Patti

Het is al weer een hele tijd geleden dat ik ze aan het werk zag, ontgoochelen deed ze maar 1 keer in Dranouter, maar de andere keren was (deeerste keer met Nick Cave in Skibbereen) machtig tot zeer aangenaam. Ook gisteren was het een zeer aangename avond.

Als Cactus medewerker sta ik normaal aan de ingang om ticketje te controleren, gisteren mocht ik echter op't podium staan om te opdringerige fans beleefd terug te wijzen. Vanuit die hoedanigheid was het ook grappig om de eersten de zaal te zien binnenlopen om op de eerste rij te kunnen zitten.

Van in het begin ('April Fool') zat de sfeer goed en at het concert gebouw uit haar hand. Persoonlijk vind ik de huidige versie van 'Dancing Barefoot' iets te traag/zaag en ontbreekt het lichtvoetige/blootvoets dansen. Iets was ze zelf regelmatig deed, voor de monitors een dansje doen. Halverwege het optreden tijdens het overbodige nummer van de band, deed ze dat zelfs in de donkerte van de zaal.
Gelukkig werd bij 'Distant Fingers' terug uit het juiste vaatje getapt en zo golfde het optreden verder. De drummer kon zich bij 'Beneath The Southern Cross' goed uitleven en werd er beetje heerlijkt gefreaked met de gitaren. Bij de intro van 'Horses' in the medley kreeg ik zowaar kippevel van de intensiteit. Ook de 'Land' was aangrijpend.

Helemaal lachen was het achteraf toen de fans kwamen zagen achter set lists, plectrummekes of zelfs haar flesjes water :)

Steve en De Pijnders

Begin juni later speelde Steve Earle in het concertgebouw. Veel usual suspects in da house ! Goed avondje ook van de goedgeluimde en gedreven country folker.  De goeie nieuwe CD werd met verve voorgesteld en voor de rest werd ouder werk er tussengepropt. En toch, af en toe sloop er gelijk wat monotonie in de set. Gelukkig duurden die momentjes niet lang en konden we rustig verder genieten. 'Galway Girl' blijft één van mijn lievelingsnummers, dus ik was zeer tevreden dat het in de set zat., samen met opener "The Low Highway" en "Continental Trailway Blues" één van de hoogtepunten van de set.

2 dagen later trok ik richting MaZ voor de herneming van 'De Pijnders'. Zes leden van de Gilde van de Pijnders bereiden de processie voor, samen hun hoogtes en vooral hun laagstes en zwakheden.Schitterende cast met o.a. Titus De Voogdt, Johan Heldenbergh en zowaar Tom Vermeir van A Brand. Ik had er al veel goeie dingen van gehoord en de verwachtingen lagen hoog. Die werden helaas niet helemaal ingelost. De acteurs waren daarvoor bij momenten te onverstaanbaar. Lag het aan het Oostvlaamse taaltje, het orkest dat live meespeelde en zo de acteurs overstemde, ... Het stuk was lang uitgesponnen. Zo was er een zeer goed moment waarin een kleine veeboer zijn gal spuwt over de investeringsdruk, het groeien van het bedrijf ... de sores van de boerenstiel dezer dagen dus. Heel aangrijpend en waarheidsgetrouw, maar was het echt relevant? Die man had al genoeg andere problemen :) De interacties, die kantelende speelvloer er zat veel goeds in en was uiteindelijk wel een aangename avond.

Spijtig ³

Laat Wim Helsen alsjeblieft zijn kant van het verhaal vertellen. Het is HI-LA-RISCH !

Feestjes

Door de lange dagelijkse verplaatsingen zijn de besprekingskes er wat bij ingeschoten:

• Eerst was er (dank zij Greetje) een leuke avond met Goran Bregovic. Het eerste half uus was wat slappekes, maar de laatste 2 uur waren dik in orde. Van "Gas Gas Gas" tot  het revolutionaire "Bella Ciao". 22 man sterk waren ze. 2 zangeressen, 6 zangers, wat blazers, een drummer en wat strijkers. Het enige jammere was dat er toch nogal geluidjes te horen waren waar je niet precies kon achterhalen waar het vandaan kwam. Maar dat kon de danspret niet drukken.
• 's anderendaags was richting De Zwerver voor John Parish. Mooie filmpjes op (soms) mooie muziek. Ik was meestal eerder benieuwd naar de rest van de film (o.a van Patrice Toye) dan naar het vervolg van de muziekjes. Zeker als hij aan de keyboards zat was het nogal eentonig.
• Een weekje later op zondagavond speelde het voormalige punkorkest Stiff Little Fingers ten dans in de 4AD. "Unwanted Tattoo" mocht openen en deed dat nogal chaotisch ...die van SLF klonken ondanks hun split in 1983 nog steeds gedreven en begeesterd. ook hier gingen de beentjes los :)

