Na cactus was een hele tijd rustig... lag het aan het weer, of gewoon omdat er 5 weekends in juli waren. In elk geval, ik ben niet echt ergens geraakt.
De eerste dagen van Kneistival viel het weer niet te combineren met het matige programma, of was het omgekeerd? Ik ben maar 2 dagen geweest en echt wild ben ik niet van wat ik zag. Blaute & Melaerts brachten mooie covers (meestal toch), maar goed kwam het toch niet over. De Dolfijntjes bleven ook wat lauwtjes, iets te weinig covers denk ik :) Al was er toch heel wat sfeer tijdens "Het Zaad ..." en "Geofrey" maar ik bleef toch wat op mijn honger zitten.
's anderendaags was het wel meteen prijs met de Sore Losers. Stevige rock ende roll van eigen bodem zoals ik het graag heb. Geen franjes, recht toe recht aan.... Daan kon me daarna alweer niet echt overtuigen. Maar 't gezelschap was ook veel waard.
Tussen de regenbuien door mocht Soviet Grass enkele dagen later spelen aan The Top. Vorig jaar waren deze jongelui voor mij de ontdekking bij Klinkende Kroegen. Nu zijn ze versterkt met een zanger. 't gaat er iets minder psychedelisch aan toe dan toen, de krachtige stem die er de vorig keer ontbrak was er nu wel, al lijkt het soms dicht aan roepen te komen ipv zingen. Nog wat rommelig bij momenten, maar er zit nog steeds goeie muziek in :)
Tussen de muziekjes door, ben ik ook nog eens naar TAZ getrokken voor "Ginds, tussen de netels" van Dimitri Verhulst, door 't Arsenaal. Een verhaal dat zich ergens tussen "Festen" en 't trouwfeest van Willy's en Marjetten afspeelt. Met een fantastische Windman en Lien Wildemeersch, Marie Vinck kon me minder overtuigen (zelfs toen ze naast me stond, of was het omdat ze een kleedje aanhad). Een beetje absurd, maar uiterst genietbaar 3-D stuk: we zaten binnen, voor ons speelde zich het belangrijkste af, op straat en voor/naast het gebouw aan de andere kant van de straat gebeurde er op de achtergrond ook heel wat.
Klinkers dan. Een iets minder geslaagd openingsweekend vond ik. De reggae van Pura Vida en de ska van The Selecter waren op zich elk wel goeie nummers, maar alles werd (van beide groepen) behoorlijk monotoon, niet dat de avond niet gezellig was.... maar muzikaal schortte er toch wat aan. Zap Mama kon me 's anderendaags ook niet volledig boeien, of lag het aan de gezellige gesprekken?
't Tweede weekend vond ik stukken beter: Ialma met de mooie gallicische stemmen. Helaas hebben ze er ook een choreografie aan bijgevoegd en die komt zo kunstmatig over dat het .... ergerlijk wordt. Amparo Sanchez daarna was iets minder babbelachtig dan anders, maar ik was duidelijk in de juiste stemming voor haar ietwat rustiger werk. De nieuwe nummers klonken goed. Laat die CD maar komen.
Op zaterdag was er dan Sarah Ferri. Belgisch, mij ongekend, maar uiterste aangenaam fifties getinte deuntjes (zonder blazers, 't is geen Lady Linn), met een snuifje swingjazze en een aangename stem. De backingvocalistes hadden er ook duidelijk zin in, ik vond dat ze een tempo hoger aan het dansen waren dan de liedjes die gespeeld werden. Daarna was het tijd voor de ritmes van Sergent Garcia. Swingend tot en met, en minder reggae getint dan toen ik hem op Couleur Café zag. "Jumpi Jumpi, Mas Alto, Mas Alto" lijkt me ideaal voor de volley opwarming :). De Vama Veche afterparty was helaas iets minder mijn ding, ondanks het leuke gezelschap.
Tussendoor zijn we dan ook nog even naar de vleesvrije dag in Lokeren geweest. Gogol Bordello was amusant: vleugje balkan, vleugje kozakken, vleugje .... mengelmoes met wat crazy volk erbij. Amusant zonder meer.
