't was koud, 't was nat, 't was een matig programma en we hebben't geweten. Op vrijdag moest ik niet werken, Girls In Hawaii klonken met te mak om me helemaal mee te slepen. Misschien toch eens die CD beluisteren om te horen waar die lovende recenties vandaan komen. And So I Watch You From Afar en Delvis heb ik gemist omdat ik aan't socializen was. Daan stoorde niet echt op de achtergrond. Squrarepusher wel, dan maar richting zaal voor Amen Ra. Hard, stevig, goede gitaren, maar waarom schreeuwt die zanger zo terwijl hij tijdens de soundcheck zo schoon zong?
Op zaterdag had ik de vroege shift. Spectors klonken aanstekelijk, Steak nr 8 sloot kwa geluid wat aan bij Amen Ra, SX kreeg bitter weinig repsons. The Horrors vond ik echt goed, vertrekkend van Joy Division verkennend langs verschillend paden. Duidelijk iets dat ik beter moet leren kennen. Aan de zaal was er geen doorkomen aan voor Jacco Gardner & Compact Disk Dummiers. Jesse Ware dan maar. Aangename verrassing. Soulmadame ten voeten uit, goed het publiek bespelend en duidelijk meer in haar mars dan die hitjes. Het was ook het enige moment dat de tent vol stond. Max Romeo bracht me iets te stereotype reaggae, al kon hij de aanwezigen wel bekoren. A Place To Bury Strangers waren hard, keihard, Hypnotiserend met die strobo die net voor de drum stond. Nog eens te bekijken op een wat nuchterder moment.
Op zondag werkte ik de late shift. Het einde van Dez Mona meegemaakt en verrassend goed bevonden (na eerdere slechte beurt). Blaudzun was ook goed bezig (al snap ik de Placebo referentie van Shanah niet). De rest is aan mij voorbij gegaan wegens aan het werk. Trixie had wel precies terug haar stem die ze op Gent Jazz kwijt was. en dan was er de afterparty .... Wat Niels & Klaas in de vroege uurtjes brachten ... me mucho like !!!!! Euforisch gewoon eindelijk nog eens paar uur rockparels te horen.
Posts tonen met het label trixie whitley. Alle posts tonen
Posts tonen met het label trixie whitley. Alle posts tonen
Trixie
Het voorsmaakje van een paar maand geleden in de 4AD, deed naar meer smaken en we werden vorige week zondag niet ontgoocheld in de handelsbeurs, verre van zelfs.
Ze begon solo met 'A Thousand Thieves' en greep je meteen bij je nekvel. Voor Irene kwamen er nog drummer, gitarist (die echt wel opging in hetgene hij deed of was het gewoon een Trixie-effect :) ), bassist (nonkeltje die bij dEUS speelt) en zelfs nog een toetsenist bij. Hierdoor bleef Trixie wel meerendeel van de tijd aan haar gitaar gekluisterd, maar echt "storen" deed het niet. Het was wel heet in de zaal en hier en daar viel er al eens iemand van hare sus... Beatles toestanden? nee toch niet.
Ze blijft wat warrig/onhandig/ongekunsteld/charmant met haar verbindingsteksten, maar er wel bonk op zat na 'Morelia' waar ze uithaalde naar degene die gedurende het hele rustige nummer met de smartphone aan het spelen waren. 'Let it be Meaningful' was daar de kernzin ... en dat gespeel was het dus duidelijk niet :)
Maar niet getreurd, het bleef niet hangen, ze ging er weer volle bak tegen aan. Heftig aan de gitaar pulkend, haar stem krullend en rollend. Heerlijk !
Bij de bissen was een fullband versie van het openingsnummer en het viel niet eens op, zo anders, zo gedreven. Uitgewuifd werden we met 2 solo nummers op de keyboards waar 'Strongblood' ons weer het nodige kippenvel bezorgde...
Deze zomer toch maar eens naar Gent Jazz gaan?
Eerder mocht de frontman van Wallace Vanborn opwarmen in zijn "solo"verschijning. "Solo" want zijn band is een stuk groter dan het 3 koppige. Het klonk ook allemaal minder snedig en meer gelikt en gelaagd dan WVB. Slecht was het niet, maar het was niet de sound waar ik die zondag trek in had.
