Cactusweekje was een heerlijk weekje. Zon, de groeiende verwachting en zin in de muziek en mensen, iedere keer dat ik langs het park fietste op weg naar 't station. Op dinsdag al eens piepen om de opbouw te zien, op donderdag de bar helpen zetten en vrijdag was het dan zover. Klokslag 16u afloggen op het werk, treintje op, festivalterrein op:) Blaudzun was leuke liedjes aan het spelen en het was een blij weerzien aan onze bar. Veel te vertellen, veel te lachen en zeer genoten van Thurston Moore & Chelsea Light Moving. Geen franjes, lekker rammende rock. Nog wat napraten in de backstage bar en dan naar bed.
Zaterdag was het een stuk drukker. Isbells verzorgden met een verrassend "harde" set de achtergrond voor onze jaarlijkse cocktail. The Raveonettes konden me ook deze keer niet volledig overtuigen. Michael Kiwanuka & Bonnie Raitt vulden elkaar goed aan en klonken goed, al moet ik zeggen dat ik niet van achter onze bar geweest ben. Die uitstap had ik opgespaard voor Calexico. Een stuk feestelijker dan in de AB. Sterk begonnen met 'Epic', 'Across The Wire' en 'Splitter en en paar leuke covers om te eindigen. Heerlijk. Erna nog iets te hevig 'nagepraat' ...
Zondag mocht ik ook iets later beginnen. Het was heet en druk. Eerste groep die zwaar indruk maakte was toch SX (en Quickie vond het precies ook leuk). Stem, klank, publiek. indrukwekkend. Even indrukwekkend was The Tallest Man On Earth. Hoe die op zijn eentje het park inpakte. Balthazar is niet aan mij besteed. Beach House daarentegen. ... Heerlijk. Zelfs dEUS kon het feestje niet verknallen. Ik vind hun opener 'The Architect' echt archislecht, maar wat volgende... hoed af. Barman zingt vals, maar dat kon de pret niet drukken en hoe ze met 'Suds & Soda' het festival uitwuifden....
Wel het was ongeveer het compleet tegenovergestelde van wat Raymond eerder die week bracht op de Burg. Dat was een eerder zielloze bedoening, die enkel wat loskwam bij de beatlecovers als bissen.
Posts tonen met het label cactus. Alle posts tonen
Posts tonen met het label cactus. Alle posts tonen
Modderman
Koud was het vrijdag rond 13u. Dan maar een extra laagje aandoen om naar 't Minnewaterpark te gaan... Even later hop de fiets op, puffend en zwetend onder de warme zon die opeens verschenen was. Onder dit mooie gesternte genoten van de opzwepende bluesrock met een vleugje funk van Vintage Trouble, gevolgd door een al even prachtig optreden van Trixie Whitley. Met groep deze keer en zo lijkt ze me een beter geleid projectiel dan wanneer ze soms solo speelt. Daarna was het tijd voor Shantel en die kreeg zowat iedereen aan't dansen. Zeker toen de eerste regendruppels vielen, toen werd plots nog meer gedanst. Een goeie start van Cactus dus ! wat volgende kon me niet boeien: Jungle Drum my ass, saaaai en traaag ! en Razorlight blonk ook niet echt uit.
Zaterdag begon even mooi. Ook muzikaal kon Kurt Vile lange tijd boeien met mooie rock, maar dan begon het nasale geneuzel en en ietwat saaier spel toch de bovenhand te nemen. Beetje zoals op cd, boeiend bij momenten, afstotend bij andere. Ook wel grappig dat de band uit 3 lelijke venten met lang zwart haar bestond en bijgestaan werden door een jonge, blonde, semihippe bassist.
CW Stoneking was perfect behang voor onze jaarlijkse aperitief, jaren 30 bluesdeuntjes. Aan Low en Zita Swoon Group heb ik weinig aandacht besteed, ook wel een beetje omdat het weer aan het keren was. Tijdens Grant Lee Buffalo (die klonken snedig van ver) en Black Box Revalation (idem), was het ouwe wijven aan het regenen en spewing cats & dogs op 't zelfde moment. Held van de dag was in elk geval deze:
Ook Jade (zie ook labadoux) en co waren in form. Getuige hun gesycroniseerde dansjes tijdens een fantastische John Hiatt. Met half oog kijkend naar die in plassende hoppende jongelui en vol oor naar de master was het genieten. Een swingend "Tennesse Plates", een mooi knipoog met "Crossing Muddy Waters". Heerlijk ! Bij Yeasayer was terug tijd om de hemelsluizen te openen en bereikte onze biertentje weinig meer dan wat doffe beats.
Zondag begon terug met zon, zowat ieder half uur afgewisseld door een licht buitje. Aloe Blacc kwam verrassend sterk uit de hoek met pure soul. I need a Dollar, mag gerust vergeten worden. Die man is veel meer dan dat ! Blonde Redhead viel me wat tegen, verstopt achter synths, pas naar het einde toe kwam er wat meer leuk gebeuk. Abysnthe Minded kwam, zag, overwon, alweer.
Daarna was het tijd voor mijn persoonlijk hoogtepunt: The Kills. Hoekig, Snedig, PodiumPrésence, elegance, rauwheid, alles geruggesteund door 4 percussionisten die als robots/legomannetjes stonden te spelen. "Black Balloon", "Fuck The People", "The Last Goodbye" waren yummie !
Later kwam nog een verrassend goeie Daniel Lanois. Na zijn oersaaie passage in Dranouter een paar jaar geleden had ik er geen goed oog in. Maar ik was dus mis. Meeslepend, schurend, swingend deden ze hun ding. Toen Trixie onder andere "Surely" kwam meedoen was het helemaal prijs.
Moe, nat, moddering en welgezind naar huis toe, allez, via de backstagebar voor de nodige afterdrinks natuurlijk :)
Zaterdag begon even mooi. Ook muzikaal kon Kurt Vile lange tijd boeien met mooie rock, maar dan begon het nasale geneuzel en en ietwat saaier spel toch de bovenhand te nemen. Beetje zoals op cd, boeiend bij momenten, afstotend bij andere. Ook wel grappig dat de band uit 3 lelijke venten met lang zwart haar bestond en bijgestaan werden door een jonge, blonde, semihippe bassist.
CW Stoneking was perfect behang voor onze jaarlijkse aperitief, jaren 30 bluesdeuntjes. Aan Low en Zita Swoon Group heb ik weinig aandacht besteed, ook wel een beetje omdat het weer aan het keren was. Tijdens Grant Lee Buffalo (die klonken snedig van ver) en Black Box Revalation (idem), was het ouwe wijven aan het regenen en spewing cats & dogs op 't zelfde moment. Held van de dag was in elk geval deze:
Ook Jade (zie ook labadoux) en co waren in form. Getuige hun gesycroniseerde dansjes tijdens een fantastische John Hiatt. Met half oog kijkend naar die in plassende hoppende jongelui en vol oor naar de master was het genieten. Een swingend "Tennesse Plates", een mooi knipoog met "Crossing Muddy Waters". Heerlijk ! Bij Yeasayer was terug tijd om de hemelsluizen te openen en bereikte onze biertentje weinig meer dan wat doffe beats.
Zondag begon terug met zon, zowat ieder half uur afgewisseld door een licht buitje. Aloe Blacc kwam verrassend sterk uit de hoek met pure soul. I need a Dollar, mag gerust vergeten worden. Die man is veel meer dan dat ! Blonde Redhead viel me wat tegen, verstopt achter synths, pas naar het einde toe kwam er wat meer leuk gebeuk. Abysnthe Minded kwam, zag, overwon, alweer.
Daarna was het tijd voor mijn persoonlijk hoogtepunt: The Kills. Hoekig, Snedig, PodiumPrésence, elegance, rauwheid, alles geruggesteund door 4 percussionisten die als robots/legomannetjes stonden te spelen. "Black Balloon", "Fuck The People", "The Last Goodbye" waren yummie !
Later kwam nog een verrassend goeie Daniel Lanois. Na zijn oersaaie passage in Dranouter een paar jaar geleden had ik er geen goed oog in. Maar ik was dus mis. Meeslepend, schurend, swingend deden ze hun ding. Toen Trixie onder andere "Surely" kwam meedoen was het helemaal prijs.