Mozzer begon met een paar trage versies van Smiths nummers alvorens echt op volle toeren te komen met een prachtig Meat is Murder, Sandinavia, Speedway en Irish Blood... en dan gedaan. Onbegrijpelijk. na een 1u05 was hij verdwenen. 2many DJ's speelden iets te weinig anders dan techno & beats om mij lang te boeien. Met een hamburger in de hand dan maar rap Bruggewaarts getrokken.
Posts tonen met het label TAZ. Alle posts tonen
Posts tonen met het label TAZ. Alle posts tonen
Glad to be ....
Geweldig gezellig avondje gisteren in de Terminus in Oostende.
Dankzij TaZ kon Tiny Legs Tim de zaal opwarmen en deed dat met verve. Op zijn eentje, op gitaar, voetstampend en met de blues. Goeie nummers, meestal met redelijk tempo erin. Goeie opener !
Kort erna mocht Tom Robinson beginnen. "Boom Time" en dat was het ook. Die warme stem, de vriendelijkheid en die goeie ouwe gekende nummers... Nog steeds even geëngageerd: 1 nieuw nummer over de bankencrisis en tijdens "Power in the Darkness" (bissen) een uithaal naar de Belgische politiek.
Hij wou ook 'La Bourgeoisie' spelen, maar vond de franse inzet niet meer, dus kregen we maar zijn 'Yuppie Scum' versie. Goeie gitarist ook die hij bij had.
Blikvanger van de avond was de percussionist. Hij mocht schudden met een sambabal en tambourijntje iets groter dan een hand en deed dat met zo'n enthousiasme... Hij zag er dan uit als zo'n echte engelse lad die niks dan miserie uitstraalt, inclusief crew cut, maar dan met hamsterkaakjes. Na elk nummer applaudiseerde hij deftig mee met het publiek. Weird ! Tijdens de bisnummers mocht hij zelf een nummer brengen en de monden vielen open. Goeie stem, gitaarspelen kon hij ook .... Prompt volgde een tweede nummer :)
Daarvoor had Tom Robinson via 'Martin' (lustige meegezongen door de zaal),'Listen to Radio' en 'WarBaby' al opgebouwd naar de climax in "2-4-6-8 Motorway".
Een supergezellig avondje !
Dankzij TaZ kon Tiny Legs Tim de zaal opwarmen en deed dat met verve. Op zijn eentje, op gitaar, voetstampend en met de blues. Goeie nummers, meestal met redelijk tempo erin. Goeie opener !
Kort erna mocht Tom Robinson beginnen. "Boom Time" en dat was het ook. Die warme stem, de vriendelijkheid en die goeie ouwe gekende nummers... Nog steeds even geëngageerd: 1 nieuw nummer over de bankencrisis en tijdens "Power in the Darkness" (bissen) een uithaal naar de Belgische politiek.
Hij wou ook 'La Bourgeoisie' spelen, maar vond de franse inzet niet meer, dus kregen we maar zijn 'Yuppie Scum' versie. Goeie gitarist ook die hij bij had.
Blikvanger van de avond was de percussionist. Hij mocht schudden met een sambabal en tambourijntje iets groter dan een hand en deed dat met zo'n enthousiasme... Hij zag er dan uit als zo'n echte engelse lad die niks dan miserie uitstraalt, inclusief crew cut, maar dan met hamsterkaakjes. Na elk nummer applaudiseerde hij deftig mee met het publiek. Weird ! Tijdens de bisnummers mocht hij zelf een nummer brengen en de monden vielen open. Goeie stem, gitaarspelen kon hij ook .... Prompt volgde een tweede nummer :)
Daarvoor had Tom Robinson via 'Martin' (lustige meegezongen door de zaal),'Listen to Radio' en 'WarBaby' al opgebouwd naar de climax in "2-4-6-8 Motorway".
Een supergezellig avondje !
TAZ (3)
Gisteren ben ik voor de derde en laatste keer in't kader van TAZ naar Oostende afgezakt. Dit keer voor de Soirée Jazz.
Opener van de avond was 't kranige ketje Toots Thielemans (of Tiets Thoelemans zoals hij zelf grappend afsloot). 87 jaar jong, niet meer zo goed te been, maar als hij op zijn mondmuziekske blaast.... klinkt het nog altijd verdomd goed. Oke, hij blaast zoveel niet meer, maar hij is ook goed omringd en die mannen zorgen er met hun open doekjes wel voor dat het een genietbaar geheel wordt. Het hoogtepunt kwam ook op het einde: midnight cowboy & bluesette.