(foto Hagar)

 

 

• Op dinsdag was het dan tijd voor Chuck Prophet in den Trap. Ongeveer een jaar geleden dat we hem daar de stampvolle kelder zagen op stelten zetten, was het ook deze keer prijs. ambiance, rock van de pure aard. Alleen, net als bij SLF... concert begon pas na 22u . Ik ben rond 23u30 vermoeid naar huis gegaan. beetje spijt, maar ik wou vooral veilig in mijn bedje belanden.
• Van het zelfde laken een broekpak bij Villagers in de Handelsbeurs in Gent. al heb ik het hier wel tot het einde volgehouden. Zo lang hebben ze nu ook niet gespeeld, maar wat ze brachten was wel van de bovenste plank. Ingetogen beginnen (de set, ook sommige nummers) om daarna helelmaal loos te gaan. Vooral vanaf "The Bell" was het echt genieten. Een hoofdpodium voor die mannen en rap !
• Op 1 mei was ik dan traditiegetrouw present in den botanieken hof voor de Red Rock Rallye. Maar 't meerendeel van de optredens is aan mij voorbij gegaan. Northern Sadness klonk zeer Sisters-achtig en beviel me zeer. Daarnaast was het vooral leuk om iedereen terug te zien.
• Er was ook nog een dagje Labadoux in de stede waar ik mijn broek versleten heb. Staat dat huis alweer te koop ....  Zeer in de smaak viel Kajhem Orchestra, een tiental jongelui uit Keiem die zich amuseren met iets dat het midden houdt tussen ska & balkan. Al mocht dat drumsolo moment gevolgd door drumsolo met keyboards afwezig gebleven zijn. Goeie leute ! Viel alweer tegen The Rhythm Junks en ook wel beetje Luka Bloom. Hij was me iets te zeer aan het preken en meezingmomentjes aan het zoeken en tegelijk aan het klagen dat het wat rumoerig was in de tent. Wie dan weer beter dan verwacht in de smaak viel was Alan Stivell. Harp, doedelzak en andere instrumenten afwisselend. eens wat rapper, dan eens wat trager, maar vooral meeslepend. Folkies zoals ik het graag heb :)
• Tenslotte was er nog Daan in 't MaZ. Het is niet zo mijn ding en ik was er vooral voor 't gezelschap. Daan brengt zijn ding met nodige bravoure en arrogantie. 't klinkt allemaal wel vol, maar echt raken doet het mij niet, behalve de bissen dan: Swedish Designer Durgs & Housewife.

Tenallerslotste nog een schouderklop aan Paul Vandecasteele. Meubilair in de Zwerver en LL. Fijn je gekend te hebben. Moest je nu zo vroeg gaan?

Karl Bartos

Zaterdag was de eerste Bahnhof Berlin avond in 't concertgebouw. "Iets" van BruggeCentraal &  Cactus. Thema van de avond was "VJ's vs DJ's".  Een hele stap voor mij die electro(nica)

Ik heb de 3de set van de "voorprogramma's" gezien. Maar dan wat minimalistisch gebliep en geblop met een projectie van een "storingslijn"... Not my cup of tea.

De hoofdvogel was wel stukken aangenamer. Karl Bartos, ex-Kraftwerk, toch wel een pionier in het genre, bracht een zo goed als volledige Kraftwerk set (hoorde ik ook niet wat Daftpunk) met leuke, levendige visuals. Muzikaal een hoogtepunt, visueel mocht het ook gezien zijn, maar uiteindelijk blijven het 2 nerds die achter 4 mac's en nog paar technische instrumenten staan te staan of draaien. Je kan bij manier van spreken naar een film kijken. Maar aangenaam voor oog en oor. Vanaf Numbers over The Model tot Tour The France (met Eddy beelden).

't Pitchin' programma in de lobby didn't get the party started met lauwe 90's R&Beats. Ook hier, geen thee voor mij.

Toch een leuke avond gehad.

Joan (of) A

De afsluiter van een te matig concert voorjaar was Joan Armatrading, in het concertgebouw zowaar. Een net nog iets ouder en gemengder publiek dan de avond ervoor in de Lotto Arena.