Ze begon solo met 'A Thousand Thieves' en greep je meteen bij je nekvel. Voor Irene kwamen er nog drummer, gitarist (die echt wel opging in hetgene hij deed of was het gewoon een Trixie-effect :) ), bassist (nonkeltje die bij dEUS speelt) en zelfs nog een toetsenist bij. Hierdoor bleef Trixie wel meerendeel van de tijd aan haar gitaar gekluisterd, maar echt "storen" deed het niet. Het was wel heet in de zaal en hier en daar viel er al eens iemand van hare sus... Beatles toestanden? nee toch niet.
Ze blijft wat warrig/onhandig/ongekunsteld/charmant met haar verbindingsteksten, maar er wel bonk op zat na 'Morelia' waar ze uithaalde naar degene die gedurende het hele rustige nummer met de smartphone aan het spelen waren. 'Let it be Meaningful' was daar de kernzin ... en dat gespeel was het dus duidelijk niet :)
Maar niet getreurd, het bleef niet hangen, ze ging er weer volle bak tegen aan. Heftig aan de gitaar pulkend, haar stem krullend en rollend. Heerlijk !
Bij de bissen was een fullband versie van het openingsnummer en het viel niet eens op, zo anders, zo gedreven. Uitgewuifd werden we met 2 solo nummers op de keyboards waar 'Strongblood' ons weer het nodige kippenvel bezorgde...
Deze zomer toch maar eens naar Gent Jazz gaan?
Eerder mocht de frontman van Wallace Vanborn opwarmen in zijn "solo"verschijning. "Solo" want zijn band is een stuk groter dan het 3 koppige. Het klonk ook allemaal minder snedig en meer gelikt en gelaagd dan WVB. Slecht was het niet, maar het was niet de sound waar ik die zondag trek in had.
Des Duivels
Over de duivel ging het, "Faust" was de naam, zijn ziel verkocht hij aan Mefisto. Jan Decleir was de acteur, Koen De Sutter, de duivel, de vrouw, de verteller, en wie weet ik nog allemaal. 't was in elk geval weer een hele lap tekst die de acteurs brachten, in en uit hun rol(len) stappend, waarbij het alternatief de commentator was. Het was indrukwekkend bij momenten, ietwat verbazend dat ze toch ook op de lach speelden, het was ook langdradig op andere momenten (de sterfscene onder andere). Leuke avond, maar het mocht (nog) iets krachtiger/bondiger.
Een paar dagen eerder hadden we dan eerder een "engeltje" voor ons, in de verschijning van Trixie Whitley in de 4AD. Ik heb ze al paar keer eerder gezien en de impressionante stem is al even veel keer eerder vermeld. Nu kan ik ook zeggen dat de nummers af zijn, als in afgewerkt. Waar vroeger al eens de eindes abrupt waren, zat alles nu in een mooier afgerond jasje. Het was ook een try-out in de werkelijke zin van het woord: Trixie had veel blauw licht gevraagd, waar dan nonkeltje Alan Gevaert (dEUS) problemen mee had, omdat hij zijn spiekbriefjes niet kon lezen. Een nummer later werd het euvel verholpen met een bureaulamp. Impressionant waren vooral de (rustigere?) nummers op keyboards: "Strong Blood", "Breathe You" ... maar eigenlijk boeide de hele set en werd je moeiteloos meegezogen. 't is uitkijken naar haar solo cd die ergens half februari uitkomt. Hier alvast een voorproefje (en ik vind het dan net weer te gladjes klinken).