Moe, nat, moddering en welgezind naar huis toe, allez, via de backstagebar voor de nodige afterdrinks natuurlijk :)
Winged Victory
Meest originele groepsnaam voor 't moment is ongetwijfeld "A Winged Victory for the Sullen". Naast hun naam is ook de muziek niet voor de handliggend. Keyboards, strijkers en euh een gitaar die via een paar pedalen en nog een paar dingen naar een computer gaat, zo geluiden omzet die uit de versterker komen. Dat zat je tenminste, op de cd hoor je het niet. "Raar maar mooi" zei Koop nadat ik hem de cd had doorgespeeld. Mooi is het zeker, ik zet het regelmatig op als ik me moet concentreren op het werk. Vraag was, werk het ook live?
Ja dus. 7 nummers en een bis lang entertainden ze ons. Met mooi muziekjes, een paar visuals (waaronder een prachtig voorbijschuivende maan). Voor de rest was er weinig te zien, maar 't was echt een prachtige luisterervaring.
Sleeping Dog mocht openen, ietwat aanleunend bij Amatorski. Goed gebracht, maar aan podium presence kan nog gesleuteld worden. Het veelvuldig herstemmen van de gitaar begeleid door het platte "ja, kmoe stemmen & als je geen vragen hebt ...."... Moet er echt na elk nummer gestemd worden als je gewoon wat plukt aan de snaren?
Ja dus. 7 nummers en een bis lang entertainden ze ons. Met mooi muziekjes, een paar visuals (waaronder een prachtig voorbijschuivende maan). Voor de rest was er weinig te zien, maar 't was echt een prachtige luisterervaring.
Sleeping Dog mocht openen, ietwat aanleunend bij Amatorski. Goed gebracht, maar aan podium presence kan nog gesleuteld worden. Het veelvuldig herstemmen van de gitaar begeleid door het platte "ja, kmoe stemmen & als je geen vragen hebt ...."... Moet er echt na elk nummer gestemd worden als je gewoon wat plukt aan de snaren?
Hickey
Nightwitches mocht vorige week openen. Een all female Black Sabbath coverband. Het is eens iets anders :) 't klonk verre van slecht , maar begeesterend was het nu ook niet.
The Hickey Underworld dan. De eerste vier , vijf nummers was de klankbalans ongelooflijk slecht. Vooral de zang zat slecht. Het had misschien geholpen dat de klankman zijn koptelefoon eerder afgedaan had. De drummer van Das Pop was de gelegenheids drummer die avond. En die maakte wel indruk. Strak het tempo aangevend, dominant aanwezig. De a-typische ritmes van de songs hebben wel iets aantrekkelijks, maar ook hier kwam het niet helemaal over en de mix van de zang bleef mij storen, alhoewel het al stukken beter was dan in het begin.
Na een tijdje werd de lokgroep van het gezelschap aan de bar toch te sterk en vervoegde ik hen, mezelf afvragend waarom de bassist na elk nummer applaudisseerde.
Herexamen op KarmaHotel ...
The Hickey Underworld dan. De eerste vier , vijf nummers was de klankbalans ongelooflijk slecht. Vooral de zang zat slecht. Het had misschien geholpen dat de klankman zijn koptelefoon eerder afgedaan had. De drummer van Das Pop was de gelegenheids drummer die avond. En die maakte wel indruk. Strak het tempo aangevend, dominant aanwezig. De a-typische ritmes van de songs hebben wel iets aantrekkelijks, maar ook hier kwam het niet helemaal over en de mix van de zang bleef mij storen, alhoewel het al stukken beter was dan in het begin.
Na een tijdje werd de lokgroep van het gezelschap aan de bar toch te sterk en vervoegde ik hen, mezelf afvragend waarom de bassist na elk nummer applaudisseerde.
Herexamen op KarmaHotel ...
A & Film
Ik vond het toch een tegenvaller van formaat die Amatorski & Film. Van een film was zowiezo weinig te merken (zelfs moest het avantgardistisch & uit 1928 zijn). De muzikale ondersteuning vond ik zowaar nog langdradiger & saaier. Zij zong redelijk onverstaanbaar, de drummer blonk uit in subtiele klanken met minder subtiele bewegingen (waardoor het irritant werd als je erop begon te letten), wel leuk gitaar & keyboard werk van die gasten in het midden.
Het tweede deel waren dan de wat meer gekendere Amatorski nummers toen was het kalf voor mij al verdronken, als ik daarmee het kind met het badwater weggooi, tant pis. In elk geval vond ik haar verschrikkelijk irritant in haar lachtende persiflage van het westvlaams.
Ik had er toch wat meer van verwacht.
Het tweede deel waren dan de wat meer gekendere Amatorski nummers toen was het kalf voor mij al verdronken, als ik daarmee het kind met het badwater weggooi, tant pis. In elk geval vond ik haar verschrikkelijk irritant in haar lachtende persiflage van het westvlaams.
Ik had er toch wat meer van verwacht.
La Pegatina
Niks beter om de kolder van Bourdouxhe opzij te schuiven dan het feel good optreden van de Catalanen van La Pegatina. Mede dankzij een grote bende spanjolen in de zaal, was het van in het begin een feestje om helemaal uit de bol te gaan op het einde. Allez, zij toch, met een ware farandol. De inzet en de energie van de bank werkten aanstekelijk, hun grappen en grollen ook. Veel swingende muziekjes met accordeon, blazers en gitaren. Geen Salsa ofzo, maar rumba met vleugje Pogues en van heel verre iets van Mano Negra. Niet dat ik er muziek van in huis zou halen, maar als ze in de buurt zijn, wil ik gerust nog eens gaan zien.
Daarvoor mochten de brugse Wrong'Em Boyo openen, hoewel moeizaam, kregen ze toch ook merendeel van de aanwezigen in beweging. Die keer in Leffinge lag de nadruk wat meer op de blazers & ska, denk ik toch, nu was het iets rustiger, maar daarom niet minder goed.
Geike
Het optreden van Geike gisteren was saai, dimensieloos, ongeinspireerd en ik snap niet waar haar imago van sexsymbool vandaan komt. Voor de rest was het wel een leuke avond.
Cactus
Mark Lanegan ! Fool's Gold ! Triggerfinger ! Lamb ! Iron and Wine ! Arsenal ! Mogwai !
Het klikt duidelijk niet met Isobel Campbell, die net uit een manga strip gestapt kwam. Duidelijke misverstanden en onenigheden en toch, als Mark Lanegan zijn schuur opentrekt en die zware donkere stem debiteert/zingt, dan is het gewoon genieten. (leuk dat ze begonnen met iets van de Soulsavers, in mijn eindejaarslijstje vorig jaar).
De andere groepen maakten weinig indruk op vrijdag: Lady Linn klonk redelijk ok, KT Tunstall opvallend hard (maar daarvoor niet echt goed), Bryan Ferry nogal platjes.
Zaterdag werd stralend afgetrapt met de exotisch deuntjes en gitaartjes en muziekjes van Fool's Gold. Een waar hoogtepunt voor een op dat moment veel te leeg park. Fantastische muziek gewoon.
Keziah Jones viel me deze keer nogal gegen. Redelijk sterk begonnen, maar daarna volledig weggezakt in een ongezellige brij in plaats van zijn snedige muziek.
Cold War Kids vond ik degelijk zonder meer. Beetje spastische zanger, uitstekend ondersteund en leuke muziek, maar't mocht wat meer zijn.
Janelle Monae bracht wat meer qua show, maar ik bleef muzikaal op mijn honger zitten.
Triggerfinger Rocks ! Moet het nog gezegd? Rauwe rock (en alweer superversie van My Baby's got a Gun). Poses inbegrepen, 't blijft Belgisch beste rockband van het moment.
Lyle Lovett speelde voor een zo goed als leeg park, 't meerendeel ging eten in afwachting van Hooverphonic. De fans loved it, the others hated it.
Hooverphonic speelde ook wat van een greatest hits set, wat ik graag heb op festivals, maar deze mannen kunnen mij echt niet boeien.
