Het was in een stil dorpje dat we Elliott Murphy zagen/hoorden. Dirk's living zat propvol met 40 enthousiastelingen in het onooglijke Moerbeke (4de meest levendige stad na Brussel, Gent en Antwerpen volgen EM zelve ...) Leuke verhalen (oa over hoe hij en Springsteen de wereld verdeelden (de ene superstadions, de andere de kleine clubs)), super songs, goed solo gebracht met harmonica en gitaar. Geen "Sicily" maar wel anderhalf uur andere parels, waaronder een staande versie (iedereen dus) van Twist & Shout. Meer moest het niet zijn.
Op vrijdag was Josh Rouse dan te gast in de Arenbergschouwburg in Antwerpen. Eerst nog eens even langs Aper'eau, een soort afterwork drink met de helft yups en de andere helft marginalen, doorsnee Antwerp zeker :) Ene JVDB mocht openen en dat deed met eigen nummers die nogal herhaalden en abrupt. Ene JVDB mocht openen en dat deed met eigen nummers die nogal herhaalden en abrupt. Ene JVDB mocht openen en dat deed met eigen nummers die nogal herhaalden en abrupt eindigden. 't viel dan ook meteen op toen hij een cover van Richard Thompson speelde. Over naar Josh dan. De band uitgebreid met een drummer, en de dummer van vorig jaar op gitaar (en wat schreef ik toen ? ) De nieuwe CD 'The Happiness Waltz' werd voorgesteld en er werd ook begonnen met het wondermooi 'Julie (Come Out of the Rain)' . Het publiek was in veel grotere getale afgekomen dan vorig jaar in Gent, gelukkig maar want JR verdient veel meer dan wat hij toen voor zijn podium kreeg. Er werd goed afgewisseld tussen oud (uit 'Nashville' & '1972') en nieuw werk. 'Simple Pleasure' viel daar goed in mijn smaak, evenals 'Quiet Town'. 'Nighttime' en nog een paar andere werden ook lustig meegezongen door het enthousiaste publiek (dat voor een keer niet alleen uit oude lelijke venten bestond, integendeel ...). Jammer dat 'Sad Eyes' deels de mist inging door een storende monitor. Maar het was (alweer) een superoptreden van deze toch wel zeer onderkende artiest. Nogmaals: Geef die gast een groter podium en meer airplay en wel NU !
De rest van het weekend werd gevuld met verjaardagsfeestjes (Lies, Sherazade, nogmaals proficiat !) om dan af te sluiten in de AB voor de 20ste verjaardag van The Breeders en hun 'Last Splash'. Ik heb't altijd een rare band gevonden. Super singles, maar toch heel wat rommel op die cd's. En gisteren was het eigenlijk niet anders. Veel van de nummers voel je dat er meer inzit, maar dat het er niet uitkomt. Lag het daaraan dat de sfeer niet volledig los kwam? De klankbalans zat ook niet helemaal goed zodat Kim Deal's stem af en toe verdween in de rest van de muziek, maar kwa attittude zat het voor de rest wel goed. en 'Cannonball' en 'Divine Hammer' blijven je naar je keel grijpen.
Over Reiziger, dat mocht openen, kan ik eigenlijk hetzelfde zeggen, kwa klant en pose zat het wel goed, kwa songs iets minder.
Posts tonen met het label DD12. Alle posts tonen
Posts tonen met het label DD12. Alle posts tonen
Burn
Gister was dan het laatste luik van mijn Steve Wynn trilogie van deze week. Een huiskamerconcert bij Dirk in Moerbeke. Net iets beter bereikbaar dan Dikkele en Piv was gedegradeerd tot chauffeur. Van Steve dus, niet van mij.
Voorprogramma's kunnen al eens tegenvallen. Het nadeel van een propvolle huiskamer is, dat je er niet onderuit kan. Mantaray kon me absoluut niet boeien met hun gepingel, probeersels van samenzang en veelvuldig herstemmen van hun gitaren.
Steve zat daar dan, aan de ene kant van de woonkamer, gitaar op de schoot, zo'n 50 paar ogen prangend op hem gericht, en aan zijn lippen hangend. HIj opende met een prachtig 'Now I Ride Alone' (wordt het onderhand geen tijd dat hij zijn vrouw nog eens meebrengt naar Europa?). Een tweede hoogtepunt was "Lay of the Land" en mijn absolute topper gister 'Burn' zat aan het einde. In de kleine huiskamer was het imposanter en boeiender dan in de Manu of in die Dikkelse kerk. Ook leuk waren 'Punching Holes in the Sky' en het eerder vermiste 'When You Smile'.
Voorprogramma's kunnen al eens tegenvallen. Het nadeel van een propvolle huiskamer is, dat je er niet onderuit kan. Mantaray kon me absoluut niet boeien met hun gepingel, probeersels van samenzang en veelvuldig herstemmen van hun gitaren.
