Het Toneelhuis|KVS en Olympique Dramatique brachten gister 2 stukken van Kafka, ietwat aan mekaar gebreid.
Het eerste uur werd gevuld door de monoloog "Het Hol" waarin een paranoïde eenzaat de inrichting van zijn "woonst" uitlegt met bijhorende voor/na-delen. Het werd gebracht in het pikkedonker met een eenzaam spotje op een mol-achtige figuur die zijn verhaal deed en metzijn handbewegingen wat ruisende geluiden aanstuurt. Een sobere opzet die wel werkte, maar een uur was toch lang... Het hoe & waarom wordt niet duidelijk, hoeft ook niet en is goed voer om een leuk boompje over op te zetten in één of andere bruine kroeg achteraf.
Met heel wat gerateld valt het doek dan naar beneden, verlicht een fel licht een "raar" bouwsel, dat heel wat kabaal maakt. Het moet een (al dan niet barbaars) executietuig voorstellen en is het werkelijke hoofdpersonage van het tweede uur. "In de strafkolonie" heet het tweede deel, alwaar iemand voor een 'futiliteit' zonder echte vorm van proces ter dood veroordeeld is en een toerist de executie mag bijwonen. Hij mag/moet oordelen over de fantastische machine (aldus de ene officier) en het waardig gebruik ervan, die bij de commandant moet verdedigd worden.
Mij doet het wat denken aan de guillotine die als mensvriendelijk alternatief ontworpen is om de beul met botte bijl te vervangen. Opnieuw leuk voer om even op door te bomen, maar op het toneel werd het nogal statisch en slaafs gebracht. Enige dynamiek & knipoog ontbraken toch.
Wel leuk dat het boekje met de teksten gratis te verkrijgen was... kwestie van het boompje te stutten met de juiste uitspraken.:p
Posts tonen met het label olympique dramatique. Alle posts tonen
Posts tonen met het label olympique dramatique. Alle posts tonen
Culturele Uitstapjes
Meer reisverhalen en foto's volgen later (facebookers kunnen er al zien), maar sinds ik terug ben, ben ik al wat cultureel actief geweest.
De dag na mijn thuiskomst (technisch gezien de dag zelf), was in in't MA/Z voor een Cactus-event:
Anathallo mocht openen en deed dat met mooie muziekjes, blazers, drums, gitaren, keyboards en veelvuldig wisselen van instrumenten. De zanger vond ik nu niet direct aangenaam om naar te kijken op een podium, maar da meiske maakte veel goed. en de muziek natuurlijk. check it out !
Ignatz was net terug van een tournee in Japan. Geen idee wat hij daar gaan doen is, want dit geneuzel, zittend op de grond, rug naar het publiek, af en toe op de gitaar tokken en dan met pedaaltjes en knopjes spelen.... Waardeloos !
Mugison was de hoofdmoot van de avond. Ijslandse rock-dingen. Goedlachs, grappige bindteksten en stevig bulderende drums met af en toe een intiem moment (maar niet te lang). Goan ! was duidelijk de bedoeling.
Op dinsdag mocht ik dan richting De Zwerver (dank u Linda) waar Stef Kamil Carlens een try-out deed voor zijn Dylan-programma in de AB. Hij werd hierbij begeleid door de Arno-band aangevuld met een slide gitarist (wow, waar ze die gehaald hebben) en
2 van de zusjes Gysel. Nu ben ik niet echt een Dylan kenner, en heb weinig herkend van wat er allemaal gespeeld is, maar 't was bij momenten echt indrukwekkend. Vooral naar het einde toe, toen de zusjes wat meer ruimte kregen en het tempo wat de hoogte inging. Hoogtepunt voor mij: "Jokerman."
Eergisteren was het dan weer in het Ma/Z te doen. 'Kunstminnende Heeren' van Olympique Dramatique. Theater dus. Modern theater waarschijnlijk. In elk geval de minste voorstelling van hen die ik zag. Paar goeie ideeën, veel slechte en gaan voor de goedkope grap (de stotteraar) en het echt willen choqueren: veelvuldig naakt, nisk op tegen, maar dient het ergens voor? (in 1 scene wel, de rest???). Een verhaallijn ontbrak eigenlijk. Paar dingen die zij waarschijnlijk goed vinden aan elkaar geplakt, maar daar houdt het op. Let wel, er zaten echt wel goede momenten in: de schromende introductie, 't naposeren van een schilderij, .... maar 't geheel hield voor mij geen stand.
De dag na mijn thuiskomst (technisch gezien de dag zelf), was in in't MA/Z voor een Cactus-event:
Anathallo mocht openen en deed dat met mooie muziekjes, blazers, drums, gitaren, keyboards en veelvuldig wisselen van instrumenten. De zanger vond ik nu niet direct aangenaam om naar te kijken op een podium, maar da meiske maakte veel goed. en de muziek natuurlijk. check it out !
Ignatz was net terug van een tournee in Japan. Geen idee wat hij daar gaan doen is, want dit geneuzel, zittend op de grond, rug naar het publiek, af en toe op de gitaar tokken en dan met pedaaltjes en knopjes spelen.... Waardeloos !
Mugison was de hoofdmoot van de avond. Ijslandse rock-dingen. Goedlachs, grappige bindteksten en stevig bulderende drums met af en toe een intiem moment (maar niet te lang). Goan ! was duidelijk de bedoeling.