Wat Lamb wel deed. iets ruwer dan ik me herinnerde van de vorige passage. Gabriel vroeg in de set, maar gedreven, zuiver. Je kreeg echt het gevoel dat er iets gebeurde....
Op zondag veel volk voor de Intergalactic Lovers, ik hoorde enkel het laatste nummer en knikte tevreden.
Daarna boeide het me allemaal niet tot Iron and Wine kwam. Ook hier iets steviger dan verwacht, lekkere songs, snedige en ietwat wars gitaarwerk. Yummie !
Hoogtepunt voor velen: Arsenal. Wat een feest alweer. Tot ver voorbij de bomen werd er meegesprongen en gezongen dat het een lieve lust was. Maar John Roan zong er toch regelmatig ferm naast (net als op Couleur Café, toch hetgene ik deze week op radio 1 hoorde), maar 't kon de pret niet drukken!
Iets minder van verwacht, maar 't was een soort van mokerslag: Mogwai ! Gesteund door de duisternis, een ietwat leger park, maar wat een sound! Laat los en laat je meedrijven, laat je terug weg duwen, onderga en geniet.
Het klikt duidelijk niet met Isobel Campbell, die net uit een manga strip gestapt kwam. Duidelijke misverstanden en onenigheden en toch, als Mark Lanegan zijn schuur opentrekt en die zware donkere stem debiteert/zingt, dan is het gewoon genieten. (leuk dat ze begonnen met iets van de Soulsavers, in mijn eindejaarslijstje vorig jaar).
De andere groepen maakten weinig indruk op vrijdag: Lady Linn klonk redelijk ok, KT Tunstall opvallend hard (maar daarvoor niet echt goed), Bryan Ferry nogal platjes.
Zaterdag werd stralend afgetrapt met de exotisch deuntjes en gitaartjes en muziekjes van Fool's Gold. Een waar hoogtepunt voor een op dat moment veel te leeg park. Fantastische muziek gewoon.
Keziah Jones viel me deze keer nogal gegen. Redelijk sterk begonnen, maar daarna volledig weggezakt in een ongezellige brij in plaats van zijn snedige muziek.
Cold War Kids vond ik degelijk zonder meer. Beetje spastische zanger, uitstekend ondersteund en leuke muziek, maar't mocht wat meer zijn.
Janelle Monae bracht wat meer qua show, maar ik bleef muzikaal op mijn honger zitten.
Triggerfinger Rocks ! Moet het nog gezegd? Rauwe rock (en alweer superversie van My Baby's got a Gun). Poses inbegrepen, 't blijft Belgisch beste rockband van het moment.
Lyle Lovett speelde voor een zo goed als leeg park, 't meerendeel ging eten in afwachting van Hooverphonic. De fans loved it, the others hated it.
Hooverphonic speelde ook wat van een greatest hits set, wat ik graag heb op festivals, maar deze mannen kunnen mij echt niet boeien.
Wat Lamb wel deed. iets ruwer dan ik me herinnerde van de vorige passage. Gabriel vroeg in de set, maar gedreven, zuiver. Je kreeg echt het gevoel dat er iets gebeurde....
Op zondag veel volk voor de Intergalactic Lovers, ik hoorde enkel het laatste nummer en knikte tevreden.
Daarna boeide het me allemaal niet tot Iron and Wine kwam. Ook hier iets steviger dan verwacht, lekkere songs, snedige en ietwat wars gitaarwerk. Yummie !
Hoogtepunt voor velen: Arsenal. Wat een feest alweer. Tot ver voorbij de bomen werd er meegesprongen en gezongen dat het een lieve lust was. Maar John Roan zong er toch regelmatig ferm naast (net als op Couleur Café, toch hetgene ik deze week op radio 1 hoorde), maar 't kon de pret niet drukken!
Iets minder van verwacht, maar 't was een soort van mokerslag: Mogwai ! Gesteund door de duisternis, een ietwat leger park, maar wat een sound! Laat los en laat je meedrijven, laat je terug weg duwen, onderga en geniet.
Swamp
Tony Joe White kon zich gister goed thuis voelen in't MaZ. Het was er heel duister met een sobere rode belichting. Nightclubsfeer tot en met en 't was er snikheet. Maar dan eerder een hitte van het droge type, al had mijn metgezelle last van "ejaculerend bier" ...
TJW begon solo (onlangs de omkadering was een grote zwarte hoed, diep over de ogen getrokken en die ogen waren al bedekt met een grote zonnebril) met een paar nieuwe (trage nummers). Daarna kwam de drummer erbij en werd het tempo (gelukkig) ietwat omhoog getrokken en volgende enkele momenten met subliem gitaarspel. Na zijn "I'll take requests now" volgden alras "Stud Spider" en "Polk Salad Annie". Maar daarna ging het tempo weer omlaag en begon het op te vallen hoezeer bepaalde nummers op elkaar lijken en verloor het concert aan spankracht.
Na een lange pauze volgende uiteindelijk de bisnummers met als afsluiter het lang geeanticipeerde "Steamy Windows". Plots liep een deel van het volk dat reeds aan de bar stond de zaal terug in.
TJW begon solo (onlangs de omkadering was een grote zwarte hoed, diep over de ogen getrokken en die ogen waren al bedekt met een grote zonnebril) met een paar nieuwe (trage nummers). Daarna kwam de drummer erbij en werd het tempo (gelukkig) ietwat omhoog getrokken en volgende enkele momenten met subliem gitaarspel. Na zijn "I'll take requests now" volgden alras "Stud Spider" en "Polk Salad Annie". Maar daarna ging het tempo weer omlaag en begon het op te vallen hoezeer bepaalde nummers op elkaar lijken en verloor het concert aan spankracht.
Na een lange pauze volgende uiteindelijk de bisnummers met als afsluiter het lang geeanticipeerde "Steamy Windows". Plots liep een deel van het volk dat reeds aan de bar stond de zaal terug in.
De Sfeer van de Grote Dagen
't is dus niet dat ik de voorbije maand weinig tot niks gepost heb, dat ik niet ben buitengeweest....Een bloemlezing:
- Steve Wynn & Chris Cacavas in Mechelen. Speciale locatie, een soort omgebouwde kerk. Een voorprogramma dat serieus solliciteerde naar slechtste ooit (ondanks dat het iemand was van een boys "rock"band). Eerst Cacavas wat solo niet super, wel mooi en een synth die niet werkte.... Dan Steve erbij... Ik zie hem liever met full band, maar ook nu was het niet mis. "Ribbons & Chains", "Dandy in Disguise" (nog nooit live gehoord), "When You Smile". alles met subtiele begeleiding van Chris Cacavas. Toen de snel gerepareerde synth het opnieuw begaf en de rookmachine te veel op hun zenuwen werkte, kwamen beide doodgemoederd aan de zijkant van de zaal staan, naast de stoeltjes en brachten de ware simpele versies: trekzak & gitaar: "If it was easy", "Tears wont Help", "Carolyn" ...
We beleven toch altijd iets speciaals met die kerel :)
- Elvis Peeters en "de sfeer van de grote dagen": Elvis Peeters had zeker 3 keer zoveel volk in De Werf samen gekregen dan met zijn "boekpassage" in de Biekorf een paar jaar geleden, toen waren we met 10. Nu was het wel meer een concert met een verhaal. Het verhaal van zijn jeugd en de opkomst van de punk over het zelfgemaakte krantje tot het eerste rockfestival. Dit alles nogal electronisch ondersteund en met visuals van de antikernbom betogingen en andere leuke dingen uit die tijd. Leuk bedacht, maar geen sfeer van de grote dagen.
- De Catatonics mochten openen voor Elliott Murphy en deden dit weer heel goed. Veel samenzang, mooie rustige nummers en een Neil Young cover om er wat tempo in te krijgen.
Tempo kreeg Elliott Murphy genoeg in 't MaZ... Een kleine 2u30 fijn vertier en goeie rock 'n' roll. "Sonny", "Green River", "Last of The Rock Stars" en meer van dat moois passeerde de revue. Hevig jammend met Olivier Durand, een paar valse stops aan het einde en dan weer verder gaan, .... 't was mooi. Afgesloten werd er met een echte unplugged sessie die maar bleef duren om uiteindelijk toch weer electrisch af te sluiten met "Last Call".
