Over 'T Water

Elk excuus is goed voor een weekendje weg. Toen Els & Micha vroegen of ik niet mee ging naar Londen onder het mom van ‘reünie concert van The Afghan Whigs’, was het antwoord dan ook direct JA. Al zijn de hoogdagen van die mannen wat aan mij voorbijgegaan, de verschillende reïncarnaties van Greg Dulli konden me zeker bekoren. En Londen, met goeie vrienden ...

Onder stralende zon ben ik al op vrijdag vertrokken. Met de nodige vertraging toegekomen, maar toch nog tijdig een musical kunnen boeken en bijwonen. Sweeney Todd, het ietwat lugubure verhaal van een moordende barbier. Schitterend gebracht, met de nodige humor om het geheel af en toe wat te verlichten. Een cast van 29 man & vrouw sterk en orkest en de licht & techniek mannen, een heel gebeuren. Alleen spijtig dat je zo weinig beenruimte hebt op die lage stoeltjes .

 Op zaterdag ochtend was de rest van het gezelschap er ook en straaaaaaaalde de zon. Wat slenteren van Picadilly naar Trafalgar, Buckingham, Westminster en dan langs de Thames. Af en toe een pitstop, wat slenteren en genieten van het mooie weer.

Op zondag wilden we naar Wimbledon maar de tube ging die dag niet die kant op. Dan maar door Notting Hill gewandeld en ons geïnstalleerd in Kensington Park om nog wat zonneënergie op te doen. Door Hyde Park terug naar Picadilly en dan via de underground naar Woods Green en busje op naar Alexandra Palace.

“I’ll Be Your Mirror” was de naam van het festival. Wie heeft dat bedacht? Op vrijdag was Slayer de curator, op zaterdag Mogwai en op zondag waren Whigs dus de topact. Nog een stukje van Make Up meegepikt, eerder grappig dan goed. Tennis in de andere zaal was gewoon zwak. Gelukkig waren The Afghan Whigs wel in form. En hoe ! Stevig vanaf het begin “Crime Scene Part One”, goeie zang (wat niet altijd het geval is bij Dulli) over “When We Two Parted” naar “66” & “Debonair”. De bissen waren wat meer crooner stijl en Dulli zonder gitaar loopt wat rond gelijk die van Spandau Ballet. Uiteindelijk werden we na 1u45 de nachtbus ingestuurd met “Miles Iz Ded”.
Volledige set list hier.
 Happy Ends are nice !
 
Op maandag was ’t zonneke er ook weer bij en gingen van Covent Garden over Regent Street naar Regent Park. Kwestie van de warme gebouwen toch wat te ontwijken, iets waar we wonderwel ingeslaagd zijn.

An Evening with Greg Dulli & Mark Lanegan

Lanegan ken ik al van bij de Screaming Trees, Dulli en zijn Afghan Whigs ken ik minder. Wat de heren samen gedaan hebben met The Gutter Twins & The Twilight Singers bevalt me wel en hetgeen ik al opgevangen heb van hun live-tredens, schijnt het ook de moeite te zijn. Dus ... vorige week was het van dat. Richting Brussel en AB.

Redelijk tijdig vertrokken, omdat het zitplaatsen waren en omdat we toch ietwat gunstige plaatsten wilden... Helaas was er ook een voorprogramma. Hij speelde op een zeer eigenzinnige manier gitaar en stootte daarbij langgerekte klanken uit.... of volgens de Windy die achter ons zat: "Dat eerste, derde en vijfde nummer waren toch hetzelfde?"

De heren zelf dan. Het was aangekondigd aan een akoestisch concert met nummers die ze graag speelden en/of allang niet meer gespeeld hadden. Uiteindelijk bleek het duo met 3 te zijn. Ene Dave Rosser was erbij om gitaar te spelen, Dullie speelde afwisselend gitaar en piano. Ze hebben ongeveer anderhalf nummer gespeeld dat ik kende (ergens iets gebaseerd op Led Zep en 'All I Have To Do is Dream' ), maar dat gaf eigenlijk niet. Want er zijn mooi, heel mooie liedjes en een paar pareltjes gespeeld, zeker als Mark Lanegan zijn diepste klanken losliet terwijl Greg Dulli op de toesten speelde. Vooral dat eerste nummer van de bissen was echt WOW !! (setlist anybody?)

Toch wel spijtig dat de stukken die ze met 2 gitaristen speelden, die 2 veelal hetzelfde (veelal simpele riedels) speelden. Wat een verschil op dat gebied met Roland. Maar de mannen amuseerden zich zichtbaar op het podium en zoiets werkt aanstekelijk.

Schone avond, maar volgende keer toch maar met groep.