Terwijl ik me door mijn mailachterstand van 3 week werk, kom ik op een prachtige blogpost van Mike Scott, waterjongen van beroep, die me een flashback van formaat geeft.
City Lights bookstore, in het hart van North Beach, San Francisco, California, alwaar ik 1993 en deel van 1994 prachtige tijden beleefde. Echt een boekenwinkel waar je de tijd uit het oog verliest, sfeervol, interessante boeken en typetjes die er rondlopen. Vaste dakloze voor de deur die zijn tweedehandsboeken er ook wisselde en continu aan het lezen was.
North Beach, de bluescaféetjes, de italiaanse kroegen en koffiezaken. Zucht. Het waren mooie, onvergetelijke tijden.
Neen, ik ben er niet meer teruggeweest. Herinneringen puur houden!
Posts tonen met het label Waterboys. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Waterboys. Alle posts tonen
Cactus (Vrijdag)
Gister was het de eerste avond van het Cactusfestival . Het was alweer een heel gezellig boel. De modderplekken waren netjes afgedekt met planken zodanig dat we daar geen last van hadden. Mintzkov mocht de boel aftrappen en deed dat voortreffelijk. Strakke set, met de nodige ambi. Tijdens het optreden ben ik er ook in geslaagd Julie en Thomas tegen het lijf te lopen, iets wat me op een receptie met 200 man 2 weken ervoor niet gelukt was. Hail Hail !
Daarna was het de beut aan Jose Gonzalez. Zweeds-argentijnse tokkelaar van dienst. Ik vond het vooraf een miscast en wat hij bracht heeft me echt niet overtuigd. Hij speelde wel 2 opmerkelijke covers: een leuk "Teardrops" van Massive Attack en een zwak 'Love will Tear Us Apart" van Joy Division.
Toen was het tijd om mijn shift aan de lange bar aan te vangen. Gezellig pinten doorgeven en omgooien en wat leuteren met de dorstigen aan de andere kant van de bar. Meer moet dat niet zijn.
Vanop die positie ENORM genoten van Soulsavers ft Mark Lanegan. Een sound om U tegen zeggen, weliswaar wat afgekeken van Nick Cave & The Birthday Party, maar WOW, dit was gewoon fantastisch !! Die gitaartjes, die diepe stem van Mark Lanegan. AF was het.
Vanaf mijn barpositie vond ik Cake wat tegenvallen. Onder die tent sloeg het niet aan/over.
Afsluiter waren The Waterboys. Een set die sterk leek op die van een paar maand geleden in de AB, maar Mike Scott was duidelijk in mindere doen en kreeg het op zijn zenuwen van het wat te tamme publiek. Zijn commentaar omtrent de videoschermen ("is it a good sharp view?") werd compleet genegeerd omdat het publiek voor het podium die schermen niet kan zien (ze staan niet naast het podium als op andere festivals), en nog zo een paar dingen. Muzikaal zat het allemaal weer lekker strak,. De solo tijdens "The Pan Within" was iets minder Led Zep dan de vorige keer," Whole of the Moon" was weer heerlijk vet en de pirouetjes bij "Crash of Angel Wings" zorgden voor de nodige hilariteit.
Conclusie: Een gezellige maar tamme eeste avond met een superbe Soulsavers.
Daarna was het de beut aan Jose Gonzalez. Zweeds-argentijnse tokkelaar van dienst. Ik vond het vooraf een miscast en wat hij bracht heeft me echt niet overtuigd. Hij speelde wel 2 opmerkelijke covers: een leuk "Teardrops" van Massive Attack en een zwak 'Love will Tear Us Apart" van Joy Division.
Toen was het tijd om mijn shift aan de lange bar aan te vangen. Gezellig pinten doorgeven en omgooien en wat leuteren met de dorstigen aan de andere kant van de bar. Meer moet dat niet zijn.
Vanop die positie ENORM genoten van Soulsavers ft Mark Lanegan. Een sound om U tegen zeggen, weliswaar wat afgekeken van Nick Cave & The Birthday Party, maar WOW, dit was gewoon fantastisch !! Die gitaartjes, die diepe stem van Mark Lanegan. AF was het.