- Een nostalgisch tripje naar de AB, bracht ons naar een wel heel wisselvallig optreden van The Sisters of Mercy (voor de collega's: die zonder drummer :) ). Veel rook, veel licht vanaf het podium de zaal in, maar dat gaf niet. Bij momenten werd toch teveel gewauweld ipv gezongen en dat leidde tot zwakke versies van "Temple of Love" & "Alice", maar dat werd goed gemaakt door bommen van "Marianne", "Dominion/Mother Russia" en "Vision Thing". Zowaar de sfeer van de grote dagen (bij momenten). En wat echt de oude dagen terugbracht was het onverwacht tegen het lijf lopen van één van de koks waarmee ik 20 jaar geleden "het seizoen" deed :p
- Eigenlijk brachten Band of Horses een paar dagen later toch meer sfeer in dezelfde zaal. Beginnend vanaf het duo dat "Evening Kitchen" bracht. De prachtige foto's die het optreden ondersteunden, geprojecteerd op een groot doek op de achtergrond. Al vroeg werd er naar een eerste hoogtepunt gebouwd met "Cigarettes ...", "Mary Song" tot "Is There a Ghost". Een ietwat rappe versie van die laatste, maar wel leuk. Daarna begonnen ze m.i. ietwat teveel te "zwemmen". Soms verscheen er nog een extra gitarist die weinig bijbracht. Naar het einde toe nog een fanastische versie van "Funeral" gehoord. Een zeer verdienstelijk optreden en een leuke avond :p
- Tenslotte was er nog een solovoorstelling van Frank Focketijn "Brief aan mijn rechter" van Georges Simenon, waarin iemand probeert uit te leggen dat hij zijn maitresse uit liefde en met voorbedachten rade vermoord had. Hij was dus niet gek (tijdelijk ontoerekeningsvatbaar) en het was niet in een opwelling (hij sloeg haar al lang uit liefde). Sobere belichting (eerst van onder en voor, later van opzij) en subtiel gespeeld. Het was een aangrijpende voorstelling waarin je meegaat in het verhaal van de troosteloze huwelijken, de maitresses en dominante moeder, tot er opeens de laatste bocht gemaakt wordt...
“Jullie hebben geen idee van de vereniging van twee wezens en van de hoogtepunten die hun hartstocht kan bereiken” en dat is idd zo, toch niet op die manier.
"Begint u nu niet over het glibberige pad van de onzedelijkheid. Er was geen glibberig pad, en er was geen onzedelijkheid. Er was een man die niet anders kon handelen dan hij deed. Omdat wat er op het spel stond zijn eigen geluk was, ... en dat hij niet mocht verspelen."
Voor maart staat nog op het programma: Tony Joe White, Buffalo Tom & Wim Vandekeybus.
- Steve Wynn & Chris Cacavas in Mechelen. Speciale locatie, een soort omgebouwde kerk. Een voorprogramma dat serieus solliciteerde naar slechtste ooit (ondanks dat het iemand was van een boys "rock"band). Eerst Cacavas wat solo niet super, wel mooi en een synth die niet werkte.... Dan Steve erbij... Ik zie hem liever met full band, maar ook nu was het niet mis. "Ribbons & Chains", "Dandy in Disguise" (nog nooit live gehoord), "When You Smile". alles met subtiele begeleiding van Chris Cacavas. Toen de snel gerepareerde synth het opnieuw begaf en de rookmachine te veel op hun zenuwen werkte, kwamen beide doodgemoederd aan de zijkant van de zaal staan, naast de stoeltjes en brachten de ware simpele versies: trekzak & gitaar: "If it was easy", "Tears wont Help", "Carolyn" ...
We beleven toch altijd iets speciaals met die kerel :)
- Elvis Peeters en "de sfeer van de grote dagen": Elvis Peeters had zeker 3 keer zoveel volk in De Werf samen gekregen dan met zijn "boekpassage" in de Biekorf een paar jaar geleden, toen waren we met 10. Nu was het wel meer een concert met een verhaal. Het verhaal van zijn jeugd en de opkomst van de punk over het zelfgemaakte krantje tot het eerste rockfestival. Dit alles nogal electronisch ondersteund en met visuals van de antikernbom betogingen en andere leuke dingen uit die tijd. Leuk bedacht, maar geen sfeer van de grote dagen.
- De Catatonics mochten openen voor Elliott Murphy en deden dit weer heel goed. Veel samenzang, mooie rustige nummers en een Neil Young cover om er wat tempo in te krijgen.
Tempo kreeg Elliott Murphy genoeg in 't MaZ... Een kleine 2u30 fijn vertier en goeie rock 'n' roll. "Sonny", "Green River", "Last of The Rock Stars" en meer van dat moois passeerde de revue. Hevig jammend met Olivier Durand, een paar valse stops aan het einde en dan weer verder gaan, .... 't was mooi. Afgesloten werd er met een echte unplugged sessie die maar bleef duren om uiteindelijk toch weer electrisch af te sluiten met "Last Call".
- Een nostalgisch tripje naar de AB, bracht ons naar een wel heel wisselvallig optreden van The Sisters of Mercy (voor de collega's: die zonder drummer :) ). Veel rook, veel licht vanaf het podium de zaal in, maar dat gaf niet. Bij momenten werd toch teveel gewauweld ipv gezongen en dat leidde tot zwakke versies van "Temple of Love" & "Alice", maar dat werd goed gemaakt door bommen van "Marianne", "Dominion/Mother Russia" en "Vision Thing". Zowaar de sfeer van de grote dagen (bij momenten). En wat echt de oude dagen terugbracht was het onverwacht tegen het lijf lopen van één van de koks waarmee ik 20 jaar geleden "het seizoen" deed :p
- Eigenlijk brachten Band of Horses een paar dagen later toch meer sfeer in dezelfde zaal. Beginnend vanaf het duo dat "Evening Kitchen" bracht. De prachtige foto's die het optreden ondersteunden, geprojecteerd op een groot doek op de achtergrond. Al vroeg werd er naar een eerste hoogtepunt gebouwd met "Cigarettes ...", "Mary Song" tot "Is There a Ghost". Een ietwat rappe versie van die laatste, maar wel leuk. Daarna begonnen ze m.i. ietwat teveel te "zwemmen". Soms verscheen er nog een extra gitarist die weinig bijbracht. Naar het einde toe nog een fanastische versie van "Funeral" gehoord. Een zeer verdienstelijk optreden en een leuke avond :p
- Tenslotte was er nog een solovoorstelling van Frank Focketijn "Brief aan mijn rechter" van Georges Simenon, waarin iemand probeert uit te leggen dat hij zijn maitresse uit liefde en met voorbedachten rade vermoord had. Hij was dus niet gek (tijdelijk ontoerekeningsvatbaar) en het was niet in een opwelling (hij sloeg haar al lang uit liefde). Sobere belichting (eerst van onder en voor, later van opzij) en subtiel gespeeld. Het was een aangrijpende voorstelling waarin je meegaat in het verhaal van de troosteloze huwelijken, de maitresses en dominante moeder, tot er opeens de laatste bocht gemaakt wordt...
“Jullie hebben geen idee van de vereniging van twee wezens en van de hoogtepunten die hun hartstocht kan bereiken” en dat is idd zo, toch niet op die manier.
"Begint u nu niet over het glibberige pad van de onzedelijkheid. Er was geen glibberig pad, en er was geen onzedelijkheid. Er was een man die niet anders kon handelen dan hij deed. Omdat wat er op het spel stond zijn eigen geluk was, ... en dat hij niet mocht verspelen."
Voor maart staat nog op het programma: Tony Joe White, Buffalo Tom & Wim Vandekeybus.
Dikke Tetten
"Dikke Tetten". Dat waren ze. De woorden die Arno 't meest in de mond nam tijdens zijn optreden in het MaZ. Soms gecombineerd met de term "geen". Maar hij was de goed bij de babbel. Vele verhaaltjes en duidingen tussen de nummers door. Een veeg uit de pan naar het salon-socialisme (zou de aanwezige schepen van cultuur het gehoord hebben en de boodschap verder dragen?), maar vooral veel licht aangebrande praat dus. "Er zijn meer vrouwen dan chinezen op deze wereld" was een andere leuke.