Het was even wennen aan de sobere opbouw (geen doek, gewoon de achtermuur als decor), het was eveneens wennen om iemand zonder microfoon in de hand of op staander te zien. 't was zo'n "oortjes"-achtig ding waardoor ze haar beide handen vrij had om gitaar te spelen en rond te lopen (en de pedaalbak te bedienen).

't Doel was 't voorstellen van de nieuwe cd & het was (helaas) geen greatest hits tour. De sfeer tijdens het optreden was er dan ook wel wat naar, na de nummers klonk wel een beleefd applaus, er werd op haar vraag wel eens meegewuifd van links naar rechts en terug, er werd tijdens "Best Dress" wel meegeklapt en gezongen, maar niks was echt spontaan of enthousiasmerend.

Tenzij er tussen het middelmatige (niet slecht, maar o zo clean) opeens een klassieker gespeeld werd, wat dan weer de al dan niet cynische opmerking "oh you like this one" meebracht. Haar babbels waren wel vlot, leuk en dubbelzinnig en leek te zeggen dat ze er wel zin in had.

Maar zo'n hoogtepunt werd al vlug weer opgevolgd door wat meer matig werk. Tijdens "The Weakness in Me" werd toch wel duidelijk want voor een fantastische stem ze eigenlijk heeft en dat ze met veel gevoel de nummers kan brengen. Een van de kippevelmomenten. Evenals bij het eerste bis nummer "Willow"

Bij het afsluitende "Drop The Pilot" ging de volledige zaal zowaar aan het dansen. Wat een verschil met de rest van het optreden. Maar dit was voor haar duidelijk een verplicht nummertje. Ze bleef duidelijke hangen aan de kant alwaar ze van het podium mocht verdwijnen terwijl ze daarvoor toch het hele podium bestreek.

Prachtige stem, mooie liedjes, maar veel middelmaat.

Dan

Brand !

Aan het eind van een dag die begon met het gevreesde bericht van het overlijden van mijn grootmoeder, hoopte ik wat verpozing te vinden bij De Roovers, een toneelgezelschap die me al een paar keer zeer aangenaam verrast heeft. "ça brule" heet de voorstelling, waarmee ze dit seizoen op stap zijn. Leuk is ook dat An Miller mee is, het wulpse Liesje uit "Het Eiland."

Het zou over vuur gaan, figuurlijk en letterlijk, met als vertrekpunt "het meisje met de zwavelstokjes" en nog een paar hoogdravende dingen, in de bijhorende folder werkt ook verwezen naar Rote Armee Fraction. Een wild avondje dus.

Niet ! An Miller was aandoenlijk met de zwavelstokjes en daar houdt het zowat op. Een paar hoogdravende, niets zeggende teksten die werden gedeclameerd, een familie Flodder-scene op zijn 'ollands, een barslechte versie van "Child in Time" (zelfs met de complete overacting nog steeds waardeloos).

Uiteindelijk bleek het stuk ook zo'n 20 minuten korter dan aangekondigd. Voor mij niet getreurd. Degene die het stuk nog moeten zien, ik zou zeggen, verbrand de tickets, ça brûle !

Update: MAG denkt er ook het zijne van, zowaar in de lijn van wat ik hier schreef.

Het uur van de prutser @ Concertgebouw

Ik ben net thuis van een heerlijk avondje Wim Helsen. Iets minder meeslepend dan 'bij mij zijt ge veilig', maar een zeeeeeeeeer vermakelijke show. Hij probeert gedurende meer dan anderhalf uur een mopje te vertellen over een bezoek aan de bakker, maar in zijn gekende stijl wijkt hij af, springt van de hak op de tak om alles uiteindelijk toch aaneen te breien, nuja, alles, toch veel.

Hilarisch bij momenten, doorzichtig bij andere, subtiel tot absurd. Een enorme cocktail van fragmenten, fratsen, verhalen en soorten humor, opeens onderbroken door een 'shockerend moment' als keerpunt. Eigenlijk vertelt hij hoe je als je liegt, je moet overdrijven, zodanig dat er geen respons meer komt en ergens loopt er dan een parallel verhaal met ene zoon van god.



Als Piv Huvluv-fan is het wel spijtig dat Raffaelle Cara's hitje een soort rode draad had in het verhaal. Piv's dansje blijft de max ! (maar dat is een andere show)