Hij was me iets te zeer aan het preken en meezingmomentjes aan het zoeken en tegelijk aan het klagen dat het wat rumoerig was in de tent. Wie dan weer beter dan verwacht in de smaak viel was Alan Stivell. Harp, doedelzak en andere instrumenten afwisselend. eens wat rapper, dan eens wat trager, maar vooral meeslepend. Folkies zoals ik het graag heb :)
• Tenslotte was er nog Daan in 't MaZ. Het is niet zo mijn ding en ik was er vooral voor 't gezelschap. Daan brengt zijn ding met nodige bravoure en arrogantie. 't klinkt allemaal wel vol, maar echt raken doet het mij niet, behalve de bissen dan: Swedish Designer Durgs & Housewife.

Tenallerslotste nog een schouderklop aan Paul Vandecasteele. Meubilair in de Zwerver en LL. Fijn je gekend te hebben. Moest je nu zo vroeg gaan?

te laat !

Veel te laat met deze concertdingetjes, maar alvorens morgen aan het zomerseizoen te beginnen, toch nog summier de laatste maanden even samenvatten:

Op 1 mei was er de red rock rally met een verrassend aangename Transcoder. Ook Arquettes mochten er wezen. Jack Parow & CPEX hoeven voor mij niet meer.

Een paar dagen daarvoor was ik op mijn eerste concert in de wespestraat, (wel niet helemaal, maar 't was toch dezelfde organisatie) voor een sublieme Jim White (goeie muziek, leuke verhaaltjes, .... ). William Tyler (us) feat. Volker Zander vond ik wat tegenvallen.

Een paar daarna ontdekte ik een nieuwe concertzaal in Brussel "Recyclart". 't is eigenlijk een doorgang van een treinstation, maar dat kon de pret niet drukken. Integendeel ! Marc Ribot Trio speelden er de pannen van het dak, allez, de stenen uit de muur. Een soort rock maar dan op zijn jazzisch gebracht. Onderaanvoering van de leider mochten de drummer (zeer jazzy stijl) en bassist (en laptop bediener) proberen te volgen of de grenzen wat verleggen. Enige negatieve was dat er in de "intro's" soms teveel gebliept en getuut werd naar mijn goesting.

Sabbath Assembly 's anderendaags was een soort religieuze doom rock. Geweldig lachwekkend en dat is het dan ook. Mijn zin om voor Earth te blijven was meteen gekelderd.

Eefje Visser mocht openen voor Luka Bloom, en ze zag er schattig uit. Muzikaal was veeeel minder. Luka Bloom daarentegen zorgde voor een heel aangenaam concert (als vanouds).

en een van de hoogte punten van het jaar was alvast Ryan Bingham, vorige week in de zwerver. Americana/country zoals ik het graag hoor. leuke solo's, pakkende nummers en korrelige hese stem. Laat die maar rap terug deze kant uitkomen !

Paulusfeesten

Eenmaal een beetje gerecupereerd van Dranouter, trok ik direct na de volleytraining van woensdag richting 't Peter & Paulusplein in Oostende, alwaar Luka Bloom zijn ding deed. Het eerste kwartier goot het echt water en dat inspireerde hem om te openen met 'Love is a Monsoon' en de tekst van Ciara te wijzigen naar 'in troubled waters'... Voor de rest een concert zoals we van hem gewend zijn.

Daarna was het tijd voor Jamie Clarke, ex-gitarist van The Pogues. Zijn solo-werk ligt ook in dat verlengde. Stevige party-tunes, alleen spijtig dat het publiek niet meewilde.

Zaterdag heb ik dan helaas het afscheid van Lucy Loes gemist (damn volley) maar wat Elliot Murhpy bracht was alweer van de bovenste plank. Ik ken vooral zijn jonger werk, maar Bart herkende veel van zijn jaren '70 cd's... Rustige rock met een verhaal op sublieme wijze gebracht. meer moet dat niet zijn.

Vandaag mocht Hannelore Bedert openen en ze deed dat met verve. Wraak en scheldliedjes gebracht met leuke verhaaltjes en super stem. De doventolken trokken wel een deel van de aandacht weg van haar, vooral die kerel leefde zich absoluut in/uit.

Daarna was het de beurt aan Gorki en het wordt tijd dat Luc Devos zicht beperkt tot het zijn van een schertsfiguur.

Het eerste is binnen

Het is zover, het eerste festivalbandje is binnen...




Gisteren terug naar de homestede geweest en naar het leuke festivalleke ginder: Labadoux. Het was van 2004 geleden dat ik er nog geweest was, maar met Seth Lakeman en Luka Bloom op de affiche was het een ideaal moment om nog eens terug te gaan. Seth Lakeman ontgoochelde in elk geval niet. Stevige set, ietwat traag begonnen maar gaande weg serieuse tempoversnellingen en "hoedowns" die de zittende tent toch vlot in beweging kreeg. Veel nieuwe nummers (nieuwe cd komt er ergens aan) waarbij hij vooral gitaar, mandolines en dergelijke bespeeld. Ik vind hem echter nog steeds op zijn sterkst als hij met de viool aan de slag gaat. Kitty Jay & Lady of the Sea waren zeker de hoogtepunten van de set. Laat die nieuwe cd maar komen.... Slagerij van Kampen ontgoochelde mij wat. De 4 percussionisten vonden het blijkbaar nodig om nog een vijfde synthiser man mee te brengen die vooral beat klanken voorbracht... overbodig en storend bij momenten. Energiek waren ze wel, maar toch klonk het allemaal maar wat mat. Dan maar wat rondgewandeld en bijgepraat met oude vriend(innen). Raf Coppens mocht tijdens 2 optredens een andere tent volpraten, maar veel verder dan wat geneuzel kwam hij niet, een paar briljante one-liners en (racisistische) paraodien op Willem Vermandere uitgezonderd.
Luka Bloom was ik ten tijde van de release van 'Amsterdam' beu gezien. Beetje overkill gehad, .... Maar de kerel staat er nog steeds. Zijn nieuwe nummers zijn wat rustiger en wat 'wereldverbeterend' maar klinken live beter dan op cd en hij krijgt moeiteloos iedereen aan het meezingen. Hoogtepunten: "Make You Feel My Love" & "City of Chicago" en de afsluiter "You Couldn't Have Come at a Better Time" (en dat ik na veel twijfelen toch juist was en K net voor me stond)
Skyblasters deden hun ding en het klonk goed en zag er grappig uit, maar de reggae kon me niet echt bekoren gisteren. De afsluiters in de pubtent, Red Cardell, bretoenen met gezonde slag van de molen deden dat des te meer. Folk met Pink Floyd gitaren, hongaarse koren en andere polka's... Iedereen heerlijk aan het hossen en toch sloop er wat verveling in de set.

Al bij al een geslaagde aftrap van het festival seizoen :)

Woensdagavond was ik nog even langsgelopen op het feest van de arbeid, euh Red Rock Rally. De competitie was voorbij maar van de slot optredens onthoud ik vooral The Famous Black Polar Cubs. Stevige rock en een zanger die af en toe neigt naar Bruce Dickenson. Aanrader. Balthazar en Absynthe Minded zijn wat aan mij voorbij gegaan. Nonkeltje had paar leuke verhalen en familie is belangrijk