't al even geleden, maar ik geniet er eigenlijk nog steeds wat van:
Een heerlijk optreden van Buffalo Tom in de AB.
Vooraf was ik wat bevreesd, hoe leuk de vorige keren toen ik hen zag op Cactus& Lokeren ook waren, 't was nogal rommelig. De nieuwe cd kon me bij de eerste luisterbeurt niet echt overtuigen; de eerste nummers vond ik wat minder, daarna werd het beter, ondertussen is het luistergenot sterk gegroeid.
Maar wat er die zondagavond gebracht werd, was meer dan de moeite waard. Meer dan 2 u lekkere rock, beetje melancholisch, maar vooral gedreven. Hun eigen amusement straalde ook af op de zaal. Bekende krakers als "Summer" & "Taillights Fade" zaten behoorlijk vroeg in de set. De nieuwe nummers werden bijna verontschuldigend aangekondigd ("She's not Your Thing"). Maar vooral, alles werd deze keer echt zuiver gespeeld, verzorgd met leuke bindteksten en verhaaltjes. De "hardere" nummers werden ook goed afgewisseld met de meer melancholische.
Enige "domper" was het ontbreken van "Kitchen Door", één van mijn persoonlijk favo's. Maar het gezelschap (Massachusetts !) en de heerlijke muziek zorgden voor alweer een leuke AB-avond. Laat ze deze zomer nog maar eens langskomen !
Posts tonen met het label buffalo tom. Alle posts tonen
Posts tonen met het label buffalo tom. Alle posts tonen
Lokerse Feesten (zondag)
Ondanks de vermoeidheid na het leuke trouwfeest van Lies & Tiesten, ondanks de pijnlijke enkel na de eerste volleytrainingen en matchen toch maar naar de Lokerse Feesten geweest. Dankzij Mario van Videoline, die ervoor zorgde dat alles op de videoschermen te volgen was, hadden we backstage tickets, altijd handig en dankbaar.
't Zondagavondverkeer richting binnenland zag er niet al te druk uit, totdat iemand besloot om in Nevele de snelweg wat te blokkeren... Toch nog net op tijd in Lokeren geraakt om Buffalo Tom in het zonnetje een stevige set te zien afleveren. Weinig nieuw werk, des te meer oude krakers: Summer's Gone, Taillights Fade, Kitchen Door, ... Stevig, het niveau van hun voorbije Cactus optredens moeiteloos evenaren, zonder technische problemen :) Heerlijk.
Van Alanis Morisette verwachtte ik weinig tot niets. Ik heb haar in 1996 in Dublin gezien op Feile, tijdens de 'Jagged Little Pill' Tour en heb daar goeie herinneringen aan. Al zat dat ook wel aan Mazzy Star en Frank Black hebben gelegen, en niet in het minst aan mijn toenmalige vriendin Hilary.... Ondanks de lage verwachtingen vond ik het optreden toch nog een serieuse afknapper. Slechte klank (zeker in het begin), kapsones zat, de 2 gitaristen en bassist die rondhosten als speelden solo's gelijk Satriani of Vai, .... Mijn broek zakte helemaal af, de paar keren toen Alanis zelf de gitaar omgordde.... linkerhand ergens op de hals van de gitaar en met rechts maar op en neer gaan (nee, niet going down in theater). Of ze nu bewoog of niet, er was absoluut geen klankverschil. Pure Pose !! Zowat de hele 'Jagged Little Pill' passeerde de revue, maar allemaal redelijk tamme versies. Een optreden dat toch wat in de buurt van het beruchte FLC in de vooruit komt....
The Scabs mochten afsluiten en deden dat in stijl. Willy Willy is DE man, laat dat duidelijk wezen. Als hij zijn duivels ontbindt.... Stevig geopend, rustig middenstuk en dan m.i. ellendig zwak geëindigd met 'Nothing On My Radio' en een ellendige lang uitgesponnen 'Robbin' the Liquorstore', een kwartier lang !! Prachtige bissen met 'Barkeep' en 'MatchBoxCar'. Toen het obligate 'Rocking In The Free World' werd ingezet, maar vlug richting auto en bedje gelopen......
Mooie foto's op de site van wannabes: hier
't Zondagavondverkeer richting binnenland zag er niet al te druk uit, totdat iemand besloot om in Nevele de snelweg wat te blokkeren... Toch nog net op tijd in Lokeren geraakt om Buffalo Tom in het zonnetje een stevige set te zien afleveren. Weinig nieuw werk, des te meer oude krakers: Summer's Gone, Taillights Fade, Kitchen Door, ... Stevig, het niveau van hun voorbije Cactus optredens moeiteloos evenaren, zonder technische problemen :) Heerlijk.
