Posts tonen met het label labadoux. Alle posts tonen
Posts tonen met het label labadoux. Alle posts tonen
'T is druk geweest ...
de voorbije twee weken.
Er was 'Onvoltooid Verleden' van Het Toneelhuis. Het vervolg op 'De Geruchten' van Hugo Claus. Deze keer geen pleïade aan acteurs met diverse rollen, maar een sobere opstelling waarin de moordenaar wordt ondervraagd door de gepensioneerde meneer van de politie. Tom Dewispelaere zat zowat de volledige 2 uur gezeten op een stoel, met de armen strak naar beneden, terwijl hij als met zijn gezicht allerlei tics had. Zowaar een uitmuntende prestatie. Jan Decleir blonk uit in soberheid, met als hoogtepunt de af en toe verbouwereerde blik op blik op wat de andere vertelde. De lap tekst was iets te groot om het hele verhaal boeiend te houden, maar de prestatie van beide mannen was puik! net als het afsluitende "Ben ik nu zo'n seriemoordenaar ?"
's Anderendaags was het richting Kortrijk naar "Den Trap" alwaar Chuck Prophet speelde. Met band The Mission Express, deze keer en niet solo zoals tijdens het huisconcert bij Dirk. Den Trap bleek er ene naar beneden te zijn, toilet was naar boven. 't is eens iets anders. Het was in elk geval genieten van een het optreden. Lekkere hoekige rock, een Iggy cover, maar vooral heerlijk gitaarwerk. 'Look Both Ways' en 'I Felt Like Jesus' brengen 2 weken later nog een glimlach op mijn gezicht.
Uistapje nummer drie van die week was met 't busje van LeffingeLeuren richting Le Grand Mix in Tourcoign voor Ben Howard. 50 man sterk, veel jolijt op de bus, wat Rince Cochon en superbe muziek. De set was rustiger dan die keer in De Zwerver, maar dat gaf niet. Hij speelde ook goed in op de wat uitgelaten bende en bracht ze wat tot rust met 'Keep Your Head Up', waarin het tempo naar het einde toe trager en trager werd waarbij India Bourne (cello, percussie) het nummer een andere wending gaf. 'The Wolves', 'The Fear', ... een zalig avondje ! Hopelijk tot binnenkort !
Op 1 mei was het dan tijd voor de Red Rock Rally. Na een argieslechte lunch in de Pili Pili, was het dessert wel lekker. Soviet Grass deed weer waar ze goed in zijn: Rocken met een vleugje Led Zep en een snuifje psychedelica. Terechte winnaars! Nasty Billy Hamilton speelden ook een goeie set, maar kopieerden Led Zeppelin iets te nadrukkelijk, waar Soviet Grass er nog iets mee deed. Sky Castles zou op gelijk welk ander moment zeer goed geklonken hebben, maar hun indie-setje viel wat licht uit na het voorgaande geweld. Het avondprogramma dan: The Agreement speelden ook een goeie set, maar iets teveel op de Foo Fighters geënt en na tijdje sloop er wat verveling in. Vienna kon me niet echt overtuigen, een zwakke Within Temptation waarbij de muziek wat te plat is en de zang niet krachtig genoeg. Buitenbeentje bij al het geweld was Buurman, tussen al het gitaargeweld een oase van rust met een prachtig 'Bier & slechte whiskey'. Steak Number Eight klonk stevig, maar is mijn ding echt niet. The Kids begonnen goed, maar mijn licht was al bijna gedoofd tegen dan ....