Vanaf mijn barpositie vond ik Cake wat tegenvallen. Onder die tent sloeg het niet aan/over.
Afsluiter waren The Waterboys. Een set die sterk leek op die van een paar maand geleden in de AB, maar Mike Scott was duidelijk in mindere doen en kreeg het op zijn zenuwen van het wat te tamme publiek. Zijn commentaar omtrent de videoschermen ("is it a good sharp view?") werd compleet genegeerd omdat het publiek voor het podium die schermen niet kan zien (ze staan niet naast het podium als op andere festivals), en nog zo een paar dingen. Muzikaal zat het allemaal weer lekker strak,. De solo tijdens "The Pan Within" was iets minder Led Zep dan de vorige keer," Whole of the Moon" was weer heerlijk vet en de pirouetjes bij "Crash of Angel Wings" zorgden voor de nodige hilariteit.
Conclusie: Een gezellige maar tamme eeste avond met een superbe Soulsavers.
The Waterboys @ AB
Vorig jaar hadden ze een geweldig goed optreden gegeven in dezelfde zaal. Een echte best of met alle grote hits en andere meestampers. Deze keer was het thema duidelijk "book of lightning", de nieuwe binnenkort te verschijnen CD.
De sfeer was minder euforisch en uitgelaten dan vorig jaar, maar was het concert daarom minder?? Moeilijk te zeggen. Het is wennen aan de nieuwe songs al lijken "Everybody takes a tumble", "The Crash of Angles Wings" en "Sustain" heel wat potentieel te hebben en de komende jaren terug op te duiken in de sets. "Nobody's baby anymore" werd opgedragen aan ene B. Spears, die de laatste tijd regelmatig de krantenkoppen van de betere tabloids haalt.
Terug van lang geleden was "Old England". De vlam sloeg (eindelijk) in de pan met het slotoffensief "The Stolen Child", "Red Army Blues", "Medecine Bow" en een freaking, thin lizzy-achige versie van "The Pan Within"
Wat ik miste? een rits andere songs zoals "Don't Bang The Drums", de 2 zwartjes van de ritmesectie (en hun vertaling voor doven en gehoorgestoorden tijdens "Whole of the Moon")
Wat er wel was? Het speelplezier dat de mannen onder elkaar hebben, het maskergedoe tijdens "Kings of Kerry" en redelijk aangenaam concert.
Slante
Op hun my space staan er een paar clips van de nieuwe cd als ook deze fantastische improvisatie naar Bob Dylan's "Man Gave Names to All the Animals"
De sfeer was minder euforisch en uitgelaten dan vorig jaar, maar was het concert daarom minder?? Moeilijk te zeggen. Het is wennen aan de nieuwe songs al lijken "Everybody takes a tumble", "The Crash of Angles Wings" en "Sustain" heel wat potentieel te hebben en de komende jaren terug op te duiken in de sets. "Nobody's baby anymore" werd opgedragen aan ene B. Spears, die de laatste tijd regelmatig de krantenkoppen van de betere tabloids haalt.
Terug van lang geleden was "Old England". De vlam sloeg (eindelijk) in de pan met het slotoffensief "The Stolen Child", "Red Army Blues", "Medecine Bow" en een freaking, thin lizzy-achige versie van "The Pan Within"
Wat ik miste? een rits andere songs zoals "Don't Bang The Drums", de 2 zwartjes van de ritmesectie (en hun vertaling voor doven en gehoorgestoorden tijdens "Whole of the Moon")
Wat er wel was? Het speelplezier dat de mannen onder elkaar hebben, het maskergedoe tijdens "Kings of Kerry" en redelijk aangenaam concert.
Slante
Op hun my space staan er een paar clips van de nieuwe cd als ook deze fantastische improvisatie naar Bob Dylan's "Man Gave Names to All the Animals"
Abonneren op:
Posts (Atom)