Van Alanis Morisette verwachtte ik weinig tot niets. Ik heb haar in 1996 in Dublin gezien op Feile, tijdens de 'Jagged Little Pill' Tour en heb daar goeie herinneringen aan. Al zat dat ook wel aan Mazzy Star en Frank Black hebben gelegen, en niet in het minst aan mijn toenmalige vriendin Hilary.... Ondanks de lage verwachtingen vond ik het optreden toch nog een serieuse afknapper. Slechte klank (zeker in het begin), kapsones zat, de 2 gitaristen en bassist die rondhosten als speelden solo's gelijk Satriani of Vai, .... Mijn broek zakte helemaal af, de paar keren toen Alanis zelf de gitaar omgordde.... linkerhand ergens op de hals van de gitaar en met rechts maar op en neer gaan (nee, niet going down in theater). Of ze nu bewoog of niet, er was absoluut geen klankverschil. Pure Pose !! Zowat de hele 'Jagged Little Pill' passeerde de revue, maar allemaal redelijk tamme versies. Een optreden dat toch wat in de buurt van het beruchte FLC in de vooruit komt....
The Scabs mochten afsluiten en deden dat in stijl. Willy Willy is DE man, laat dat duidelijk wezen. Als hij zijn duivels ontbindt.... Stevig geopend, rustig middenstuk en dan m.i. ellendig zwak geëindigd met 'Nothing On My Radio' en een ellendige lang uitgesponnen 'Robbin' the Liquorstore', een kwartier lang !! Prachtige bissen met 'Barkeep' en 'MatchBoxCar'. Toen het obligate 'Rocking In The Free World' werd ingezet, maar vlug richting auto en bedje gelopen......
Mooie foto's op de site van wannabes: hier
Buffalo Tom @ Vooruit
Na 2 goeie concerten op Cactus, wou ik er ook absoluut bij zijn in de Vooruit. Geen 2 zonder 3.
De Tiny Vipers mogen ze wat mij betreft in een zak steken en met hun kattegejank in de Leie gooien.
Toen was het tijd voor Bill Janovitz, Chris Colbourn en Tom Maginnis. Een compleet andere set dan op de festivals met veel aandacht voor het oudere werk (en eigenlijk niet zoveel uit Easy Pieces). Paar leuke parels, ik zal toch eens iets anders moeten opzetten dan "A-Sides", alles gebracht met de nodige energie. Sobere maar fantastisch mooie lichtshow ook. Helaas was Bill's stem zo goed als naar de vaantjes waardoor hij bij wijlen meer als "The Boss" klonk dan als zichzelf, ook het samenspel was bij wijlen rommelig tot afwezig.
Ik vond het iets minder deze keer, al leek ik wel de enige te zijn.
De Tiny Vipers mogen ze wat mij betreft in een zak steken en met hun kattegejank in de Leie gooien.
Toen was het tijd voor Bill Janovitz, Chris Colbourn en Tom Maginnis. Een compleet andere set dan op de festivals met veel aandacht voor het oudere werk (en eigenlijk niet zoveel uit Easy Pieces). Paar leuke parels, ik zal toch eens iets anders moeten opzetten dan "A-Sides", alles gebracht met de nodige energie. Sobere maar fantastisch mooie lichtshow ook. Helaas was Bill's stem zo goed als naar de vaantjes waardoor hij bij wijlen meer als "The Boss" klonk dan als zichzelf, ook het samenspel was bij wijlen rommelig tot afwezig.
Ik vond het iets minder deze keer, al leek ik wel de enige te zijn.
Cactus (zondag)
Iets minder zon aan het begin van de derde dag, maar niet getreurd: Tokyo Ska Paradise Orchestra
zorgde voor de zonnige deuntjes. 10 skankende japanners die de boel moeiteloos inpakten met hun energie, vreugde en muziek. Alweer een voortreffelijke aftrap!
De 10 japanners werden afgelost door de 10 spanjaarden van Ojos De Brujo. Opnieuw een schot in de roos! Hun mix van flamenco, raps en beats en de euh excentrieke zangeres zetten het feestgevoel moeiteloos verder. Voor de flamenco-danseres gingen de handjes op elkaar en de percussionisten en gitarist waren ook in topform.
De 10 spanjaarden werden afgelost door de 10 jamaicanen van The Congos, een bende oude knarren die goedklinkende reggae brachten.