De dag na het feest van de arbeid zouden ze eigenlijk "recupereer-van-het-feest-van-de-arbeid"-dag moeten maken. Maar kom, toch een vruchtbare werkdag gehad en dan de wagen in richting Antwerpen alwaar Ryan Adams in de Elisabeth-zaal speelde. Ik had een mooi plaatsje op de eerste rij van het balkon en de stoelen naast me bleven leeg. Ideaal om te genieten van de 3 Ryan's. De ene gezeten in het midden van het podium, gitaar spelend in zijn t-shirt en af en toe wat harmonica spelend. De tweede, lederen jasje aan, aan de piano, links op het podium. De derde, lederen jasje aan, gitaarspelend, rechstaand rechts op het podium, af en toe wat harmonica spelend. Allen lekker babbelachtig (over raining donuts on donut mountain en over opgegeten worden door de tijgers van de zoo). Zijn blijven hangen: 'Dirty Rain' al vroeg in de set, 'Firecracker', 'Let it Ride' en het prachtige (en afsluitende) 'Come Pick Me Up' (Come pick me up/Take me out/Fuck me up/Steal my records/Screw all my friends). De afwisseling tussen piano en gitaar zat goed. Waarom hij in het midden zat & rechts rechtstond was iets minder duidelijk, maar 't werkte wel. Een rustig, subliem avondje. (en Zinnerboy, sorry voor mijn wat asociale gedrag wegens oververmoeidheid).
Vorige zaterdag was het dan nog eens richting de jeugdherinneringen en Labadoux, op een paar honderd meter van waar ik opgroeide. 't was zeker 5 jaar geleden dat ik er geweest was. Toen weinig bekenden gezien, nu was ik nog niet binnen of het begon al .... Te Vieren speelden een mooie maar te rustige set. Het Zesde Metaal klonk minder subliem dan verwacht, maar ik stond dan ook aan de bar. Carlos Nunez bracht wat ik er van verwachte. Een set met weergaloze muziekjes, regelmatig bijgestaan door een drum & doedelzak corps en allerhande gastmusici. "An Dro" was een subliem orgelpunt. Aangename verrassing was ook het zweedse Lyy. The Dubliners speelden er op vrijdag, maar iederen sprak vooral over Corvus Corax die op middeleeuwse instrumenten een opzwepende set brachten. Blijkbaar.
Eergisteren was er dan Fatoumata Diawara in het MaZ. Een Malinese schone met ditto presence die in de tropisch warme zaal een leuke set bracht. Het duurde een tijdje voor ze loskwam, maar het gewillige publiek zorgde dat ze op het einde toch wel lekker loos ging & danste. Muzikaal bleef het mij iets teveel op hetzelfde tempo hangen, maar qua présence zat het wel snor. In de gaten te houden.
Na de schone, het beest: gisteren dan was er Johnny Dowd in het kader van Kamarama. Kama was wel niet een van de 40 aanwezigen. Het werd een eclectische (tijd om een moeilijk woord te droppen) optreden met een weirde combinatie cheesy deuntjes op Hammond orgel, tech beats uit de Korg en aangevuurd door de drummer en vervormd gitaarwerk. Nummers met veelal vrouwen namen (vooral Nancy was een voltreffer) en een Booker T cover. Na de set sprong hij in het publiek en gat zowat iedereen een handje. Moet kunnen !
Nu twee weken cold turkey en dan de semana santa met Afghan Whigs, Elvis Costello, Rival Sons, Kommil Foo, Jim White en Richard Hawley.
Labadoux
Na de leuke avond in 't Astridpark, was het tijd om nog eens richting mijn jeugd te trekken en terug naar Ingelmunster/Labadoux-festival te gaan. Matig zonnetje, redelijk wat volk en (te weinig) gekende gezichten.
Watermelon Slim was net aan zijn set begonnen toen ik vanuit de pubtent de concerttent binnenwandelde. Een ietwat tandeloze ouwe knar die op slide gitaar en mondmuziekske de blues verkondigd en met het nodige vuur en humor de bindteksten verzorgd. Leuk zonder meer en een eervolle vermelding voor zijn 'spooky' Crossroads.
Maggie Reilly was van mij dan het grote vraagteken van dag. Grote naam vanwege de samenwerking met Mike Oldfield een paar miljoen jaar geleden, maar voor de rest een grote onbekende. 't bleek een goedlachse schotse tante te zijn die nog steeds een stem heeft om U tegen te zeggen. Muzikaal bleef het wat hangen in het pop/rock light genre, veelal rustig kabbelend met paar serieuse uitzonderingen op het einde van de set. De bekende nummers zaten gespreid, 'Get to France' als tweede nummer, 'Moonlight Shadow' als voorlaatste voor de bissen, 'Everytime we touch' ergens halverwege. Wel leuk dat toen ze buiten wat doedelzakken hoorde ze spontaan 'she moved through a fair' acapella inzette. Een speciale vermelding verdient ook haar bassist. Zo uit Duran Duran gestapt met dito kapsel, kledij (de ketting aan de broek, ....) en die stond te swingen als speelde hij in de hipste funk band. Een verademing naast de (zeer goede) gitarist die erbij stond alsof het zijn eigen begrafenis was.