't was ook eens iets anders om 't optreden mee te maken vanuit een ander perspectief. Dat van degene die iets minder groot geschapen zijn, t.t.z., degene die vooral zicht hebben op de rug van de persoon die voor hen staat. De mooiste plaats aan de pa was helaas al ingenomen door een mede-tijdelijke-rolstoelpatient, dus had ik ook vooral zicht op de paardenstaarten van het koppeltje voor mij. De aandacht gaat dan wel automatisch iets meer naar de teksten van de liedjes en ik heb toch een paar keer meer moeten lachen met wat er gezongen werd dan anders.
Voor de rest was het een typsiche goeie Arno-show, met als uitblinkers vooral de tragere nummers eigenlijk "Lola etc", "Elle pense quand elle danse" (die tekst !) , ... "Je veux nager" was ook nog eens van de partij. Uitsmijters waren "oh la la" (de kozakken versie) en "Putain Putain". Bisnummers "Les yeux de ma mère" en "Les filles du bord de mer". Zoals gezegd, een typische goeie Arno show, beetje voorspelbaar, maar wel goed.
't was ook eens iets anders om 't optreden mee te maken vanuit een ander perspectief. Dat van degene die iets minder groot geschapen zijn, t.t.z., degene die vooral zicht hebben op de rug van de persoon die voor hen staat. De mooiste plaats aan de pa was helaas al ingenomen door een mede-tijdelijke-rolstoelpatient, dus had ik ook vooral zicht op de paardenstaarten van het koppeltje voor mij. De aandacht gaat dan wel automatisch iets meer naar de teksten van de liedjes en ik heb toch een paar keer meer moeten lachen met wat er gezongen werd dan anders.
Voor de rest was het een typsiche goeie Arno-show, met als uitblinkers vooral de tragere nummers eigenlijk "Lola etc", "Elle pense quand elle danse" (die tekst !) , ... "Je veux nager" was ook nog eens van de partij. Uitsmijters waren "oh la la" (de kozakken versie) en "Putain Putain". Bisnummers "Les yeux de ma mère" en "Les filles du bord de mer". Zoals gezegd, een typische goeie Arno show, beetje voorspelbaar, maar wel goed.
Karl Bartos
Zaterdag was de eerste Bahnhof Berlin avond in 't concertgebouw. "Iets" van BruggeCentraal & Cactus. Thema van de avond was "VJ's vs DJ's". Een hele stap voor mij die electro(nica)
Ik heb de 3de set van de "voorprogramma's" gezien. Maar dan wat minimalistisch gebliep en geblop met een projectie van een "storingslijn"... Not my cup of tea.
De hoofdvogel was wel stukken aangenamer. Karl Bartos, ex-Kraftwerk, toch wel een pionier in het genre, bracht een zo goed als volledige Kraftwerk set (hoorde ik ook niet wat Daftpunk) met leuke, levendige visuals. Muzikaal een hoogtepunt, visueel mocht het ook gezien zijn, maar uiteindelijk blijven het 2 nerds die achter 4 mac's en nog paar technische instrumenten staan te staan of draaien. Je kan bij manier van spreken naar een film kijken. Maar aangenaam voor oog en oor. Vanaf Numbers over The Model tot Tour The France (met Eddy beelden).
't Pitchin' programma in de lobby didn't get the party started met lauwe 90's R&Beats. Ook hier, geen thee voor mij.
Toch een leuke avond gehad.
Ik heb de 3de set van de "voorprogramma's" gezien. Maar dan wat minimalistisch gebliep en geblop met een projectie van een "storingslijn"... Not my cup of tea.
De hoofdvogel was wel stukken aangenamer. Karl Bartos, ex-Kraftwerk, toch wel een pionier in het genre, bracht een zo goed als volledige Kraftwerk set (hoorde ik ook niet wat Daftpunk) met leuke, levendige visuals. Muzikaal een hoogtepunt, visueel mocht het ook gezien zijn, maar uiteindelijk blijven het 2 nerds die achter 4 mac's en nog paar technische instrumenten staan te staan of draaien. Je kan bij manier van spreken naar een film kijken. Maar aangenaam voor oog en oor. Vanaf Numbers over The Model tot Tour The France (met Eddy beelden).
't Pitchin' programma in de lobby didn't get the party started met lauwe 90's R&Beats. Ook hier, geen thee voor mij.
Toch een leuke avond gehad.
Cactusje
De laatste slapers krijg ik maar moeilijk uit mijn ogen na een alweer gezellig Cactusfestival. Muzikaal heb ik minder meegepikt dan andere jaren wegens een ietwat grotere drukte aan de bar en andere gezellige bezigheden...
't Begon vrijdag met I Am Kloot, goeie songs, maar ze bleven me iets teveel op hetzelfde trage ritme kabbelen waardoor na een tijdje de verveling wat toesloeg. Ghinzu bevestigde het goede dat ze eind vorig jaar in't Ma/Z lieten zien. Ook David Gray bevestigde wat hij in januari in de AB deed, fantastisch beginnen, dan een enorme dip om dan weer super te eindigen. Ik verdenk er hem zelfs van dat de setlist identiek was.
Zaterdag liep het al vroeg storm voor een goede Balthazar. Little Dragon zorgde voor prima achtergrond muziek terwijl we aan onze eerste apero begonnen in onze loungebar (lange bar verantwoordelijken only)(José James deed hetzelfde tijdens de tweede apero). Black Mountain klonk fantastisch. Veel Led Zep-achtige dingen met wat keyboards erover heen, zonder echt hard te klinken. Zalig ! Balkan Beat Box waren de eersten om de wei echt in vuur en vlam te zetten. Parties everywhere met hun balkan meets rap meets ambiance. K's Choice bracht een makke set. Elvis Costello begon prachtig en eindigde evenzo, helaas zette iemand tussendoor de hemelsluizen open waardoor in onze bartent de muziek niet meer te horen was door het gekakel van de schuilende medemens. God bestaat niet, dat is duidelijk. Jamie Lidell bracht een bij wijlen fantastische set, altijd opzwepend en meeslepend, maar die techno-uitstapejs hoefden niet voor mij.
De zondag begon bij met Fiction Plane, zoon van sting. Ziet eruit als, klinkt bij momenten als de papa en speelt snedig gelijk de police in hun goeie dagen. Verdienstelijk optreden! John Spencer was iets minder hard en rauw dan verwacht maar ik kon die rockabilly wel smaken. Wat een gitarist trouwens ! Tijdens Tori Amos heb ik me toch laten verleiden om richting de technische dienst te slenteren om het einde van de voetbalfinale mee te maken. 60 man gekluisterd rond een klein draagbaar tv'tje terwijl 30 meter verder, schuin voor ons, een al bij al rustige set gebracht werd. 't was moeilijk om bij cruciale fases de stilte te bewaren. Geen idee trouwens waarom ze de vele covers bracht (Teen Spirit, Personal Jesus en nog een paar). Maar dank zij Iniesta kwam er een einde aan het gesteek en geplaag tussen Alex van Maes en mezelf. Hij mocht zijn oranje vlag & zelfgemaakt "holland wk kampioen" gebruiken om zijn tranen te drogen :) Mocht voetbal hem nu nog iets kunnen schelen, niet dus. Net als vorig jaar was het beste van het festival ook het laatste. Macy Gray is terug en hoe ! Klok van een stem, 2 volslanke backingvocalistes met klokken van stemmen. Fantastische sfeervolle en goede muziek. 't werd alweer een enorm afscheidfeestje (ook hier, waarom die covers? oa Creep).
tot volgende jaar @LangeBar@Cactusfestival@dorstigenlaven.
't Begon vrijdag met I Am Kloot, goeie songs, maar ze bleven me iets teveel op hetzelfde trage ritme kabbelen waardoor na een tijdje de verveling wat toesloeg. Ghinzu bevestigde het goede dat ze eind vorig jaar in't Ma/Z lieten zien. Ook David Gray bevestigde wat hij in januari in de AB deed, fantastisch beginnen, dan een enorme dip om dan weer super te eindigen. Ik verdenk er hem zelfs van dat de setlist identiek was.