Daarna werden de stoelen geruimd en was het tijd voor iets compleet anders. Het Malinese Black Machine (band van Baba Sissoko), aangevuurd door Aka Moon. Veel percussie (tama en kalebas), een streepje ngoni, sax, drum en bas en de afrikaanse gezangen, dat waren de ingredienten voor het swingende spectakel gister. Op een drietal nummers na, klonk het echt heel goed en werkten de ritmes aanstekelijk. Later kwam Philippe Cathérine nog mee gitaarspelen, maar helaas werd zijn bijdrage serieus beperkt gehouden. Spijtig zo'n kerel in een bijrol zien. Later kwam Toots ook nog een nummer meespelen. Een paar muziekale duels later mocht hij het podium weer verlaten, maar hij werd de weg versperd door een 'gelanceerde Arno' die ook zijn mondmuziekske meehad en werd er nog een verdere jam ingezet. En hoe! iedereen werd gewoon meegesleept door deze gasten ! En Arno die Toots zowaar bijna een tong draait...
Misschien dat ik zondag The Chieftains laat voor wat ze zijn en na Ane Brun op Aka Moon & Black Machine blijf wachten... we shall see.
Opener van de avond was 't kranige ketje Toots Thielemans (of Tiets Thoelemans zoals hij zelf grappend afsloot). 87 jaar jong, niet meer zo goed te been, maar als hij op zijn mondmuziekske blaast.... klinkt het nog altijd verdomd goed. Oke, hij blaast zoveel niet meer, maar hij is ook goed omringd en die mannen zorgen er met hun open doekjes wel voor dat het een genietbaar geheel wordt. Het hoogtepunt kwam ook op het einde: midnight cowboy & bluesette.
Daarna werden de stoelen geruimd en was het tijd voor iets compleet anders. Het Malinese Black Machine (band van Baba Sissoko), aangevuurd door Aka Moon. Veel percussie (tama en kalebas), een streepje ngoni, sax, drum en bas en de afrikaanse gezangen, dat waren de ingredienten voor het swingende spectakel gister. Op een drietal nummers na, klonk het echt heel goed en werkten de ritmes aanstekelijk. Later kwam Philippe Cathérine nog mee gitaarspelen, maar helaas werd zijn bijdrage serieus beperkt gehouden. Spijtig zo'n kerel in een bijrol zien. Later kwam Toots ook nog een nummer meespelen. Een paar muziekale duels later mocht hij het podium weer verlaten, maar hij werd de weg versperd door een 'gelanceerde Arno' die ook zijn mondmuziekske meehad en werd er nog een verdere jam ingezet. En hoe! iedereen werd gewoon meegesleept door deze gasten ! En Arno die Toots zowaar bijna een tong draait...
Misschien dat ik zondag The Chieftains laat voor wat ze zijn en na Ane Brun op Aka Moon & Black Machine blijf wachten... we shall see.
TAZ (2)
Mijn tweede TAZ-dag begon met een heel aangename verrassing: Steffie Van Cauter. Een spontane verschijning met muziek geïnspireerd door de jaren 20/30 met grappige teksten in't Frans, Duits en een of ander waas dialect ondersteund door accordeon, cello en drums (potten en pannen). Beetje arty-farty van stijl maar uiterst genietbaar !
Deel 2 van het avontuur was de nieuwe voorstelling van Wim Vandekeybus & Ultima Vez, "nieuwZwart". Het blijft een vreemd ding die moderne dans (in dit geval veelal gekronkel over de grond). Het was een soort scheppingsverhaal met muziek van Mauro. 't begint indrukwekkend met de dansers onder een soort van folie die als een golvende zee op en neer gaat. Die folie komt eigenlijk verschillende keren (en in verschillende vormen) terug en eigenlijk vond ik die stukken nog het meest indrukwekkend, hoe wervelend het op die manier gebracht werd en de dynamiek die er van uitging. Het was een bevreemdend en toch interessant spectakel.