Een zeer aangename verrassing waren de vuurkunstenaars van Ron Jaluai. Prententieloos entertainment, zeer goede interactie met het publiek en terecht grappig en vurig.
Dan was het tijd voor de hoofdvogel van de avond. Het was al een paar jaar geleden dat ik ze met Koop in de Handelsbeurs in Gent zag. Hun laatste cd's zijn niet echt hun sterkste, maar live stonden ze er steeds. Ook nu weer. Een afrikaans getint 'Don't Go', een gedreven 'Hallelujah Jordan', een fantastish uitgesponnen 'I can See Clearly Now', 'This is it'... Liam Ó Maonlaí op zijn keyboards is nog steeds een weirdo en Fiachna O'Braonain krijgt nog steeds even subtiel allerlei tierlantijntjes en fijne riedeltje uit zijn gitaar. Afgesloten werd er met een traditional gezongen door Fiachna en een gedreven 'Sí do Mhamó í' al verkies ik toch de subtielere versie met thin whistle en bodhran dan deze full blown keyboards/drums/gitaren/.... en toen daagde me er iets. 't was een fantastische optreden en toch.... Zowat iedere nummer was lang uitgesponnen, gedreven, mooi, maar toch alle nummers heel lang, weliswaar zonder vervelende intermezzo's, maar zouden ze 12 nummers gespeeld hebben op hun anderhalf uur?
DJ Bob was de afsluiter in de pubtent. Ik heb die aan mij laten voorbij gaan. Temeer hij alweer direct begon met zijn electro (sorry, met zijn party-folktunes doorspekt met folk, balkan –en latinogrooves)
Weetje van de dag: Maggie Reilly zingt de backing vocals op de cd Vision Thing van The Sisters of Mercy.
Watermelon Slim was net aan zijn set begonnen toen ik vanuit de pubtent de concerttent binnenwandelde. Een ietwat tandeloze ouwe knar die op slide gitaar en mondmuziekske de blues verkondigd en met het nodige vuur en humor de bindteksten verzorgd. Leuk zonder meer en een eervolle vermelding voor zijn 'spooky' Crossroads.
Maggie Reilly was van mij dan het grote vraagteken van dag. Grote naam vanwege de samenwerking met Mike Oldfield een paar miljoen jaar geleden, maar voor de rest een grote onbekende. 't bleek een goedlachse schotse tante te zijn die nog steeds een stem heeft om U tegen te zeggen. Muzikaal bleef het wat hangen in het pop/rock light genre, veelal rustig kabbelend met paar serieuse uitzonderingen op het einde van de set. De bekende nummers zaten gespreid, 'Get to France' als tweede nummer, 'Moonlight Shadow' als voorlaatste voor de bissen, 'Everytime we touch' ergens halverwege. Wel leuk dat toen ze buiten wat doedelzakken hoorde ze spontaan 'she moved through a fair' acapella inzette. Een speciale vermelding verdient ook haar bassist. Zo uit Duran Duran gestapt met dito kapsel, kledij (de ketting aan de broek, ....) en die stond te swingen als speelde hij in de hipste funk band. Een verademing naast de (zeer goede) gitarist die erbij stond alsof het zijn eigen begrafenis was.
Een zeer aangename verrassing waren de vuurkunstenaars van Ron Jaluai. Prententieloos entertainment, zeer goede interactie met het publiek en terecht grappig en vurig.