Zaterdag liep het al vroeg storm voor een goede Balthazar. Little Dragon zorgde voor prima achtergrond muziek terwijl we aan onze eerste apero begonnen in onze loungebar (lange bar verantwoordelijken only)(José James deed hetzelfde tijdens de tweede apero). Black Mountain klonk fantastisch. Veel Led Zep-achtige dingen met wat keyboards erover heen, zonder echt hard te klinken. Zalig ! Balkan Beat Box waren de eersten om de wei echt in vuur en vlam te zetten. Parties everywhere met hun balkan meets rap meets ambiance. K's Choice bracht een makke set. Elvis Costello begon prachtig en eindigde evenzo, helaas zette iemand tussendoor de hemelsluizen open waardoor in onze bartent de muziek niet meer te horen was door het gekakel van de schuilende medemens. God bestaat niet, dat is duidelijk. Jamie Lidell bracht een bij wijlen fantastische set, altijd opzwepend en meeslepend, maar die techno-uitstapejs hoefden niet voor mij.
De zondag begon bij met Fiction Plane, zoon van sting. Ziet eruit als, klinkt bij momenten als de papa en speelt snedig gelijk de police in hun goeie dagen. Verdienstelijk optreden! John Spencer was iets minder hard en rauw dan verwacht maar ik kon die rockabilly wel smaken. Wat een gitarist trouwens ! Tijdens Tori Amos heb ik me toch laten verleiden om richting de technische dienst te slenteren om het einde van de voetbalfinale mee te maken. 60 man gekluisterd rond een klein draagbaar tv'tje terwijl 30 meter verder, schuin voor ons, een al bij al rustige set gebracht werd. 't was moeilijk om bij cruciale fases de stilte te bewaren. Geen idee trouwens waarom ze de vele covers bracht (Teen Spirit, Personal Jesus en nog een paar). Maar dank zij Iniesta kwam er een einde aan het gesteek en geplaag tussen Alex van Maes en mezelf. Hij mocht zijn oranje vlag & zelfgemaakt "holland wk kampioen" gebruiken om zijn tranen te drogen :) Mocht voetbal hem nu nog iets kunnen schelen, niet dus. Net als vorig jaar was het beste van het festival ook het laatste. Macy Gray is terug en hoe ! Klok van een stem, 2 volslanke backingvocalistes met klokken van stemmen. Fantastische sfeervolle en goede muziek. 't werd alweer een enorm afscheidfeestje (ook hier, waarom die covers? oa Creep).
tot volgende jaar @LangeBar@Cactusfestival@dorstigenlaven.
Marble Sounds & Lali Puna
Vorige week ben ik dank zij ons Roosje onverwachts in 't Ma/Z beland. Twee uitspraken, van elke artiest één, waren de hoogtepunten van de avond.
"Bedankt voor.... te applaudiseren", zei de zanger van Marble Sounds na het eerste nummer. Leuke muziekjes, die meestal rustig beginnen en daarna leuk openbloeien maar 't geheel lijkt allemaal wat teveel op elkaar. Maar toch een aangenaam begin.
"Sorry, I'm not used to hear my voice ... like this", zei de zangeres van Lali Puna net voor het laatste nummer van de set. Ik hoop voor haar dat het inderdaad zo is. Zo'n monotoon gezeur ! ondersteund door drummer en 2 keyboards en soort gitaar (ene van de Notwist) klonk het mij allemaal te stereotyp. Gelukkig stond er naast ons een of andere spaanse enclave die voor het nodige entertainment zorgde :p
"Bedankt voor.... te applaudiseren", zei de zanger van Marble Sounds na het eerste nummer. Leuke muziekjes, die meestal rustig beginnen en daarna leuk openbloeien maar 't geheel lijkt allemaal wat teveel op elkaar. Maar toch een aangenaam begin.
"Sorry, I'm not used to hear my voice ... like this", zei de zangeres van Lali Puna net voor het laatste nummer van de set. Ik hoop voor haar dat het inderdaad zo is. Zo'n monotoon gezeur ! ondersteund door drummer en 2 keyboards en soort gitaar (ene van de Notwist) klonk het mij allemaal te stereotyp. Gelukkig stond er naast ons een of andere spaanse enclave die voor het nodige entertainment zorgde :p
Bits & Pieces
Ik heb de voorbije weken nog een paar optredens gezien die weinig of geen indruk nalieten: Eagle Seagull, Scott H. Biram, Peggy Sue, Slim Cessna's Autoclub.
Ook een paar die gewoon tegenvielen: ik heb toch moeite met de makkere sound van Archie Bronson Outfit en Roland, Steven De Bruyn & Tony Gyselinck viel gewoon tegen.
Vorige zaterdag ben ik bij wijze van aperitief binnengesukkeld op Tielt Rockt in Schuiferskappele of all places, home of the Dirty Scums. Ik was curieus naar ene Escalier de Tintin. De klank van de micro's was abominabel slecht (blame de public address), maar het gitaarwerk mocht er wezen. Een halfuurke sonic youth getinte rock met leuke ritme veranderingen in 't plaatselijke parochiezaaltje met dito sfeer en aanwezige paardekoppen.
't moet niet altijd den AB zijn om aangenaam te zijn.
Ook een paar die gewoon tegenvielen: ik heb toch moeite met de makkere sound van Archie Bronson Outfit en Roland, Steven De Bruyn & Tony Gyselinck viel gewoon tegen.
Vorige zaterdag ben ik bij wijze van aperitief binnengesukkeld op Tielt Rockt in Schuiferskappele of all places, home of the Dirty Scums. Ik was curieus naar ene Escalier de Tintin. De klank van de micro's was abominabel slecht (blame de public address), maar het gitaarwerk mocht er wezen. Een halfuurke sonic youth getinte rock met leuke ritme veranderingen in 't plaatselijke parochiezaaltje met dito sfeer en aanwezige paardekoppen.
't moet niet altijd den AB zijn om aangenaam te zijn.
Uitstapjes
De voorbije weken heb ik een paar concerten gezien die niet al te memorable waren. Toch maar even vermelden voor de volledigheid:
Het optreden op LeffingeLeuren had ik gemist wegens volley verplichtingen en dat moest dus rechtgezet worden. Over't voorprogramma: als't een schreeuwwedstrijd was geweest, dan hadden ze hands down gewonnen. Gelukkig was het daarna tijd voor BRS zelf.
Vanaf de eerste noten van "Doesn't Matter Much" was het er boenk op. Stevige gebalanceerde sound (mijn hemd bewoog in elk geval niet meer op de tonen van de drums), aardige lichtshow en enthousiast publiek en de sexy schuchtere verschijning met de gitaar. Later zouden nog o.a. een snijdend "I Wish I Was Someone Better" en "It's Getting Boring by The Sea" uit de eerste CD volgen. Stuk voor stuk, kleine hoogtepuntjes in de set. Halverwege de set werd het podium overgenomen door de crowd surfende jongeren (ja, ik was eens op een concert met 'jeugd' en 'meisjes') . Even erna werd het Ms Carter blijkbaar en moest de gitaar eraan geloven en verdween ze even backstage... Met een nieuwe gitaar gingen ze daarna ongestoord verder. Er werd na 55 minuten afgesloten met een feestelijk "Heartsink" dat iets ruwer klinkt dan op de CD. Gebist werd er met "You Bring Me Down" & "Colours Fade". Een zeer leuk rock avondje !
Hou de komende dagen de site van Anton Coene in de gaten, hij reist de komende dagen mee met BRS en zijn foto's zijn fantastisch mooi.
- Thin Line Men @ De Zwerver in 't kader van hun Rough Diamonds (check it out voor de komende weken, paar interessante dingen) rockten, maar niks memorabel.
- Isbells @ Cactus @ MaZ waren ronduit saai. Leuk voor een paar liedjes maar teveel gestoeld op dat ene geluid te veelvuldig ondersteund door het oe_oe_oe. Misschien beter in theater ofzo waar je 't zittend kan ondergaan. 'T voorprogramma kwam van Le Loup die de eerste nummers even saai klonken maar dan plots gedurende een paar nummers uit het vaatje "fantastisch leuke muziekjes" te tappen en dan weer in te dommelen.