Update: TAZoom over Wim Vandekeybus: hier
Deel 3 van de dag was Arno, die nog eens overdeed wat we in De Zwerver reeds gezien hadden en de vele kennissen die er die avond nog rondhingen. altijd leuk :p
Deel 2 van het avontuur was de nieuwe voorstelling van Wim Vandekeybus & Ultima Vez, "nieuwZwart". Het blijft een vreemd ding die moderne dans (in dit geval veelal gekronkel over de grond). Het was een soort scheppingsverhaal met muziek van Mauro. 't begint indrukwekkend met de dansers onder een soort van folie die als een golvende zee op en neer gaat. Die folie komt eigenlijk verschillende keren (en in verschillende vormen) terug en eigenlijk vond ik die stukken nog het meest indrukwekkend, hoe wervelend het op die manier gebracht werd en de dynamiek die er van uitging. Het was een bevreemdend en toch interessant spectakel.
Update: TAZoom over Wim Vandekeybus: hier
Deel 3 van de dag was Arno, die nog eens overdeed wat we in De Zwerver reeds gezien hadden en de vele kennissen die er die avond nog rondhingen. altijd leuk :p
TAZ (1)
Gisteren was het de openingsavond/dag van Theater Aan Zee.
We begonnen de avond met een try-out van Wouter Deprez. Zijn vorige show heb ik niet gezien, maar zijn tv verschijningen vond ik wel leuk, dus.... even checken. Het was een try-out in de echte zin van het woord... Veel "show" was er nog niet bij. De teksten lagen op een staander ter lezing/ondersteuning, wat soms een wat vreemd gevoel gaf. Deze show zal gaan over zijn zoon, de vorige was over zijn vader. Het is een stuk minder 'maatschappelijk beschouwend' dan Theo Maassen en zijn zoon, maar daarom niet minder leuk. De verhaal sluit nog niet, maar verscheidene stukken zijn echt om te gieren, soms woordspelingen, soms door de ernst en hovaardigheid die hij ten toon spreid en tegelijk de draak steekt met het sterrendom en de verwachtingen rond iemands kind. Heerlijk !
Daarna zijn we richting Kaffee Koer geslenterd alwaar Mystere de boel in vuur en vlam zou zetten. Dat waren toch de verwachtingen. Na de stomende try-out een paar weken geleden lagen mijn verwachtingen hoog. Veel te hoog zo bleek. Was de tent te groot en het publiek daardoor niet gewillig genoeg? In elk geval, ik vond dat de scherpte ontbrak, dat ze te traag en te lang uitgesponnen speelden en het ska-gevoel er nooit kwam. Een ontgoocheling wijzer en tijdig in bed.
Update: TAZoom over Wouter Deprez: hier
We begonnen de avond met een try-out van Wouter Deprez. Zijn vorige show heb ik niet gezien, maar zijn tv verschijningen vond ik wel leuk, dus.... even checken. Het was een try-out in de echte zin van het woord... Veel "show" was er nog niet bij. De teksten lagen op een staander ter lezing/ondersteuning, wat soms een wat vreemd gevoel gaf. Deze show zal gaan over zijn zoon, de vorige was over zijn vader. Het is een stuk minder 'maatschappelijk beschouwend' dan Theo Maassen en zijn zoon, maar daarom niet minder leuk. De verhaal sluit nog niet, maar verscheidene stukken zijn echt om te gieren, soms woordspelingen, soms door de ernst en hovaardigheid die hij ten toon spreid en tegelijk de draak steekt met het sterrendom en de verwachtingen rond iemands kind. Heerlijk !
Daarna zijn we richting Kaffee Koer geslenterd alwaar Mystere de boel in vuur en vlam zou zetten. Dat waren toch de verwachtingen. Na de stomende try-out een paar weken geleden lagen mijn verwachtingen hoog. Veel te hoog zo bleek. Was de tent te groot en het publiek daardoor niet gewillig genoeg? In elk geval, ik vond dat de scherpte ontbrak, dat ze te traag en te lang uitgesponnen speelden en het ska-gevoel er nooit kwam. Een ontgoocheling wijzer en tijdig in bed.
Update: TAZoom over Wouter Deprez: hier
Abonneren op:
Posts (Atom)