Cactus

Mark Lanegan ! Fool's Gold ! Triggerfinger ! Lamb ! Iron and Wine ! Arsenal ! Mogwai !

Het klikt duidelijk niet met Isobel Campbell, die net uit een manga strip gestapt kwam. Duidelijke misverstanden en onenigheden en toch, als Mark Lanegan zijn schuur opentrekt en die zware donkere stem debiteert/zingt, dan is het gewoon genieten. (leuk dat ze begonnen met iets van de Soulsavers, in mijn eindejaarslijstje vorig jaar).

De andere groepen maakten weinig indruk op vrijdag: Lady Linn klonk redelijk ok, KT Tunstall opvallend hard (maar daarvoor niet echt goed), Bryan Ferry nogal platjes.

Zaterdag werd stralend afgetrapt met de exotisch deuntjes en gitaartjes en muziekjes van Fool's Gold. Een waar hoogtepunt voor een op dat moment veel te leeg park. Fantastische muziek gewoon.

Keziah Jones viel me deze keer nogal gegen. Redelijk sterk begonnen, maar daarna volledig weggezakt in een ongezellige brij in plaats van zijn snedige muziek.

Cold War Kids vond ik degelijk zonder meer. Beetje spastische zanger, uitstekend ondersteund en leuke muziek, maar't mocht wat meer zijn.

Janelle Monae bracht wat meer qua show, maar ik bleef muzikaal op mijn honger zitten.

Triggerfinger Rocks ! Moet het nog gezegd? Rauwe rock (en alweer superversie van My Baby's got a Gun). Poses inbegrepen, 't blijft Belgisch beste rockband van het moment.

Lyle Lovett speelde voor een zo goed als leeg park, 't meerendeel ging eten in afwachting van Hooverphonic. De fans loved it, the others hated it.

Hooverphonic speelde ook wat van een greatest hits set, wat ik graag heb op festivals, maar deze mannen kunnen mij echt niet boeien.

Wat Lamb wel deed. iets ruwer dan ik me herinnerde van de vorige passage. Gabriel vroeg in de set, maar gedreven, zuiver. Je kreeg echt het gevoel dat er iets gebeurde....

Op zondag veel volk voor de Intergalactic Lovers, ik hoorde enkel het laatste nummer en knikte tevreden.

Daarna boeide het me allemaal niet tot Iron and Wine kwam. Ook hier iets steviger dan verwacht, lekkere songs, snedige en ietwat wars gitaarwerk. Yummie !

Hoogtepunt voor velen: Arsenal. Wat een feest alweer. Tot ver voorbij de bomen werd er meegesprongen en gezongen dat het een lieve lust was. Maar John Roan zong er toch regelmatig ferm naast (net als op Couleur Café, toch hetgene ik deze week op radio 1 hoorde), maar 't kon de pret niet drukken!

Iets minder van verwacht, maar 't was een soort van mokerslag: Mogwai ! Gesteund door de duisternis, een ietwat leger park, maar wat een sound! Laat los en laat je meedrijven, laat je terug weg duwen, onderga en geniet.

An Evening with Greg Dulli & Mark Lanegan

Lanegan ken ik al van bij de Screaming Trees, Dulli en zijn Afghan Whigs ken ik minder. Wat de heren samen gedaan hebben met The Gutter Twins & The Twilight Singers bevalt me wel en hetgeen ik al opgevangen heb van hun live-tredens, schijnt het ook de moeite te zijn. Dus ... vorige week was het van dat. Richting Brussel en AB.

Redelijk tijdig vertrokken, omdat het zitplaatsen waren en omdat we toch ietwat gunstige plaatsten wilden... Helaas was er ook een voorprogramma. Hij speelde op een zeer eigenzinnige manier gitaar en stootte daarbij langgerekte klanken uit.... of volgens de Windy die achter ons zat: "Dat eerste, derde en vijfde nummer waren toch hetzelfde?"

De heren zelf dan. Het was aangekondigd aan een akoestisch concert met nummers die ze graag speelden en/of allang niet meer gespeeld hadden. Uiteindelijk bleek het duo met 3 te zijn. Ene Dave Rosser was erbij om gitaar te spelen, Dullie speelde afwisselend gitaar en piano. Ze hebben ongeveer anderhalf nummer gespeeld dat ik kende (ergens iets gebaseerd op Led Zep en 'All I Have To Do is Dream' ), maar dat gaf eigenlijk niet. Want er zijn mooi, heel mooie liedjes en een paar pareltjes gespeeld, zeker als Mark Lanegan zijn diepste klanken losliet terwijl Greg Dulli op de toesten speelde. Vooral dat eerste nummer van de bissen was echt WOW !! (setlist anybody?)

Toch wel spijtig dat de stukken die ze met 2 gitaristen speelden, die 2 veelal hetzelfde (veelal simpele riedels) speelden. Wat een verschil op dat gebied met Roland. Maar de mannen amuseerden zich zichtbaar op het podium en zoiets werkt aanstekelijk.

Schone avond, maar volgende keer toch maar met groep.

Cactus (Vrijdag)

Gister was het de eerste avond van het Cactusfestival . Het was alweer een heel gezellig boel. De modderplekken waren netjes afgedekt met planken zodanig dat we daar geen last van hadden. Mintzkov mocht de boel aftrappen en deed dat voortreffelijk. Strakke set, met de nodige ambi. Tijdens het optreden ben ik er ook in geslaagd Julie en Thomas tegen het lijf te lopen, iets wat me op een receptie met 200 man 2 weken ervoor niet gelukt was. Hail Hail !
Daarna was het de beut aan Jose Gonzalez. Zweeds-argentijnse tokkelaar van dienst. Ik vond het vooraf een miscast en wat hij bracht heeft me echt niet overtuigd. Hij speelde wel 2 opmerkelijke covers: een leuk "Teardrops" van Massive Attack en een zwak 'Love will Tear Us Apart" van Joy Division.

Toen was het tijd om mijn shift aan de lange bar aan te vangen. Gezellig pinten doorgeven en omgooien en wat leuteren met de dorstigen aan de andere kant van de bar. Meer moet dat niet zijn.

Vanop die positie ENORM genoten van Soulsavers ft Mark Lanegan. Een sound om U tegen zeggen, weliswaar wat afgekeken van Nick Cave & The Birthday Party, maar WOW, dit was gewoon fantastisch !! Die gitaartjes, die diepe stem van Mark Lanegan. AF was het.

Vanaf mijn barpositie vond ik Cake wat tegenvallen. Onder die tent sloeg het niet aan/over.

Afsluiter waren The Waterboys. Een set die sterk leek op die van een paar maand geleden in de AB, maar Mike Scott was duidelijk in mindere doen en kreeg het op zijn zenuwen van het wat te tamme publiek. Zijn commentaar omtrent de videoschermen ("is it a good sharp view?") werd compleet genegeerd omdat het publiek voor het podium die schermen niet kan zien (ze staan niet naast het podium als op andere festivals), en nog zo een paar dingen. Muzikaal zat het allemaal weer lekker strak,. De solo tijdens "The Pan Within" was iets minder Led Zep dan de vorige keer," Whole of the Moon" was weer heerlijk vet en de pirouetjes bij "Crash of Angel Wings" zorgden voor de nodige hilariteit.

Conclusie: Een gezellige maar tamme eeste avond met een superbe Soulsavers.