Dan was het tijd voor de hoofdvogel van de avond. Het was al een paar jaar geleden dat ik ze met Koop in de Handelsbeurs in Gent zag. Hun laatste cd's zijn niet echt hun sterkste, maar live stonden ze er steeds. Ook nu weer. Een afrikaans getint 'Don't Go', een gedreven 'Hallelujah Jordan', een fantastish uitgesponnen 'I can See Clearly Now', 'This is it'... Liam Ó Maonlaí op zijn keyboards is nog steeds een weirdo en Fiachna O'Braonain krijgt nog steeds even subtiel allerlei tierlantijntjes en fijne riedeltje uit zijn gitaar. Afgesloten werd er met een traditional gezongen door Fiachna en een gedreven 'Sí do Mhamó í' al verkies ik toch de subtielere versie met thin whistle en bodhran dan deze full blown keyboards/drums/gitaren/.... en toen daagde me er iets. 't was een fantastische optreden en toch.... Zowat iedere nummer was lang uitgesponnen, gedreven, mooi, maar toch alle nummers heel lang, weliswaar zonder vervelende intermezzo's, maar zouden ze 12 nummers gespeeld hebben op hun anderhalf uur?
DJ Bob was de afsluiter in de pubtent. Ik heb die aan mij laten voorbij gaan. Temeer hij alweer direct begon met zijn electro (sorry, met zijn party-folktunes doorspekt met folk, balkan –en latinogrooves)
Weetje van de dag: Maggie Reilly zingt de backing vocals op de cd Vision Thing van The Sisters of Mercy.
Festivalitis
Het eerste is binnen
Het is zover, het eerste festivalbandje is binnen...
Gisteren terug naar de homestede geweest en naar het leuke festivalleke ginder: Labadoux. Het was van 2004 geleden dat ik er nog geweest was, maar met Seth Lakeman en Luka Bloom op de affiche was het een ideaal moment om nog eens terug te gaan. Seth Lakeman ontgoochelde in elk geval niet. Stevige set, ietwat traag begonnen maar gaande weg serieuse tempoversnellingen en "hoedowns" die de zittende tent toch vlot in beweging kreeg. Veel nieuwe nummers (nieuwe cd komt er ergens aan) waarbij hij vooral gitaar, mandolines en dergelijke bespeeld. Ik vind hem echter nog steeds op zijn sterkst als hij met de viool aan de slag gaat. Kitty Jay & Lady of the Sea waren zeker de hoogtepunten van de set. Laat die nieuwe cd maar komen.... Slagerij van Kampen ontgoochelde mij wat. De 4 percussionisten vonden het blijkbaar nodig om nog een vijfde synthiser man mee te brengen die vooral beat klanken voorbracht... overbodig en storend bij momenten. Energiek waren ze wel, maar toch klonk het allemaal maar wat mat. Dan maar wat rondgewandeld en bijgepraat met oude vriend(innen). Raf Coppens mocht tijdens 2 optredens een andere tent volpraten, maar veel verder dan wat geneuzel kwam hij niet, een paar briljante one-liners en (racisistische) paraodien op Willem Vermandere uitgezonderd.
Luka Bloom was ik ten tijde van de release van 'Amsterdam' beu gezien. Beetje overkill gehad, .... Maar de kerel staat er nog steeds. Zijn nieuwe nummers zijn wat rustiger en wat 'wereldverbeterend' maar klinken live beter dan op cd en hij krijgt moeiteloos iedereen aan het meezingen. Hoogtepunten: "Make You Feel My Love" & "City of Chicago" en de afsluiter "You Couldn't Have Come at a Better Time" (en dat ik na veel twijfelen toch juist was en K net voor me stond)
Skyblasters deden hun ding en het klonk goed en zag er grappig uit, maar de reggae kon me niet echt bekoren gisteren. De afsluiters in de pubtent, Red Cardell, bretoenen met gezonde slag van de molen deden dat des te meer. Folk met Pink Floyd gitaren, hongaarse koren en andere polka's... Iedereen heerlijk aan het hossen en toch sloop er wat verveling in de set.
