Juli (en een beetje augustus)

Na cactus was een hele tijd rustig... lag het aan het weer, of gewoon omdat er 5 weekends in juli waren. In elk geval, ik ben niet echt ergens geraakt.

De eerste dagen van Kneistival viel het weer niet te combineren met het matige programma, of was het omgekeerd? Ik ben maar 2 dagen geweest en echt wild ben ik niet van wat ik zag. Blaute & Melaerts brachten mooie covers (meestal toch), maar goed kwam het toch niet over. De Dolfijntjes bleven ook wat lauwtjes, iets te weinig covers denk ik :) Al was er toch heel wat sfeer tijdens "Het Zaad ..." en "Geofrey" maar ik bleef toch wat op mijn honger zitten.
's anderendaags was het wel meteen prijs met de Sore Losers. Stevige rock ende roll van eigen bodem zoals ik het graag heb. Geen franjes, recht toe recht aan.... Daan kon me daarna alweer niet echt overtuigen. Maar 't gezelschap was ook veel waard.

Tussen de regenbuien door mocht Soviet Grass enkele dagen later spelen aan The Top. Vorig jaar waren deze jongelui voor mij de ontdekking bij Klinkende Kroegen. Nu zijn ze versterkt met een zanger. 't gaat er iets minder psychedelisch aan toe dan toen, de krachtige stem die er de vorig keer ontbrak was er nu wel, al lijkt het soms dicht aan roepen te komen ipv zingen. Nog wat rommelig bij momenten, maar er zit nog steeds goeie muziek in :)

Tussen de muziekjes door, ben ik ook nog eens naar TAZ getrokken voor "Ginds, tussen de netels" van Dimitri Verhulst, door 't Arsenaal. Een verhaal dat zich ergens tussen "Festen" en 't trouwfeest van Willy's en Marjetten afspeelt. Met een fantastische Windman en Lien Wildemeersch, Marie Vinck kon me minder overtuigen (zelfs toen ze naast me stond, of was het omdat ze een kleedje aanhad). Een beetje absurd, maar uiterst genietbaar 3-D stuk: we zaten binnen, voor ons speelde zich het belangrijkste af, op straat en voor/naast het gebouw aan de andere kant van de straat gebeurde er op de achtergrond ook heel wat.

Klinkers dan. Een iets minder geslaagd openingsweekend vond ik. De reggae van Pura Vida en de ska van The Selecter waren op zich elk wel goeie nummers, maar alles werd (van beide groepen) behoorlijk monotoon, niet dat de avond niet gezellig was.... maar muzikaal schortte er toch wat aan. Zap Mama kon me 's anderendaags ook niet volledig boeien, of lag het aan de gezellige gesprekken?

't Tweede weekend vond ik stukken beter: Ialma met de mooie gallicische stemmen. Helaas hebben ze er ook een choreografie aan bijgevoegd en die komt zo kunstmatig over dat het .... ergerlijk wordt. Amparo Sanchez daarna was iets minder babbelachtig dan anders, maar ik was duidelijk in de juiste stemming voor haar ietwat rustiger werk. De nieuwe nummers klonken goed. Laat die CD maar komen.

Op zaterdag was er dan Sarah Ferri. Belgisch, mij ongekend, maar uiterste aangenaam fifties getinte deuntjes (zonder blazers, 't is geen Lady Linn), met een snuifje swingjazze en een aangename stem. De backingvocalistes hadden er ook duidelijk zin in, ik vond dat ze een tempo hoger aan het dansen waren dan de liedjes die gespeeld werden. Daarna was het tijd voor de ritmes van Sergent Garcia. Swingend tot en met, en minder reggae getint dan toen ik hem op Couleur Café zag. "Jumpi Jumpi, Mas Alto, Mas Alto" lijkt me ideaal voor de volley opwarming :). De Vama Veche afterparty was helaas iets minder mijn ding, ondanks het leuke gezelschap.

Tussendoor zijn we dan ook nog even naar de vleesvrije dag in Lokeren geweest. Gogol Bordello was amusant: vleugje balkan, vleugje kozakken, vleugje .... mengelmoes met wat crazy volk erbij. Amusant zonder meer.
Mozzer begon met een paar trage versies van Smiths nummers alvorens echt op volle toeren te komen met een prachtig Meat is Murder, Sandinavia, Speedway en Irish Blood... en dan gedaan. Onbegrijpelijk. na een 1u05 was hij verdwenen. 2many DJ's speelden iets te weinig anders dan techno & beats om mij lang te boeien. Met een hamburger in de hand dan maar rap Bruggewaarts getrokken.

Morrissey, The Great

Voor het eerst trok ik de zuidergrens over om een optreden bij te wonen. Met zijn allen gingen we naar Lille (Rijsel voor de flaminganten) om Morrissey te zien. Ietwat curieus naar de zaal (L'Aéronef), zeker benieuwd naar het optreden zelf, zeker na het incident in Liverpool. De Aéronef bleek een verrassend kleine zaal te zijn, vierkante doos in 2 verdiepingen, 1200 man groot, wel handig gelegen naast de autostrade bovenop de parkeergarage. (2 EUR voor 3u parkeren)

Doll & The Kicks mochten alweer openen en zowaar, 't beviel me. Maar het was gewoon wachten op de hoofdact. Tussen de optredens door werden een deel oude videoclips getoont met nogal wat travestieten in ter aanloop van...

't doek viel naar beneden, een paar poppetjes ruimden vlug alles op en "This Charming Man" werd ingezet. Hoera, een eerste keer. Tijdens 'Is It Really So Strange?', 'First of The Gang to Die' en 'Cemetry Gates' viel vooral op hoe stevig en ruw de band aan het spelen was. Toen ik hem in HMH en AB zag, klonk het allemaal veel afgelikter. Toen ze na een tijdje ook de klank zuiver kregen was het feestje helemaal af... Handjes schuddend met de eerste rijen, kwamen 'The World is Full of Crashing Bores', 'How Soon is Now', 'Irish Blood, English Heart' aan bod. Stuk voor stevig gebracht, luidkeels meegekweeld (door ons toch, tot ergernis van die ene fransman in de zaal). Het mocht wat ons betreft nog uren doorgaan, maar na 'I'm OK by Myself', kwam enkel nog 'Something is Squeezing My Skull' en gingen de lichten aan na 1u15 genot. Het mocht meer zijn, maar dit was een van de betere optredens van die ik dit jaar gezien heb.

Daarna werden we zowat buitengejaagd. 5 minuten na het optreden werd de bovenbar al gesloten en werden we onvriendelijk naar beneden gejaagd. 10 minuten later waren we ook al niet meer welkom op het pleintje aan de ingang.