Op dinsdag mocht ik dan richting De Zwerver (dank u Linda) waar Stef Kamil Carlens een try-out deed voor zijn Dylan-programma in de AB. Hij werd hierbij begeleid door de Arno-band aangevuld met een slide gitarist (wow, waar ze die gehaald hebben) en
2 van de zusjes Gysel. Nu ben ik niet echt een Dylan kenner, en heb weinig herkend van wat er allemaal gespeeld is, maar 't was bij momenten echt indrukwekkend. Vooral naar het einde toe, toen de zusjes wat meer ruimte kregen en het tempo wat de hoogte inging. Hoogtepunt voor mij: "Jokerman."
Eergisteren was het dan weer in het Ma/Z te doen. 'Kunstminnende Heeren' van Olympique Dramatique. Theater dus. Modern theater waarschijnlijk. In elk geval de minste voorstelling van hen die ik zag. Paar goeie ideeën, veel slechte en gaan voor de goedkope grap (de stotteraar) en het echt willen choqueren: veelvuldig naakt, nisk op tegen, maar dient het ergens voor? (in 1 scene wel, de rest???). Een verhaallijn ontbrak eigenlijk. Paar dingen die zij waarschijnlijk goed vinden aan elkaar geplakt, maar daar houdt het op. Let wel, er zaten echt wel goede momenten in: de schromende introductie, 't naposeren van een schilderij, .... maar 't geheel hield voor mij geen stand.
De Geruchten van Olympique Dramatique ism Toneelhuis
Over de jaren heen heb ik een zwak gekregen voor het theatergezelschap Olympique Dramatique (De Koe, Stan en De Roovers zijn de andere favs), dus kon ik ook deze voorstelling van de geruchten niet aan mij laten voorbijgaan (spaghetti en koppeltornooi in wingene moest ik laten schieten).
Een bewerking van iets van Claus, ergens na Den Oorlog. Vreemde gebeurtenissen in klein dorp met centraal een deserteur en zijn familie. Het podium was fantastisch ingericht. Met spiegels en lampen werden fantastische ensceneringen gemaakt, effecten gecreerd. De grote schuine spiegel achteraan gaf ons het zicht van een deel mensen aan de bar in "den Doofpot", het dorpskaffee.
Nog hoger hing een sienbord van in het station. Daarop werd getoond wie er eigenlijk in de scene zat, en wie er stierf (rood ipv witte letters). Handig, want het uitgebreide gezelschap moest steeds verschillende rollen spelen. Zo was Katelijne Damen moeder in 3 families, Marc Van Eeghem (2 eerwaarde vaders, 2 gewone vaders, ....). MVE was wel in topvorm moet ik zeggen.
Op het podium stonden verder nog overal microstandaards, waarin de verschillende personages dan hun vele teksten declameerden. Daar ging het voor mij wat fout, denk ik. De aankleding was fantastisch goed, het (toneel)gezelschap top-notch en toch had ik moeite om mee te gaan met het verhaal, werd ik niet meegezogen in de gebeurtenissen. Hoewel de micro's inventief gebruikt werden (van micro tot sex attribuut en alles ertussen naar gelang de scene), bleef de vertolking, voor mij, wat te vrijblijvend.
Toch enkele hoogtepunten hoor: de preek van eerwaarde MVE met het echo effect, Liesa van der Aa haar zwoele poses, de tooggesprekken, ... en het gebruik van de samples bij bepaalde scenes.
Het zag er enorm goed uit, het zat goed in mekaar, en toch had ik een dubbel gevoel op 't einde... Weird.
Het was in elk geval minder bizar dan de trailer doet vermoeden:
Een bewerking van iets van Claus, ergens na Den Oorlog. Vreemde gebeurtenissen in klein dorp met centraal een deserteur en zijn familie. Het podium was fantastisch ingericht. Met spiegels en lampen werden fantastische ensceneringen gemaakt, effecten gecreerd. De grote schuine spiegel achteraan gaf ons het zicht van een deel mensen aan de bar in "den Doofpot", het dorpskaffee.
Nog hoger hing een sienbord van in het station. Daarop werd getoond wie er eigenlijk in de scene zat, en wie er stierf (rood ipv witte letters). Handig, want het uitgebreide gezelschap moest steeds verschillende rollen spelen. Zo was Katelijne Damen moeder in 3 families, Marc Van Eeghem (2 eerwaarde vaders, 2 gewone vaders, ....). MVE was wel in topvorm moet ik zeggen.
Op het podium stonden verder nog overal microstandaards, waarin de verschillende personages dan hun vele teksten declameerden. Daar ging het voor mij wat fout, denk ik. De aankleding was fantastisch goed, het (toneel)gezelschap top-notch en toch had ik moeite om mee te gaan met het verhaal, werd ik niet meegezogen in de gebeurtenissen. Hoewel de micro's inventief gebruikt werden (van micro tot sex attribuut en alles ertussen naar gelang de scene), bleef de vertolking, voor mij, wat te vrijblijvend.
Toch enkele hoogtepunten hoor: de preek van eerwaarde MVE met het echo effect, Liesa van der Aa haar zwoele poses, de tooggesprekken, ... en het gebruik van de samples bij bepaalde scenes.
Het zag er enorm goed uit, het zat goed in mekaar, en toch had ik een dubbel gevoel op 't einde... Weird.
Het was in elk geval minder bizar dan de trailer doet vermoeden:
Abonneren op:
Posts (Atom)