Al bij al een geslaagde aftrap van het festival seizoen :)
Woensdagavond was ik nog even langsgelopen op het feest van de arbeid, euh Red Rock Rally. De competitie was voorbij maar van de slot optredens onthoud ik vooral The Famous Black Polar Cubs. Stevige rock en een zanger die af en toe neigt naar Bruce Dickenson. Aanrader. Balthazar en Absynthe Minded zijn wat aan mij voorbij gegaan. Nonkeltje had paar leuke verhalen en familie is belangrijk
Gisteren terug naar de homestede geweest en naar het leuke festivalleke ginder: Labadoux. Het was van 2004 geleden dat ik er nog geweest was, maar met Seth Lakeman en Luka Bloom op de affiche was het een ideaal moment om nog eens terug te gaan. Seth Lakeman ontgoochelde in elk geval niet. Stevige set, ietwat traag begonnen maar gaande weg serieuse tempoversnellingen en "hoedowns" die de zittende tent toch vlot in beweging kreeg. Veel nieuwe nummers (nieuwe cd komt er ergens aan) waarbij hij vooral gitaar, mandolines en dergelijke bespeeld. Ik vind hem echter nog steeds op zijn sterkst als hij met de viool aan de slag gaat. Kitty Jay & Lady of the Sea waren zeker de hoogtepunten van de set. Laat die nieuwe cd maar komen.... Slagerij van Kampen ontgoochelde mij wat. De 4 percussionisten vonden het blijkbaar nodig om nog een vijfde synthiser man mee te brengen die vooral beat klanken voorbracht... overbodig en storend bij momenten. Energiek waren ze wel, maar toch klonk het allemaal maar wat mat. Dan maar wat rondgewandeld en bijgepraat met oude vriend(innen). Raf Coppens mocht tijdens 2 optredens een andere tent volpraten, maar veel verder dan wat geneuzel kwam hij niet, een paar briljante one-liners en (racisistische) paraodien op Willem Vermandere uitgezonderd.
Luka Bloom was ik ten tijde van de release van 'Amsterdam' beu gezien. Beetje overkill gehad, .... Maar de kerel staat er nog steeds. Zijn nieuwe nummers zijn wat rustiger en wat 'wereldverbeterend' maar klinken live beter dan op cd en hij krijgt moeiteloos iedereen aan het meezingen. Hoogtepunten: "Make You Feel My Love" & "City of Chicago" en de afsluiter "You Couldn't Have Come at a Better Time" (en dat ik na veel twijfelen toch juist was en K net voor me stond)
Skyblasters deden hun ding en het klonk goed en zag er grappig uit, maar de reggae kon me niet echt bekoren gisteren. De afsluiters in de pubtent, Red Cardell, bretoenen met gezonde slag van de molen deden dat des te meer. Folk met Pink Floyd gitaren, hongaarse koren en andere polka's... Iedereen heerlijk aan het hossen en toch sloop er wat verveling in de set.
Al bij al een geslaagde aftrap van het festival seizoen :)
Woensdagavond was ik nog even langsgelopen op het feest van de arbeid, euh Red Rock Rally. De competitie was voorbij maar van de slot optredens onthoud ik vooral The Famous Black Polar Cubs. Stevige rock en een zanger die af en toe neigt naar Bruce Dickenson. Aanrader. Balthazar en Absynthe Minded zijn wat aan mij voorbij gegaan. Nonkeltje had paar leuke verhalen en familie is belangrijk
Werchter
Rock W, TW Classic, nu nog W Boutique, ... zijn ze daar met Live Nation niet stilaan aan het overdrijven en aan het pogen de markt te monopoliseren en de andere festivals te wind uit te zeilen te halen? Santana, Crowded House, Doe Maar lijken mij toch allemaal namen voor het Classic festival? Al mogen de bekende blowers waarschijnlijk niet samen met The Police gesignaleerd worden :) In elk geval, dikke FOEI!! aan de schuur en co.
Ik hoop dat Couleur Cafe, Cactus (zondag-familiedag valt trouwens samen met WB), edm zich hierdoor niet laten ontmoedigen en er toch in slagen aan betaalbare prijzen een leuk programma samen te stellen....
Nog dikke pluim richting Jean-Pierre van Labadoux: 10CC, Seth Lakeman, Luka Bloom zijn niet slecht als eerste namen voor het festival in mijn oude homestede....
Ik hoop dat Couleur Cafe, Cactus (zondag-familiedag valt trouwens samen met WB), edm zich hierdoor niet laten ontmoedigen en er toch in slagen aan betaalbare prijzen een leuk programma samen te stellen....
Nog dikke pluim richting Jean-Pierre van Labadoux: 10CC, Seth Lakeman, Luka Bloom zijn niet slecht als eerste namen voor het festival in mijn oude homestede....
Abonneren op:
Posts (Atom)