- Vrijdag avond bracht Youp van 't Hek "omdat de nacht" zijn verhaal over het ouder worden en het leven tot de dood. Een stuk verfijnder en minder plat dan zijn vorige shows, met leuke doordenkertjes, afrekenend met kleinburgelijkheid, en enpassant de actualiteit ridiculiserend.
- In dezelfde stadschouwburg was het zondag de beurt aan Boudewijn de Groot met zijn "Wilde Jaren". Een rare titel voor een heel intimistische set met mooi nummertjes, met een beperkt aantal klappers in (die dan nog in een minder gelukt kleedje gebracht weren). Veelvuldig werd er verwezen naar de Lennaert Nijgh zaliger en een stukje ging over 's mans jaren in Nederlands Indië . Hoogtepunten voor mij waren "Vriendinnen voor één nacht" en "Noordzee".
Het optreden op LeffingeLeuren had ik gemist wegens volley verplichtingen en dat moest dus rechtgezet worden. Over't voorprogramma: als't een schreeuwwedstrijd was geweest, dan hadden ze hands down gewonnen. Gelukkig was het daarna tijd voor BRS zelf.
Vanaf de eerste noten van "Doesn't Matter Much" was het er boenk op. Stevige gebalanceerde sound (mijn hemd bewoog in elk geval niet meer op de tonen van de drums), aardige lichtshow en enthousiast publiek en de sexy schuchtere verschijning met de gitaar. Later zouden nog o.a. een snijdend "I Wish I Was Someone Better" en "It's Getting Boring by The Sea" uit de eerste CD volgen. Stuk voor stuk, kleine hoogtepuntjes in de set. Halverwege de set werd het podium overgenomen door de crowd surfende jongeren (ja, ik was eens op een concert met 'jeugd' en 'meisjes') . Even erna werd het Ms Carter blijkbaar en moest de gitaar eraan geloven en verdween ze even backstage... Met een nieuwe gitaar gingen ze daarna ongestoord verder. Er werd na 55 minuten afgesloten met een feestelijk "Heartsink" dat iets ruwer klinkt dan op de CD. Gebist werd er met "You Bring Me Down" & "Colours Fade". Een zeer leuk rock avondje !
Hou de komende dagen de site van Anton Coene in de gaten, hij reist de komende dagen mee met BRS en zijn foto's zijn fantastisch mooi.
Let's Ballad
Dat stond er op één van de t-shirts die te koop waren in de promostand: "Let's Ballad." Eigenlijk vat dit redelijk goed samen waar Richard Hawley voor staat: rustige, gitaargedreven liedjes met een ietwat sombere stem gebracht. Op cd gaat het me af en toe vervelen, dus ging ik met gemengde gevoelens naar de schouwburg, om er anderhalf uur later glimlachend terug buiten te stappen.
De mooie liedjes werden op eenzelfde manier gebracht, veelal met een gitaarklank die doet denken aan de jaren '50/'60, ondersteund door een bas, subtiele drums, iets minder subtiele keyboards en een multi-gitarist. Het tempo bleef wat het ook op cd was, al waren er de heerlijke soleermomenten, die eigenaardig genoeg niet het tempo opdreven, maar tiJdens de welke de rest van de band luider speelde en het gitaartje wat op de achtergrond gemixed werd.
Het was 's mans tweede optreden blijkbaar: "from last time, I remember going into a bar, ...... and that's it." Hopelijk blijft er dit keer toch ook het enthousiaste publiek hangen.
Hoogtepunten voor mij waren 'The Ocean' waarmee hij het optreden afsloot en ergens in het begin "Open Up Your Door."
De mooie liedjes werden op eenzelfde manier gebracht, veelal met een gitaarklank die doet denken aan de jaren '50/'60, ondersteund door een bas, subtiele drums, iets minder subtiele keyboards en een multi-gitarist. Het tempo bleef wat het ook op cd was, al waren er de heerlijke soleermomenten, die eigenaardig genoeg niet het tempo opdreven, maar tiJdens de welke de rest van de band luider speelde en het gitaartje wat op de achtergrond gemixed werd.
Het was 's mans tweede optreden blijkbaar: "from last time, I remember going into a bar, ...... and that's it." Hopelijk blijft er dit keer toch ook het enthousiaste publiek hangen.
Hoogtepunten voor mij waren 'The Ocean' waarmee hij het optreden afsloot en ergens in het begin "Open Up Your Door."
Ghinzu @ MaZ
Enigszins aangedaan van de opgelopen (nipte) volleynederlaag en beetje natjes van wat er uit de lucht viel, geraakte ik zaterdag toch nog net op tijd in' MaZ om 'Sold Out' te zien. Een man/vrouw duo die met beats, electronica en bijhorende visuals een wat 80's geïnspireerde set brachten. Beetje teveel van hetzelfde voor mijn doen, maar de afsluitende nummers mochten er zijn: 'I don't wanna have sex with you' en 'You're too drunk to fuck now'. yep, brusseleirs in 't engels.
De hoofdmoot van de avond waren ander hoofdstedelingen, razend populair over de taalgrens en iets zuidelijker. Bij ons jammer genoeg zwaar miskend. Ghinzu dus. Ze brengen muziek ergens tussen wave en rock in, een mooie balans tussen electronica en gitaren. Een energieke zanger die het volk weet te bespelen (maar laat aub dat falset stemmetje achterwege). De geluidsmuren/klanktapijten werden deftige opgetrokken en afgewisseld met leuke intermezzo's. Net wanneer een nummer langdradig dreigde te worden, ging het weer de andere kant op. Ze kregen ook zowat de hele zaal aan mee springen tijdens bepaalde nummers.
Helaas toch ook een paar dingetjes die me stoorden... de bindteksten waren in het engels, belgische ziekte? De gitarist/electronica-dinges moest soms door een roadie bijgelicht worden met een lampje zodat hij kon zien wat hij speelde.... Na een uur beginnen aan de bisnummers, ne keer 4, dan 2 en dan uiteindelijk toch 'Blow' (bijna 3 kwartier later).
Maar muzikaal top !
De hoofdmoot van de avond waren ander hoofdstedelingen, razend populair over de taalgrens en iets zuidelijker. Bij ons jammer genoeg zwaar miskend. Ghinzu dus. Ze brengen muziek ergens tussen wave en rock in, een mooie balans tussen electronica en gitaren. Een energieke zanger die het volk weet te bespelen (maar laat aub dat falset stemmetje achterwege). De geluidsmuren/klanktapijten werden deftige opgetrokken en afgewisseld met leuke intermezzo's. Net wanneer een nummer langdradig dreigde te worden, ging het weer de andere kant op. Ze kregen ook zowat de hele zaal aan mee springen tijdens bepaalde nummers.
Helaas toch ook een paar dingetjes die me stoorden... de bindteksten waren in het engels, belgische ziekte? De gitarist/electronica-dinges moest soms door een roadie bijgelicht worden met een lampje zodat hij kon zien wat hij speelde.... Na een uur beginnen aan de bisnummers, ne keer 4, dan 2 en dan uiteindelijk toch 'Blow' (bijna 3 kwartier later).
Maar muzikaal top !
Zondag @ Cactus
Ook zondag begon met wat nattigheid (voor het festival dan) en het was nog steeds donker toen de Mono ons serieus wakker schudde. Rustig kabbelende lappen muziek die ontaarden in een heerlijke chaos van gejam met gitaren en drums. Sonic Youth ten tijde van Evol zowaar. Wakker worden !!!!!!!!!!!!
Terwijl we dan toch wakker waren konden we verder springen, feesten met Babylon Circus. Die kregen meteen iedereen mee en zorgden voor de eerste keer die dag dat iedereen aan het meebewegen, swingen, dansen was. De donkere wolken verdwenen dan ook en maakten plaats voor een warme, stralende zon.