Gister waren het dan "Verre Vrienden" die op een duivelse manier de manklopende relaties in een vriendenkring moesten uitvergroten, terwijl ze een vriend met een overleden verloofde troostten. Maar ik bleef een beetje op mijn honger zitten. Er werden een paar rake opmerkingen gemaakt, maar " Een fatale ontmaskering van burgerlijke relaties", zoals werd aangekondigd, was het zeker niet. Ik onthoud vooral Ikram Aoulad als leuke verschijning die haar rol als b*tch subliem speelde (al mocht dat "gedans" wel achterwege blijven)
Een paar dagen eerder hadden we dan eerder een "engeltje" voor ons, in de verschijning van Trixie Whitley in de 4AD. Ik heb ze al paar keer eerder gezien en de impressionante stem is al even veel keer eerder vermeld. Nu kan ik ook zeggen dat de nummers af zijn, als in afgewerkt. Waar vroeger al eens de eindes abrupt waren, zat alles nu in een mooier afgerond jasje. Het was ook een try-out in de werkelijke zin van het woord: Trixie had veel blauw licht gevraagd, waar dan nonkeltje Alan Gevaert (dEUS) problemen mee had, omdat hij zijn spiekbriefjes niet kon lezen. Een nummer later werd het euvel verholpen met een bureaulamp. Impressionant waren vooral de (rustigere?) nummers op keyboards: "Strong Blood", "Breathe You" ... maar eigenlijk boeide de hele set en werd je moeiteloos meegezogen. 't is uitkijken naar haar solo cd die ergens half februari uitkomt. Hier alvast een voorproefje (en ik vind het dan net weer te gladjes klinken).
Gister waren het dan "Verre Vrienden" die op een duivelse manier de manklopende relaties in een vriendenkring moesten uitvergroten, terwijl ze een vriend met een overleden verloofde troostten. Maar ik bleef een beetje op mijn honger zitten. Er werden een paar rake opmerkingen gemaakt, maar " Een fatale ontmaskering van burgerlijke relaties", zoals werd aangekondigd, was het zeker niet. Ik onthoud vooral Ikram Aoulad als leuke verschijning die haar rol als b*tch subliem speelde (al mocht dat "gedans" wel achterwege blijven)
Modderman
Koud was het vrijdag rond 13u. Dan maar een extra laagje aandoen om naar 't Minnewaterpark te gaan... Even later hop de fiets op, puffend en zwetend onder de warme zon die opeens verschenen was. Onder dit mooie gesternte genoten van de opzwepende bluesrock met een vleugje funk van Vintage Trouble, gevolgd door een al even prachtig optreden van Trixie Whitley. Met groep deze keer en zo lijkt ze me een beter geleid projectiel dan wanneer ze soms solo speelt. Daarna was het tijd voor Shantel en die kreeg zowat iedereen aan't dansen. Zeker toen de eerste regendruppels vielen, toen werd plots nog meer gedanst. Een goeie start van Cactus dus ! wat volgende kon me niet boeien: Jungle Drum my ass, saaaai en traaag ! en Razorlight blonk ook niet echt uit.
Zaterdag begon even mooi. Ook muzikaal kon Kurt Vile lange tijd boeien met mooie rock, maar dan begon het nasale geneuzel en en ietwat saaier spel toch de bovenhand te nemen. Beetje zoals op cd, boeiend bij momenten, afstotend bij andere. Ook wel grappig dat de band uit 3 lelijke venten met lang zwart haar bestond en bijgestaan werden door een jonge, blonde, semihippe bassist.
CW Stoneking was perfect behang voor onze jaarlijkse aperitief, jaren 30 bluesdeuntjes. Aan Low en Zita Swoon Group heb ik weinig aandacht besteed, ook wel een beetje omdat het weer aan het keren was. Tijdens Grant Lee Buffalo (die klonken snedig van ver) en Black Box Revalation (idem), was het ouwe wijven aan het regenen en spewing cats & dogs op 't zelfde moment. Held van de dag was in elk geval deze:
Ook Jade (zie ook labadoux) en co waren in form. Getuige hun gesycroniseerde dansjes tijdens een fantastische John Hiatt. Met half oog kijkend naar die in plassende hoppende jongelui en vol oor naar de master was het genieten. Een swingend "Tennesse Plates", een mooi knipoog met "Crossing Muddy Waters". Heerlijk ! Bij Yeasayer was terug tijd om de hemelsluizen te openen en bereikte onze biertentje weinig meer dan wat doffe beats.
