Rad

Stipt om 20u was het van dat gister. Kathleen was nog parkeersplaats aan het zoeken. Helaas voor haar.  “Hope Your Happy Now” en wat volgde moest ze missen.  Als Napoleon Dynamite presenteerde Elvis C zijn 350 meter hoge (volgens hem toch) “Spectaculair Spinning Songbook”. Een soort rad van fortuin met namen van liedjes van hem en anderen op.  Iemand uit het publiek (meestal een deerne) werd op het podium geleid en mocht aan het rad draaien. Het lied werd gespeeld en de persoon in kwestie mocht in de gogo box shaken gedurende dat nummer. Kwestie van het entertainend te houden. De een kwam er al beter vanaf dan de andere, de een danste ook beter dan de andere. ’t Is eens een andere manier om tot een setlist te komen.

Elvis C was goed geluimd (dat Johnny Cash verhaal ... ) en het samenspel met The Imposters was super.  Hij bestrijkt een heel gamma van country, oude krakers, harde rock nummers en gevoelige songs en met zijn warme, brekende, stokkende stem en dito gitaarspel raakte hij me ook meermaals.

Zoals met ‘Almost Blue’, ‘All This Useless Beauty’ of ‘Clubland’. Er kwam zelfs (net als bij de Whigs trouwens een streepje ‘Purple Rain’ ...

Enigszins verrassend, stopte hij na anderhalf uur. Wat, is het al anderhalf uur??? Was mijn reactie.

De bissen begon hij solo met 2 nummers uit de jaren 20 en 30 waar ene Josephine de hoofdrol speelde... stil en prachtig.

Daarna was het weer rad tijd en uiteindelijk werd er na 2.5 uur afgesloten met een snedig ‘I Want You’ vooraf gegaan door ‘Oliver’s Army’, ‘Pump It Up’ en ‘What’s So Funny About Peace, Love and Understanding’. Kwestie van de Angry Young Man nog eens boven te halen en iedereen breed lachend veel te vroeg de warme brusselse nacht in te sturen.

Setlist hier

2 op 2 kwa voltreffers deze week, benieuwd wat Rival Sons vanavond brengen :p

Cactusje

De laatste slapers krijg ik maar moeilijk uit mijn ogen na een alweer gezellig Cactusfestival. Muzikaal heb ik minder meegepikt dan andere jaren wegens een ietwat grotere drukte aan de bar en andere gezellige bezigheden...

't Begon vrijdag met I Am Kloot, goeie songs, maar ze bleven me iets teveel op hetzelfde trage ritme kabbelen waardoor na een tijdje de verveling wat toesloeg. Ghinzu bevestigde het goede dat ze eind vorig jaar in't Ma/Z lieten zien. Ook David Gray bevestigde wat hij in januari in de AB deed, fantastisch beginnen, dan een enorme dip om dan weer super te eindigen. Ik verdenk er hem zelfs van dat de setlist identiek was.

Zaterdag liep het al vroeg storm voor een goede Balthazar. Little Dragon zorgde voor prima achtergrond muziek terwijl we aan onze eerste apero begonnen in onze loungebar (lange bar verantwoordelijken only)(José James deed hetzelfde tijdens de tweede apero). Black Mountain klonk fantastisch. Veel Led Zep-achtige dingen met wat keyboards erover heen, zonder echt hard te klinken. Zalig ! Balkan Beat Box waren de eersten om de wei echt in vuur en vlam te zetten. Parties everywhere met hun balkan meets rap meets ambiance. K's Choice bracht een makke set. Elvis Costello begon prachtig en eindigde evenzo, helaas zette iemand tussendoor de hemelsluizen open waardoor in onze bartent de muziek niet meer te horen was door het gekakel van de schuilende medemens. God bestaat niet, dat is duidelijk. Jamie Lidell bracht een bij wijlen fantastische set, altijd opzwepend en meeslepend, maar die techno-uitstapejs hoefden niet voor mij.

De zondag begon bij met Fiction Plane, zoon van sting. Ziet eruit als, klinkt bij momenten als de papa en speelt snedig gelijk de police in hun goeie dagen. Verdienstelijk optreden! John Spencer was iets minder hard en rauw dan verwacht maar ik kon die rockabilly wel smaken. Wat een gitarist trouwens ! Tijdens Tori Amos heb ik me toch laten verleiden om richting de technische dienst te slenteren om het einde van de voetbalfinale mee te maken. 60 man gekluisterd rond een klein draagbaar tv'tje terwijl 30 meter verder, schuin voor ons, een al bij al rustige set gebracht werd. 't was moeilijk om bij cruciale fases de stilte te bewaren. Geen idee trouwens waarom ze de vele covers bracht (Teen Spirit, Personal Jesus en nog een paar). Maar dank zij Iniesta kwam er een einde aan het gesteek en geplaag tussen Alex van Maes en mezelf. Hij mocht zijn oranje vlag & zelfgemaakt "holland wk kampioen" gebruiken om zijn tranen te drogen :) Mocht voetbal hem nu nog iets kunnen schelen, niet dus. Net als vorig jaar was het beste van het festival ook het laatste. Macy Gray is terug en hoe ! Klok van een stem, 2 volslanke backingvocalistes met klokken van stemmen. Fantastische sfeervolle en goede muziek. 't werd alweer een enorm afscheidfeestje (ook hier, waarom die covers? oa Creep).

tot volgende jaar @LangeBar@Cactusfestival@dorstigenlaven.