Tweede aangename verrassing van de dag voor mij waren The Notwist. Ze zien er wat nerderig uit en lijkt erop dat een van die mannen gewoon de wii-music aan het spelen is, maar wat ze samen brengen met hun keyboards, gitaren en platendraaier klonk zeeeer goed en aangenaam.
Aangename verrassing nummer drie waren de mannen van !!!. Wat een energie, wat een gedrevenheid een grote zak steengoede songs. Tijdens het tweede nummer mochten ze de zanger al terug uit het publiek plukken. Zoiets straalt van alles uit en iedereen smaakte het wel.
Magic Numbers waren brachten een leuke set tijdens mijn schaft. De oude hits kregen iedereen mee en het nieuwere werk ligt in het verlengde daarvan. Het is dus uitkijken naar de nieuwe CD later dit jaar.
Mocht er een dak opgestaan hebben, dan ging dat er wel af tijdens Calexico. Amparo Sanchez was er dit keer niet bij, maar dat kon de pret niet drukken. Crystal Frontier zat helemaal vooraan in de set en gedreven door de blazers werd er onder de hete zon een fantastisch mooi mexicaans feestje gebouwd. Meermaals dacht ik, oja, ook dat nummer... en oja, ook dat, ....en .... echt een Geniet-moment, met grote G.
Lamb is grootendeels aan mij voorbijgegaan, maar 't weinige dat ik echt gehoord heb beviel me wel. Joss Stone was er niet, maar wat Jamie Lidell deed dat vlotjes vergeten. Hij ziet er niet uit, zijn band nog minder, ze krijgen echt de prijs van de 'worst dressed artists ever' op cactus, maar dat hield hen niet tegen om er een leuke set neer te zetten, meer dan dat zelfs, al vlug kregen ze iedereen mee en voor de derde keer stond iedereen te heupwiegen en tijdens Another Day stond iedereen gewoon te dansen, zwaaien swingen, tot ver achteraan in 't park. Zelden gezien.
Hear, See, Feel The World had een affiche waar ik blij mee was. Meerendeel bracht ook wat er van verwacht werd. Zeker de zondag vond ik een hoogdag. Maar het is en blijft ook een omgeving waarin met vrienden ontmoet en nieuwe vrienden maakt. Ook dat was dit jaar het geval. Altijd leuk om Koop te zien, de babbels met Kris en Valerie zorgen voor een leuke extra en met de rest van onze crew achter de lange bar hadden we een super weekend ! 27.000 bezoekers can't be wrong.
Terwijl we dan toch wakker waren konden we verder springen, feesten met Babylon Circus. Die kregen meteen iedereen mee en zorgden voor de eerste keer die dag dat iedereen aan het meebewegen, swingen, dansen was. De donkere wolken verdwenen dan ook en maakten plaats voor een warme, stralende zon.
Tweede aangename verrassing van de dag voor mij waren The Notwist. Ze zien er wat nerderig uit en lijkt erop dat een van die mannen gewoon de wii-music aan het spelen is, maar wat ze samen brengen met hun keyboards, gitaren en platendraaier klonk zeeeer goed en aangenaam.
Aangename verrassing nummer drie waren de mannen van !!!. Wat een energie, wat een gedrevenheid een grote zak steengoede songs. Tijdens het tweede nummer mochten ze de zanger al terug uit het publiek plukken. Zoiets straalt van alles uit en iedereen smaakte het wel.
Magic Numbers waren brachten een leuke set tijdens mijn schaft. De oude hits kregen iedereen mee en het nieuwere werk ligt in het verlengde daarvan. Het is dus uitkijken naar de nieuwe CD later dit jaar.
Mocht er een dak opgestaan hebben, dan ging dat er wel af tijdens Calexico. Amparo Sanchez was er dit keer niet bij, maar dat kon de pret niet drukken. Crystal Frontier zat helemaal vooraan in de set en gedreven door de blazers werd er onder de hete zon een fantastisch mooi mexicaans feestje gebouwd. Meermaals dacht ik, oja, ook dat nummer... en oja, ook dat, ....en .... echt een Geniet-moment, met grote G.
Lamb is grootendeels aan mij voorbijgegaan, maar 't weinige dat ik echt gehoord heb beviel me wel. Joss Stone was er niet, maar wat Jamie Lidell deed dat vlotjes vergeten. Hij ziet er niet uit, zijn band nog minder, ze krijgen echt de prijs van de 'worst dressed artists ever' op cactus, maar dat hield hen niet tegen om er een leuke set neer te zetten, meer dan dat zelfs, al vlug kregen ze iedereen mee en voor de derde keer stond iedereen te heupwiegen en tijdens Another Day stond iedereen gewoon te dansen, zwaaien swingen, tot ver achteraan in 't park. Zelden gezien.
Hear, See, Feel The World had een affiche waar ik blij mee was. Meerendeel bracht ook wat er van verwacht werd. Zeker de zondag vond ik een hoogdag. Maar het is en blijft ook een omgeving waarin met vrienden ontmoet en nieuwe vrienden maakt. Ook dat was dit jaar het geval. Altijd leuk om Koop te zien, de babbels met Kris en Valerie zorgen voor een leuke extra en met de rest van onze crew achter de lange bar hadden we een super weekend ! 27.000 bezoekers can't be wrong.
Zaterdag @ Cactus
Helaas, donkere wolken boven 't minnewaterpark op zaterdag, maar die werden snel verdreven door joe gideon & the shark (met zijn allen naar LeffingeLeuren!). 65 Days of Static gooiden daar nog een stevig geluidstapijt tegenaan. Meestal melodisch, opgejaagd door de hyperkynetische drummer naar freaky hoogtepunten. Een paar druppels later was het dan tijd voor de jonge snaken van de Black Box Revelation, wiens lof ik hier al een paar keer gezongen heb. Ook deze keer ontgoochelenden ze niet. Stevig, Snedig, Denderende drums en Scherp gitaarwerk. Meer moest dat niet zijn.
Afknappper van formaat: Joan As A Policewoman. Geen idee wat de fuzz vandaan komt. Positief was wel haar binnenkomer: "Fantastisch dat jullie hier zijn en niet in Werchter bij Madonna". De hemel huilde mee.
Enter Don Bata & zijn HiS-squad. Op slag stopte het met regenen tot na het laatste optreden.
Cold War Kids vond ik wel leuk klinken, maar het was ook etenstijd. Lanegan & Dulli brachten ongeveer wat ze ook in januari in de AB deden. Met zijn drieên, heerlijke nummers, iets te rustig, maar die grafstem.....
Voor novastar was het game, set, match. Handsdown de 't meest populaire optreden van de dag. We hadden wel heeeeeeeeel weinig te doen aan de bar terwijl die mannen de ene hit naar de andere speelden. Hoed af.
Paul Weller mocht de boel afsluiten. Helaas besloot hij dat te doen met nummers van zijn laatste 2 cd's. Weinig oud en swingend werk. Live Wood halverwege de set was bracht wat leven in de brouwerij. Shout To The Top ook, maar voor de rest was het vooral een slappe boel. (en het doet pijn dit zeggen).
Afknappper van formaat: Joan As A Policewoman. Geen idee wat de fuzz vandaan komt. Positief was wel haar binnenkomer: "Fantastisch dat jullie hier zijn en niet in Werchter bij Madonna". De hemel huilde mee.
Enter Don Bata & zijn HiS-squad. Op slag stopte het met regenen tot na het laatste optreden.
Cold War Kids vond ik wel leuk klinken, maar het was ook etenstijd. Lanegan & Dulli brachten ongeveer wat ze ook in januari in de AB deden. Met zijn drieên, heerlijke nummers, iets te rustig, maar die grafstem.....
Voor novastar was het game, set, match. Handsdown de 't meest populaire optreden van de dag. We hadden wel heeeeeeeeel weinig te doen aan de bar terwijl die mannen de ene hit naar de andere speelden. Hoed af.
Paul Weller mocht de boel afsluiten. Helaas besloot hij dat te doen met nummers van zijn laatste 2 cd's. Weinig oud en swingend werk. Live Wood halverwege de set was bracht wat leven in de brouwerij. Shout To The Top ook, maar voor de rest was het vooral een slappe boel. (en het doet pijn dit zeggen).
Abonneren op:
Posts (Atom)