De 10 jamaicanen werden afgelost door de 10 amerikanen van Buffalo Tom, ah nee, ze waren maar met 3 en deden het goede concert van vorig jaar nog eens over. Ik had wat meer nummers van de nieuwe CD "Three Easy Pieces" verwacht, maar het mocht niet zijn en de pret werd er zeker niet door gedrukt. Ook de technische problemen (alweer) hielden de rockers niet tegen. "Taillights fade" , "Summer" en vele andere pareltjes. Tot volgend jaar.
Tom McRea heb ik ooit eens ergens gezien en hij viel me toen zwaar tegen. Ditmaal vond ik hem redelijk meevallen. Ik laat het aan Koop om de superlatieven boven te halen.
Toen was het tijd aan voor de publiekstrekker van de dag: Gabriel Rios. Ik ben al verschillende keren op festivals geweest waar hij ook speelde, maar toen was ik iets anders gaan zien, of was ik aan het werk (Leffinge Leuren). Dus na al die tijd, eindelijk eens, zag ik hem aan het werk en chapeau, een goeie afgewerkte set ondersteund door een goede 6 koppige band. Eigenaardig eigenlijk dat hij met zijn liedjes met toch een donkere randje, die niet altijd even makkelijk in het oor liggen zo populair is. Maar zoals gezegd goede show.
Tot het tijd was aan de showbeesten van The Flaming Lips en het moet gezegd WAT EEN SHOW !!!!! Videoscherm, rook, tientallen gigantische ballonnen, papiersnippers, en papierlinten die door allerhande kannonnen en pistolen het publiek werden in geschoten. Een lust voor het oog !!! Voor het oor was het helaas wat minder, de zanger zat er toch regelmatig serieus naast en was vals genoeg aan het zingen. Maar de show en de energie compenseerden dit moeiteloos: Do You Realize, The Yeah Yeah Yeah Song,... vormden een spetterend einde aan een gezelllig weekendje in het Minnewaterpark.
zorgde voor de zonnige deuntjes. 10 skankende japanners die de boel moeiteloos inpakten met hun energie, vreugde en muziek. Alweer een voortreffelijke aftrap!
De 10 japanners werden afgelost door de 10 spanjaarden van Ojos De Brujo. Opnieuw een schot in de roos! Hun mix van flamenco, raps en beats en de euh excentrieke zangeres zetten het feestgevoel moeiteloos verder. Voor de flamenco-danseres gingen de handjes op elkaar en de percussionisten en gitarist waren ook in topform.
De 10 spanjaarden werden afgelost door de 10 jamaicanen van The Congos, een bende oude knarren die goedklinkende reggae brachten.
De 10 jamaicanen werden afgelost door de 10 amerikanen van Buffalo Tom, ah nee, ze waren maar met 3 en deden het goede concert van vorig jaar nog eens over. Ik had wat meer nummers van de nieuwe CD "Three Easy Pieces" verwacht, maar het mocht niet zijn en de pret werd er zeker niet door gedrukt. Ook de technische problemen (alweer) hielden de rockers niet tegen. "Taillights fade" , "Summer" en vele andere pareltjes. Tot volgend jaar.
Tom McRea heb ik ooit eens ergens gezien en hij viel me toen zwaar tegen. Ditmaal vond ik hem redelijk meevallen. Ik laat het aan Koop om de superlatieven boven te halen.
Toen was het tijd aan voor de publiekstrekker van de dag: Gabriel Rios. Ik ben al verschillende keren op festivals geweest waar hij ook speelde, maar toen was ik iets anders gaan zien, of was ik aan het werk (Leffinge Leuren). Dus na al die tijd, eindelijk eens, zag ik hem aan het werk en chapeau, een goeie afgewerkte set ondersteund door een goede 6 koppige band. Eigenaardig eigenlijk dat hij met zijn liedjes met toch een donkere randje, die niet altijd even makkelijk in het oor liggen zo populair is. Maar zoals gezegd goede show.
Tot het tijd was aan de showbeesten van The Flaming Lips en het moet gezegd WAT EEN SHOW !!!!! Videoscherm, rook, tientallen gigantische ballonnen, papiersnippers, en papierlinten die door allerhande kannonnen en pistolen het publiek werden in geschoten. Een lust voor het oog !!! Voor het oor was het helaas wat minder, de zanger zat er toch regelmatig serieus naast en was vals genoeg aan het zingen. Maar de show en de energie compenseerden dit moeiteloos: Do You Realize, The Yeah Yeah Yeah Song,... vormden een spetterend einde aan een gezelllig weekendje in het Minnewaterpark.
Abonneren op:
Posts (Atom)