Zondag begon terug met zon, zowat ieder half uur afgewisseld door een licht buitje. Aloe Blacc kwam verrassend sterk uit de hoek met pure soul. I need a Dollar, mag gerust vergeten worden. Die man is veel meer dan dat ! Blonde Redhead viel me wat tegen, verstopt achter synths, pas naar het einde toe kwam er wat meer leuk gebeuk. Abysnthe Minded kwam, zag, overwon, alweer.
Daarna was het tijd voor mijn persoonlijk hoogtepunt: The Kills. Hoekig, Snedig, PodiumPrésence, elegance, rauwheid, alles geruggesteund door 4 percussionisten die als robots/legomannetjes stonden te spelen. "Black Balloon", "Fuck The People", "The Last Goodbye" waren yummie !
Later kwam nog een verrassend goeie Daniel Lanois. Na zijn oersaaie passage in Dranouter een paar jaar geleden had ik er geen goed oog in. Maar ik was dus mis. Meeslepend, schurend, swingend deden ze hun ding. Toen Trixie onder andere "Surely" kwam meedoen was het helemaal prijs.
Moe, nat, moddering en welgezind naar huis toe, allez, via de backstagebar voor de nodige afterdrinks natuurlijk :)
Zaterdag begon even mooi. Ook muzikaal kon Kurt Vile lange tijd boeien met mooie rock, maar dan begon het nasale geneuzel en en ietwat saaier spel toch de bovenhand te nemen. Beetje zoals op cd, boeiend bij momenten, afstotend bij andere. Ook wel grappig dat de band uit 3 lelijke venten met lang zwart haar bestond en bijgestaan werden door een jonge, blonde, semihippe bassist.
CW Stoneking was perfect behang voor onze jaarlijkse aperitief, jaren 30 bluesdeuntjes. Aan Low en Zita Swoon Group heb ik weinig aandacht besteed, ook wel een beetje omdat het weer aan het keren was. Tijdens Grant Lee Buffalo (die klonken snedig van ver) en Black Box Revalation (idem), was het ouwe wijven aan het regenen en spewing cats & dogs op 't zelfde moment. Held van de dag was in elk geval deze:
Ook Jade (zie ook labadoux) en co waren in form. Getuige hun gesycroniseerde dansjes tijdens een fantastische John Hiatt. Met half oog kijkend naar die in plassende hoppende jongelui en vol oor naar de master was het genieten. Een swingend "Tennesse Plates", een mooi knipoog met "Crossing Muddy Waters". Heerlijk ! Bij Yeasayer was terug tijd om de hemelsluizen te openen en bereikte onze biertentje weinig meer dan wat doffe beats.
Zondag begon terug met zon, zowat ieder half uur afgewisseld door een licht buitje. Aloe Blacc kwam verrassend sterk uit de hoek met pure soul. I need a Dollar, mag gerust vergeten worden. Die man is veel meer dan dat ! Blonde Redhead viel me wat tegen, verstopt achter synths, pas naar het einde toe kwam er wat meer leuk gebeuk. Abysnthe Minded kwam, zag, overwon, alweer.
Daarna was het tijd voor mijn persoonlijk hoogtepunt: The Kills. Hoekig, Snedig, PodiumPrésence, elegance, rauwheid, alles geruggesteund door 4 percussionisten die als robots/legomannetjes stonden te spelen. "Black Balloon", "Fuck The People", "The Last Goodbye" waren yummie !
Later kwam nog een verrassend goeie Daniel Lanois. Na zijn oersaaie passage in Dranouter een paar jaar geleden had ik er geen goed oog in. Maar ik was dus mis. Meeslepend, schurend, swingend deden ze hun ding. Toen Trixie onder andere "Surely" kwam meedoen was het helemaal prijs.