Steve zat daar dan, aan de ene kant van de woonkamer, gitaar op de schoot, zo'n 50 paar ogen prangend op hem gericht, en aan zijn lippen hangend. HIj opende met een prachtig 'Now I Ride Alone' (wordt het onderhand geen tijd dat hij zijn vrouw nog eens meebrengt naar Europa?). Een tweede hoogtepunt was "Lay of the Land" en mijn absolute topper gister 'Burn' zat aan het einde. In de kleine huiskamer was het imposanter en boeiender dan in de Manu of in die Dikkelse kerk. Ook leuk waren 'Punching Holes in the Sky' en het eerder vermiste 'When You Smile'.
Concert@huis
't was nog winter, 't was nog koud, 't regende nog toen ik op een woensdag naar Moerbeke-Waas reed, in plaats van naar Wingene. 't was nog donker en het opspattende water en de vele trucks maakten dat het niet leuk rijden was langs die N49. Maar op die eindbestemming wachtte iets leuks of beter iemand.
De afrit gevonden, de korte bochtjes genomen, maar het huis stond niet waar de routeplanner het aangaf. Na verder gesjees langsheen een rechte baan, dwars door de velden, met onverwachtte 90 graden bochten, lag daar opeens zowaar iets dat op een dorpskern geleek. Daar moest ik zijn. Huisnummer 12. Briefje aan de voordeur: "'t is langs achter te doen". Op naar achter... schuifdeur open... twijfelend zoeken, wie is hier de man des huis, alias de organisator, de onbekende. Een paar bekende gezichten, een rare snuiter met dito hoofddeksel, ach daar is hij.
Handje geschud, me voorgesteld, mijn frank weer opgeraapt. Die rare snuiter die "Hi" zei, was natuurlijk de hoofdbrok van de avond.
Daar zaten we dus, met zijn 30'en bij Dirk in de living. Pintje uit de frigo, of Piraatje vanop het terras. Ondertussen was de man een boterhammetje aan het smeren in de open keuken.
Maar eerst Bram Moony uit Ardooie, een ander gat tevelde. Leuk gitaarspel, goed gebruik van loops en toestanden, tekstueel valt er nog wat aan te schaven, maar leuke opener.
Even de keel smeren en dan was het tijd aan de man die de avond ervoor nog op het podium van de AB stond: Chuck Prophet. Gedurende iets meer dan uur bracht hij in deze intieme setting een bloemlezing uit zijn oeuvre, ondersteund door de nodige verhalen (niet gespeend van enig humor(opnemen in Mexico City met het nodige uitvallen van de electriciteit). Wat improviserend, 'New Years Day' aborterend wegens vergeten teksten. Nummers die niet vervelen noch kaal klinken ondanks dat er gewoon 1 man en zijn gitaar zijn (en loops en toestanden).
Een leuk muzikaal avondje, die me doet uitkijken naar zijn passage (met band) in Den Trap in Kortrijk.
Achteraf met zijn allen weer dat keukentje in, handje schudden met de man, cd'tje laten tekenen en nog babbeltje doen. Meer moest dat niet zijn.
en dan terug de, gelukkig, drogere nacht in, richting een ander huis, het mijne.
De afrit gevonden, de korte bochtjes genomen, maar het huis stond niet waar de routeplanner het aangaf. Na verder gesjees langsheen een rechte baan, dwars door de velden, met onverwachtte 90 graden bochten, lag daar opeens zowaar iets dat op een dorpskern geleek. Daar moest ik zijn. Huisnummer 12. Briefje aan de voordeur: "'t is langs achter te doen". Op naar achter... schuifdeur open... twijfelend zoeken, wie is hier de man des huis, alias de organisator, de onbekende. Een paar bekende gezichten, een rare snuiter met dito hoofddeksel, ach daar is hij.
Handje geschud, me voorgesteld, mijn frank weer opgeraapt. Die rare snuiter die "Hi" zei, was natuurlijk de hoofdbrok van de avond.
Daar zaten we dus, met zijn 30'en bij Dirk in de living. Pintje uit de frigo, of Piraatje vanop het terras. Ondertussen was de man een boterhammetje aan het smeren in de open keuken.
Maar eerst Bram Moony uit Ardooie, een ander gat tevelde. Leuk gitaarspel, goed gebruik van loops en toestanden, tekstueel valt er nog wat aan te schaven, maar leuke opener.
Even de keel smeren en dan was het tijd aan de man die de avond ervoor nog op het podium van de AB stond: Chuck Prophet. Gedurende iets meer dan uur bracht hij in deze intieme setting een bloemlezing uit zijn oeuvre, ondersteund door de nodige verhalen (niet gespeend van enig humor(opnemen in Mexico City met het nodige uitvallen van de electriciteit). Wat improviserend, 'New Years Day' aborterend wegens vergeten teksten. Nummers die niet vervelen noch kaal klinken ondanks dat er gewoon 1 man en zijn gitaar zijn (en loops en toestanden).
Een leuk muzikaal avondje, die me doet uitkijken naar zijn passage (met band) in Den Trap in Kortrijk.
Achteraf met zijn allen weer dat keukentje in, handje schudden met de man, cd'tje laten tekenen en nog babbeltje doen. Meer moest dat niet zijn.
en dan terug de, gelukkig, drogere nacht in, richting een ander huis, het mijne.
Abonneren op:
Posts (Atom)