Writing Songs is Therapy

Vorig jaar rond deze tijd van het jaar ben ik naar 'huisconcert' geweest in 't gentse, al was het in een achterzaaltje van een café, deze keer waren diezelfde groepen wel te bewonderen in de huiskamer zelf. Een overvolle huiskamer zelfs, want 50 man is toch een drukke maar gezellige bende !

Stanton mocht openen en deden dat iets rustiger dan vorig jaar. Gisteren waren ze enkel met contrabas & gitaar/banjo te bewonderen, maar 't blijft mooi. Deze groep van Geert Hellings brengt in het najaar eindelijk de cd uit die vorig jaar is opgenomen met en geproduced door Jim White. Vooral het gitaarwerk in het laatste nummer was weer prachtig. In een ander nummer hadden ze het over 'staring down the Mississippi' ... als antwerpenaars gewoon "'t scheld" vervangen door dat ander water zeker :)

Beide heren waren ook de begeleidingsband voor Jim White. In de eigenaardige opstelling dat JW achteraan stond. Hij begon met een deel oude nummers waarbij meestal wel een (al dan niet) leuk verhaal bijhoorde en waarbij hij zich toch blijf afzetten van het geloof en bijhorende instituten. 'Jailbird' over zieltjes winnen in de gevangenis, 'Still Waters' over een junkie die geld telt/zoekt om te scoren, ...  "Writing Songs is Therapy", zei hij op een bepaald moment, en als je teksten wat volgt, moet het toch wel een getornmenteerde mens zijn, al is hij zeer vriendelijk tijdens de losse babbels.

De tweede helft bevatte meer nummers van de nieuwe cd waaronder een mooi 'State of Grace'.

't was een aangenaam optreden, maar er ontbrak een beetje tempo of afwisseling in de nummers, een beetje meer snedigheid had wel gemogen, maar ik wil niet muggeziften.

te laat !

Veel te laat met deze concertdingetjes, maar alvorens morgen aan het zomerseizoen te beginnen, toch nog summier de laatste maanden even samenvatten:

Op 1 mei was er de red rock rally met een verrassend aangename Transcoder. Ook Arquettes mochten er wezen. Jack Parow & CPEX hoeven voor mij niet meer.

Een paar dagen daarvoor was ik op mijn eerste concert in de wespestraat, (wel niet helemaal, maar 't was toch dezelfde organisatie) voor een sublieme Jim White (goeie muziek, leuke verhaaltjes, .... ). William Tyler (us) feat. Volker Zander vond ik wat tegenvallen.

Een paar daarna ontdekte ik een nieuwe concertzaal in Brussel "Recyclart". 't is eigenlijk een doorgang van een treinstation, maar dat kon de pret niet drukken. Integendeel ! Marc Ribot Trio speelden er de pannen van het dak, allez, de stenen uit de muur. Een soort rock maar dan op zijn jazzisch gebracht. Onderaanvoering van de leider mochten de drummer (zeer jazzy stijl) en bassist (en laptop bediener) proberen te volgen of de grenzen wat verleggen. Enige negatieve was dat er in de "intro's" soms teveel gebliept en getuut werd naar mijn goesting.

Sabbath Assembly 's anderendaags was een soort religieuze doom rock. Geweldig lachwekkend en dat is het dan ook. Mijn zin om voor Earth te blijven was meteen gekelderd.

Eefje Visser mocht openen voor Luka Bloom, en ze zag er schattig uit. Muzikaal was veeeel minder. Luka Bloom daarentegen zorgde voor een heel aangenaam concert (als vanouds).

en een van de hoogte punten van het jaar was alvast Ryan Bingham, vorige week in de zwerver. Americana/country zoals ik het graag hoor. leuke solo's, pakkende nummers en korrelige hese stem. Laat die maar rap terug deze kant uitkomen !

Dranouter (zaterdag)

Enige uren later ben ik dan wakker geworden onder een donkergrijze hemel, met lichtgrijze tinten en een ferm windje. Wel lekker warm. Rond de middag aan de apéro met gezamelijk hapjes begonnen. Marleen had heerlijke kaasjes en chorizo's bij, mijn chips waren er maar banaal tegen....

Brengt me op het standje van In De Wulf op het terrein. Op zich vind ik het een leuk initiatief om voor 5 EUR per gerecht (voor, hoofd, na) de mensen iets fijnproeverigs te laten proeven. Had ik misschien ook wel geprobeerd ware het weer iets mooier geweest, maar op zo'n festival wil de maag toch ietwat stevig gevuld worden en kan het best wel wat vettigheid verdragen en dan lijkt een bakje bami met curry saus en grote loempia toch wat aanlokkelijker.





Muzikaal begon mijn zaterdag met Laxula. Een spaans collectief dat in het verlengde van 'ojos de brujos' werkt. Flamenco afgewisseld met wat rock, arabische en andere dingen. Aangenaam voor het oor. Bedoeling was daarna om Zjef Vanuytsel mee te pikken in de Flamundo, maar die tent was veeeel te klein voor het opgekomen volk en als het daarna dan nog begint te regenen, ben ik al vlug terug richting Kayam vertrokken om er het einde van Xavier Rudd meet te pikken. 2 mannen achter een enorme batterij van instrumenten: drums, digeridoos, gitaar en andere percussies. Wat een show ! Wat een muziek ! "Let Me Be" was zowaar een tweede hoogtepunt. Een echte revelatie voor mij (ergens in het verlengde van John Butler maar multi-instrumentaal). Uiscedwr klonk daarna goed, maar iets te mak. Daarna heb ik het zowaar een volledig optreden van Suzanne Vega volgehouden, waardoor ik meerendeel van Jim White gemist heb. Stom Stom Stom Stom, want hij was echt goed bezig ! Leuke verhaaltjes en interactie met het publiek en snedige songs met zijn drieën. Zowaar hoogtepunt nummer 3. Een paar munt thees later was het dan tijd voor The Man They Couldn't Hang. Grappig, gedreven en toch ontbrak er iets om de boel mee te krijgen. DJ Bob mocht de avond afsluiten, maar wat mij betreft een sof, gezien het hoge electro en R&B gehalte van zijn set...