Moe, nat, moddering en welgezind naar huis toe, allez, via de backstagebar voor de nodige afterdrinks natuurlijk :)
Trixie
Trixie Whitley speelde vorige week in Vrijstaat O, op de zeedijk in O(ostende). Wat een stem ! Ze begon wat schuchter, wisselend tussen piano & gitaar, maar gaandeweg voelde ze zich duidelijk wat meer thuis, de bindteksten werden wat langer en beter. De set varieerde nogal kwa niveau, het was duidelijk een samenraapsel van onafgewerkte nummers die dan ook eindigen als je het niet verwacht en wat werk dat ze beter in de vingers had. Ook deze keer zorgde haar meestampend been voor de nodige begeleiding ('t viel beter mee dan die keer in de 4AD). maar Wat een Stem dus ! Persoonlijk vond ik haar aan de piano intenser en beter, op andere momenten deed haar gitaarspel me toch aan haar vader denken, maar al bij al was het toch iets te rommelig om naar huis gespeeld te worden.
Steve Wynn @ 4AD
(Meer dan) aangenaam optreden nummer 3 deze week: Steve Wynn, god in beperkte kring, was weer in het land. Natuurlijk moest ik er terug bij zijn, één van die dingen waarvoor de volleytraining moet wijken.
Toen de kleine zoektocht om de 4AD te vinden afgerond was, konden we eerst nog Trixie Whitley aan het werk zien, dochter van. Klok van een stem, maar mooie songs ontbreken nog wat, maar waard om in de gaten te houden denk ik.
Steve Wynn dan. Het begon als een duo met Robert Lloyd op mandoline (later ook keyboards en gitaar) en Steve het hele optreden door op accoustische gitaar. Door deze ietwat kale bezetting kon je rustig genieten van de verhaaltjes die in zijn songs verweven zijn. Een mooi 'Boston'. 'Southern California Line' klonk ook super. 'Carry a Torch", 'Carolyn', allemaal mooi. Maar ik miste bij momenten toch het gefreak en de scherpe kantjes van zijn 'Miracle 3'. Ze speelden ook een drietal nieuwe nummers, waarvan ik vooral 'Manhattan Fault Line' onthield.
Totdat Erik van Loo de staande bas kwam spelen.... Totale ommekeer. Ongelooflijke jazzy bewerkingen de nummers, zeker met keyboards: 'Days of Wine and Roses', "Candy Machine", "The Deep End" en "Amphetamine" kreeg zijn power met een mooie bassolo.
Met het rode doek op de achtergrond en het rode lichtspel had ik bij momenten de indruk dat ik naar Twin Peaks aan het kijken was. Weird !!
.jpg)
Bij de bissen nog een rustig 'Merritville' en een blik op de klok toonde dat het al een stuk na middernacht was. 2h30 genieten dus.
Op de myspace staan een paar accoustische tracks van 'Live in Bremen'
Tot 2 maart in de Arenberg :p.
Toen de kleine zoektocht om de 4AD te vinden afgerond was, konden we eerst nog Trixie Whitley aan het werk zien, dochter van. Klok van een stem, maar mooie songs ontbreken nog wat, maar waard om in de gaten te houden denk ik.
Steve Wynn dan. Het begon als een duo met Robert Lloyd op mandoline (later ook keyboards en gitaar) en Steve het hele optreden door op accoustische gitaar. Door deze ietwat kale bezetting kon je rustig genieten van de verhaaltjes die in zijn songs verweven zijn. Een mooi 'Boston'. 'Southern California Line' klonk ook super. 'Carry a Torch", 'Carolyn', allemaal mooi. Maar ik miste bij momenten toch het gefreak en de scherpe kantjes van zijn 'Miracle 3'. Ze speelden ook een drietal nieuwe nummers, waarvan ik vooral 'Manhattan Fault Line' onthield.
Totdat Erik van Loo de staande bas kwam spelen.... Totale ommekeer. Ongelooflijke jazzy bewerkingen de nummers, zeker met keyboards: 'Days of Wine and Roses', "Candy Machine", "The Deep End" en "Amphetamine" kreeg zijn power met een mooie bassolo.
Met het rode doek op de achtergrond en het rode lichtspel had ik bij momenten de indruk dat ik naar Twin Peaks aan het kijken was. Weird !!
.jpg)
Bij de bissen nog een rustig 'Merritville' en een blik op de klok toonde dat het al een stuk na middernacht was. 2h30 genieten dus.
Op de myspace staan een paar accoustische tracks van 'Live in Bremen'
Tot 2 maart in de Arenberg :p.
Abonneren op:
Posts (Atom)